Рассылка

Апытаньне



 
№570 ВЕСТКІ Маладзёвая бачынаАб’явыПрэмія ЮхнаўцаКрама
Водгукі аб Ґазэце (Гасьцёўня)
Імя 
Пошта 
Горад 
Камэнтар 
Паведамленьні, якія ўтрымліваюць гіпэрспасылкі, не публікуюцца
Антыспам *  
* Увядзіце тэкст, які бачыце на малюнку справа. Гэта патрэбна нам для абароны ад аўтаматычных рэклямных паведамленьняў.
 
 
Заўвага: пакінутыя тут камэнтары, прапановы, пытаньні і водгукі не разглядаюцца рэдакцыяй афіцыйна. Калі вам неабходна скантактавацца з рэдакцыяй, зьвяртайцеся на рэдакцыйныя адрасы.

Старонкі: 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  
Запісы з 124 па 115, усяго 154
Беларус
Нажаль без спасылак, бо форум не дазваляе
У ПРАЦЯГ ДЫСКУСІІ
Дыскусі вакол аўтакефаліі (памеснасьці) беларускага праваслаўя, як, дарэчы, і праваслаўя ўкраінскага, досыць актыўна аб­мяр­коў­ва­ец­ца на розных інтэрнет-форумах, навуковых і асабістых дыскусіях. У дадзенам артыкуле я пас­п­ра­ба­ваў выказаць асабісты погляд на некаторыя асабліва хваравітыя пытаньня, а таксама вы­ка­заць меркаваньня аб праблемах, сучасным стане і магчымай будучыне БАПЦ1.
Узьнікненьня і разьвіцьцё ідэі аўтакефаліі (памеснасьці) ня ёсьць нейчым абсалютова но­вым у гісторыі сусьветнага праваслаўя2. Практычна ўсе краіны з набыцьцём і ўзьмацненьням улас­най дзяржаўнасьці прыходзілі да агалошаньня аўтакефаліі праваслаўнай Царквы ў сваёй краіне3. Ня была выключэньням і Кіеўская Русь, якая неаднойчы спрабавала атрымаць незалежную ад Канстан­ці­но­па­ля праваслаўную Царквы, і Полацкае княства, і ВКЛ, і, натуральна, Маскоўскае Вялікае Княс­т­ва.
Таму нядзіўна, што пытаньня аўтакефаліі праваслаўнай Царквы паўставала ў Беларусі пад час дзяржаватворчага працэсу альбо абароны ўласнай дзяржаўнасьці. Яно, пытаньне аўтакефаліі, ня­ад­рыў­на ад дзяржаўна-нацыянальнага адраджэньня Беларусі.
Ня ёсьць нечым асаблівым і існаваньня нацыянальных праваслаўных цэрвах у асяродках эміг­ра­цыі з “сацыялістычнага лягеру”. Першымі тут былі як раз не беларусы альбо ўкраінцы, а ра­сей­цы - Руская Замежная Праваслаўная Царква. Аўтакефальныя Цэрквы былі і ў асяродку Бал­гар­с­кае, Румынскае і нават Русінскае4 нацыянальнае эміграцыі. Некаторыя - зьніклі пасьля падзеньня ка­му­ніз­му, некаторыя - перасунуліся на бацькаўшчыну, некаторыя - працягваюць існаваць у эміг­ра­цыі.
Адносіны да аўтакефальных Цэркваў, паўстаўшых пасьля ІІ Сусьветнае вайны, з боку Цэр­к­ваў-Маці, Канстанцінопаля і наогул праваслаўнай супольнасьці рэальна калебаліся разам з агу­ль­ным палітычным становішчам. Тут варта зноў зьвярнуцца да адносін РЗПЦ і РПЦ, як да аднаго з хрэс­та­ма­ці­ных прыкладаў: Ад агульнага невызнаньня да аб’яднаньня - вось рэальны шлях ра­зь­ві­ць­ця адносін. Таму, на мой погляд, ня варта асабліва зважаць на гучныя заявы некаторых ярархаў аб “невызнаньні”, “самасьвятнасьці” альбо “некананічнасьці”. Разам з тым, апошні тэзіс асабліва час­та ўжываецца апанентамі аўтакефаліі і таму варта разгледзіць яго боль дэталёва.
Кананічнасьць.
Ці не асноўным аргумэнтам праціўнікаў Беларускай памеснай праваслаўнай Царквы альбо “аўтакефаліі” ёсьць сьцьвердажньня аб “некананічнасьці” і, як сьледства гэтага, “недабрадатнасьці” БАПЦ. Паспрабуем рагледзіць гэтае абвінавачаньня.
Дзеля таго, каб Царква-Маці надала аўтакефалію часцы свайго кліру і паствы патрэбен як мі­ні­мум зварот да яе. Падобны зварот мусіць быць прыняты на агульнам саборы і падпісаны япіс­ка­па­мі, ярэямі і прадстаўнікамі паствы. Падобны зварот ня ёсьць кананічнае забаронай служэньня і далейшага царкоўнага жыцьця. Таму ўсе царкоўныя таямніцы зьдзясьненыя клірам, які пад­пі­саў­ся пад зваротам аб наданьні аўтакефаліі (памеснасьці), ёсьць дзейсныя.
Іншае пытаньня - да каго мусіў зьвяртацца сабор па абвяшчэньню БАПЦ?
Пакідаючы па-за ўвагай кананічныя і палітычныя акалічнасьці падпарадкаваньня Кіеўскай міт­ра­по­ліі Маскоўскаму патрыярхату ў канцы 17 ст., адзначым: да 1924 г. адзіным кананічным Пат­ры­яр­ха­там, які мог надаць аўтакефалію беларускай і ўкраінскай праваслаўным Цэрквам, зьяў­ляў­ся Маскоўскі патрыярхат.
Але з 13 лістапада 1924 г. стан рэчаў каардынальна зьмяніўся. Канстанцінопальскі пат­ры­ярх надаў аўтакефалію Праваслаўнай Царкве ў Польшчы на падставе скасаваньня актаў аб пе­ра­да­чы Кіеўскай мітраполіі Маскоўскай Патрыярхіі. Апошняе вельмі істотна, бо ў іншам выпадку Кан­с­тан­ці­но­па­ль­с­кі патрыях ня меў бы кананічнага права надаваць аўтакефалію ПАПЦ. Маскоўскі пат­ры­яр­хат, вызнаўшы памесны статус ПАПЦ, адначасова дэ-факта вызнаў і акт 1924 г.
Такім чынам, Канстанцінопальскі патрыях 13 лістапада 1924 г. дэ-юре аднавіў статус Кі­еў­с­кай мітраполіі Канстанцінопальскага патрыярхату. Але нядаробленасьць і двухсэнсоўнасьць дадзе­на­га акту ёсьць відавочнай.
Па першае, аўтакефалія ПАПЦ надалась толькі на той кананічнае тэрыторыі Кіеўскай міт­ра­по­ліі, што апынулася ў межах тагачаснае Польскае дзяржавы. Новаўтвораная Царква аб­’­яд­ноў­ва­ла праваслаўных украінцаў, беларусаў, расейцаў і нават невялікую групу праваслаўных палякаў. Усе яны атрымалі права богаслужбы ва ўласнай мове і абрадзе. Дэ-факта ПАПЦ у міжваенай По­ль­ш­чы заставалася падзеленай нацыянальна, моўна і абрадава.
Іншая частка Беларускай і Ўкраінскай тэрыторыі, якая апынулася ў складзе СССР, фар­ма­ль­на пакінулася ў складзе Канстанцінопальскага патрыярхату. Але апошні не зрабіў аніякіх дзеяў, каб практычна зьдзясьніць сваю кананічную ўладу на гэтых землях. Ды гэта было і не­маг­чы­ма ва ўмовах бальшавіцкага таталітарнага рэжыму.
Па другое, міжваеная Польская дзяржава, як і бальшавіцкая Расея, гвалтам захапіла землі ўкра­ін­цаў і беларусаў. Меркаваньня і жаданьня беларусаў і ўкраінцаў ніхто не пытаў пры пад­пі­са­ніі ганебнага Рыскага дагавору паміж Польшчай і бальшавіцкае Расеяй. І таму, з агляду на на­цы­я­на­ль­на-вызваленчую барацьбу беларускага і ўкраінскага народаў, ПАПЦ, на этнічных беларускіх і ўкра­ін­с­кіх землях, была фактычна часовай структурай, утворанай па тэратарыяльна-дзяржаўнаму выз­на­чэ­нь­ню.
Варта таксама прывесьці словы архіяпіскапа Ўсевалада (Каламійцава-Майданскага), пер­ша­я­рар­ха Украінскае Праваслаўнае Царквы ў Амэрыцы (юрысдыкцыя Канстанцінопальскага пат­ры­яр­ха­ту), на сустрэчы з Прэзыдэнтам Украіны Віктарам Юшчанка 20 сакавіка 2005 г.: “Матір-церква, Константинопольський патріархат, вважає, що її дочка – Московський патріархат – має ту канонічну територію, яка була в цій церкві до 1686 року. Підпорядкування Київської митрополії під Московську церкву було здійснено патріархом Діонісієм без згоди і затвердження Святого і Священного синоду Великої церкви Христової”.
Такім чынам, на маю думку, найбольш істотным ёсьць факт аднаўленьня Кіеўскай міт­ра­по­ліі пад амафорам Канстанцінопальскага патрыярха. Маскоўскі патрыярхат дэ-юрэ губляў без­падзе­ль­ную ўладу над Кіеўскай Мітраполіяй.
Пасьля чэрвеня 1941 г. паўстала рэальная магчымасьць ня толькі аднавіць Царкоўнае жы­ць­цё ў Цэнтральнае і Ўсходняе Беларусі, а і распачаць новую старонку ў справе пабудовы па­мес­та­не (аўтакефальнае) беларускае праваслаўнае Царквы. Сабор 1942 г., у якім бралі чынны ўдзел усе беларускія япіскапы, прадстаўнікі сьвятрства і міран, ня проста агалосіў аўтакефалію, а зьвяр­нуў­ся з адпаведным лістом да Канстанцінопальскага патрыярха. Пры гэтым, што асабліва важдіва ў справе кананічнасьці, увесь клір і міране лічылі сябе пад амафорам Канстанцінопальскага пат­ры­яр­ха. Падобны стан рэчаў, калі беларусы лічылі сябе пад амафорам Канстанцінопальскага пат­ры­яр­ха, не аспрэчваў і глава ПАПЦ мітрапаліт Дзіянісі. Апошні ня толькі не выступіў супраць аб­вяш­чэ­нь­ня аўтакефаліі Беларускае і Ўкраінскае Праваслаўных Цэркваў, а нават падтрымаў іх. Прык­ла­дам гэтага ёсьць ягоны ўдзел у рукапакладаньні япіскапаў УАПЦ; падтрымка беларускага пра­вас­лаў­на­га камітэту ў Варшаве і фінансаваньня выданьня беларускага малітоўніка ў 1943 г. У да­лей­шым, япіскап БАПЦ Сяргей (Ахатэнка) падцьвердзіць факт згоды мітрапаліта Дзіянісія з аў­та­ке­фа­лі­яй БАПЦ і ЎАПЦ5.
Прадбачаю заўважаньня маіх апанентаў: “Сабор ня мог быць легітымным, бо праводзіўся ў час нямецкае акупацыі Беларусі.” Але, шаноўныя апаненты, наклькі ўмовы нямецкай акупацыі ад­ро­зь­ні­ва­лі­ся ад умоў сталінскага і наогул савецкага рэжыму ў адносінах да Праваслаўнае Царквы? На­ко­ль­кі самастойны і незалежны былі ўладыкі РПЦ пад пільным вокам бальшавікоў і магутнага рэп­рэ­сіў­на­га апарата? Адказам на гэтае пытаньня ёсьць сотні закатаваных бальшавікамі пра­вас­лаў­ных сьвятароў і, адначасна, сьцьверджаньня практычна ўсіх ярархаў РПЦ савецкага часу “аб ад­сут­на­сь­ці рэлігійнага прасьледу ў СССР”.
Варта таксама ўзгадаць - беларусы чынна чакалі і чакаюць граматы ад Кан­с­тан­ці­но­па­ль­с­кае патрыярхіі ў справе аўтакефаліі. Гэта падцьверджываюць практычна ўсі малітоўнікі і служ­боў­ні­кі БАПЦ, дзе главой Царквы вызнаецца Канстанцінопальскі патрыях6.
Пэўныя пытаньня ўзьніклі пасьля пераходу япіскапата БАПЦ у РЗПЦ. Гэтую падзею вы­ка­рыс­тоў­ва­лі і працягваюць выкарыстоўваць як праціўнікі, так і прыхільнікі беларускай пра­вас­лаў­най аўтакефаліі. Варта заўважыць - погляды некаторых аўтараў часам каардынальна зьмяняліся. Так, В. Пануцэвіч першапачаткова лічыў, што з агляду на пераход япіскапата БАПЦ у РЗПЦ “БАПЦ фактычна перастала існаваць”7, але ў далейшым зьмяніў свае погляды на супрацьлеглыя8.
На маю думку, тут варта зважаць на некалькі фактараў.
Па першае, пераход япіскапата БАПЦ у РЗПЦ ня быў абмеркаваны ня толькі на саборы БАПЦ, бо ў умовах знаходжаньня пераважнае большасьць навой эміграцыі, у тым ліку і сьвятароў, ў лягэрах дзеля Перамяшчоных асобаў сабраць яго было практычна немагчыма, а і нават не аб­мяр­коў­ваў­ся ў асяродку сьвятарства і вернікаў. Таму падобны пераход мусіць быць успрыняты як аса­біс­ты.
Па другое, згодна сьпісу сьвятарства БАПЦ9, выявіўшага сябе ў летку 1945 г., пераважная бо­ль­шасьць засталася вернай БАПЦ. Гэтакім чынам, засталіся вернікі і сьвятары. І, як вынік, зас­та­ла­ся Царква без япіскапату.
Але навы япіскапат быў адноўлены кананічным шляхам праз УАПЦ, дзе апостальская пе­ра­ем­насьць ідзе ад мітрапаліта Дзіянісія і ад ярархіі РПЦ. Таму тэзіс аб тым, што “БАПЦ спыніла свае існаваньня ў 1946 г.” ёсьць няпрынятны.
Дзеля падцьверджаньня тэзісу аб апостальскае пераемнасьць шэрагу ўладык БАПЦ ды еў­ха­рыс­тыч­на­га яднаньня з іншымі праваслаўнымі Цэрквамі варта ўзгадаць рукапакладаньня ў япіс­ка­па мітрапаліта Андрэя (Крыта), якое адбылося ў саборы Грэцкай праваслаўнай Царквы г. Адэ­ляй­ідзе (Аўстралія). Адзін выканаўцаў хіратоніі - япіскап Сэрбскае Праваслаўнае Царквы Зьміт­ра10.
Такім чынам, з агляду на практычны стан рэчаў, дэ-юрэ ўсе япіскапы, сьвятары і дыяканы БАПЦ ёсьць кананічныя. Іншая справа - разгляд асабістага рукапакладаньня з кропкі гледжаньня ка­на­ніч­на­га права , але гэта тэма асобнага артыкула.
З вышейвыкладзенага аспрэчваецца яшчэ адзін пункт праціўнікаў беларускай аўтакефаліі - “кананічная тэрыторыя”. На праўду, калі казаць аб кананічнае тэрыторыі, то зараз Беларусь і Ўкра­і­на належаць да кананічнае тэрыторыі Канстанцінопальскага патрыярхату. Але з рэальнага ста­ну рэчаў вынікае - пытаньне кананічнае тэрыторыі досыць надуманае ў сучаснам сусьвеце. Так, на тэрыторыі Польшчы дзеюць парахфіі УАПЦ; у Румыніі - парахфіі Балгарскай Праваслаўнай Цар­к­вы і некалькі парахфій Русінскае Праваслаўнае Царквы; у самой Расеі дзеюць парахфіі РЗПЦ, УПЦ КП, УАПЦ, Армянскай і Грузінскай Цэркваў; парахфіі Грэцкай Праваслаўнай Царквы.
На мой погляд, у існаваньні асяродкаў некалькіх праваслаўных Цэркваў на адной тэ­ры­то­рыі ва ўмовах брацкай любові няма нічога дрэннага.
БАПЦ як лакаматыў беларускага праваслаўя?
Калі прааналізаваць дыскусіі на тэму памеснасьці беларускага праваслаўя альбо наогул аб бе­ла­рус­кім праваслаўі заўважым, што раней ці пазьней размова пераходзіць на БАПЦ. Менавіта на яе скіраваны позірк як прыхільнікаў, так і праціўнікаў беларускае праваслаўнае памеснасьці. Але абод­вы бакі, спрачаючыся і абмяркоўваючы гісторыю БАПЦ ды пэўных яе асабістасьцяў, не сьпя­ша­юц­ца крыху прааналізаваць яе сучасны стан.
З рэшты, і сама БАПЦ, у асобе таямнічай “Кансысторыі БАПЦ”11, працягвае прэтэндаваць на “адзінага правамоцнага прадстаўніка беларускага праваслаўя”12, заклікаючы ўсіх гуртавацца ва­кол яе.
Паспрабую прааналізаваць некаторыя падзеі і адказаць на высунутае вышей пытаньня. Заў­ва­жу адразу - мае разважаньня і думкі не скірованы супраць самой ідэі беларускай праваслаўнай па­мес­на­сь­ці.
Крызіс БАПЦ
Тое, што БАПЦ зараз знаходзіцца ў моцнае крызе не вызнае толькі сьляпы і нежадаючы рэ­а­ль­на глядзець на рэчы. Практычна без япіскапату, без належнае колькасьці ўласных сьвятароў, без сэмінарыяў і сэмінарыстаў... Зараз яе вернікі гуртуюцца вакол некалькіх будынкаў у ЗША і наз­вы, а некалькіх запрошаных украінскіх сьвятароў аніяк ня магчыма назваць “клірам БАПЦ”. Дзе­ля асэнсаваньня падобнага стану дастаткова паглядзець сайт БАПЦ у інтернеце і газэту “Навіны з Роднае сьвятыні”: старыя матар’ялы; крыху палітычных навінаў; звароты па грашовую да­па­мо­гу; будаўнічы дзёньнік і досыць слабыя катэхізічныя нататкі. Ці так мусіць выглядаць афі­цый­ны друкаваны ворган і сайт паместнае Царквы?
Але падставы сёньняшняга стану трэба шукаць ня ў дзеях асобных людзей, як гэта спра­ба­ва­лі і спрабуюць рабіць большасьць дасьледчыкаў, а ў агульнае канцэпцыі пабудовы БАПЦ. Гэтая кан­цэп­цыя была закладзена яшчэ ў другой палове 40-х гадоў ХХ ст., пасьля здрады першага, часоў ІІ Сусьветнае вайны, складу япіскапату БАПЦ.
Ад пачатку 50-х гадоў, пасьля выезду з Няметчыны ў ЗША, Ангельшчыну, Аўстралію ды ін­шыя краіны, нашая беларуская эміграцыя распачала матэрыяльную пабудову БАПЦ на прын­цы­пах пратэстанскіх грамад. Менавіта грамадзе (парахфіі) належылі царкоўныя будынкі, права кі­ра­ва­нь­ня грашовымі сродкамі і г.д. У падобных умовах япіскапат і сьвятарства рабілася практычна на­ём­ны­мі працаўнікамі, цалкам залежнымі ад сьвецкіх асобаў. Ня згоднага з пунктам гледжаньня мі­ра­наў япіскапа альбо сьвятара маглі проста выгнаць з БАПЦ, нават калі яны былі правы. Па­доб­ная залежнасьць у пэўнае меры зьбярагала маёмасьць, але руйнавала асноўны прынцып Царквы - пра­ва пастыра весьці стада. Менавіта залежнасьць япіскапаў БАПЦ ад канкрэтных палітычных гру­паў (БНР, БЦР і г.д.) прывяло да ўнутраніх расколаў, дзьвуўладзя ды іншых разбуральых пра­цэ­саў.
Першыя алярмавыя звоны падобнага крызысу ў пабудове і кіраваньні БАПЦ прагучалі яш­чэ ў 70-я гады ХХ ст., калі з новага пакаленьня беларускае эміграцыі ніхто не пажадаў служыць Бо­гу ў сьвятарскае годнасьці13. Наймалодшыя з беларускіх сьвятароў былі народжаны ў канцы 20-х гадоў ХХ ст. Гэта няпазьбежна прывяло да рэкрутацыі сьвятарства з іншых праваслаўных Цэр­к­ваў. Новае, дэ-юрэ нанятае сьвятарства, было яшчэ больш залежным ад грамады.
Але трэба адаць належнае, нават ва ўмовах унутраняй крызы, япіскапы і сьвятар, сябры па­рах­фій БАПЦ імкнуліся развіць беларускае праваслаўя. І гэта ня толькі і ня столькі дзейнасьць па па­бу­до­ве храмаў. Значна больш істотным ёсьць пераклад і выданьня беларускамоўных Бібліі, Еван­ге­ль­ля, богаслужбовых кнігаў і малітоўнікаў. Менавіта яны зараз ёсьць падмуркам дзеля ма­ла­дых беларускіх перакладачоў і па ім адпраўляюцца бгаслужбы ў беларускіх праваслаўных па­рах­фі­ях розных юрысдыкцый14.
Пэўны шанс выправіць крызыснае становішча ў БАПЦ выпаў у канцы 80-х - пачатку 90-х га­доў ХХ ст. Менавіта ў той час БАПЦ мела рэальную магчымасьць павярнуцца на Беларусь. На час І (1987) і ІІ (1989) Вольнага Сойму беларускіх суполак пераважная большасьць сьвядомай бе­ла­рус­кай моладзі не атаесамляла сябе жорстка з некай канкрэтнай хрысьціянскае канфэсіяй.
Аўтар гэтых радкоў, разам з іншымі прадстаўнікамі сьвядомай беларускай моладзі, сус­т­ра­каў­ся з мітрапалітам БАПЦ Мікалаем у часе яго перабываньня ў Менску. Аніводнай рэальнай пра­па­зі­цыі па пераносу дзейнасьці БАПЦ на Беларусь мы тады не пачулі. Больш таго, мітрапаліт ад­п­раў­ляў службу царкоўнаславянскае мовай па службоўнікам РПЦ15. Таксама адзначу, што на той час нават БЭ РПЦ не адмаўляўся ад еўхарыстычнага яднаньня з сьвятарамі БАПЦ16. Таму менавіта па­зі­цыя ды практычная дзейнасьць ярархіі БАПЦ, а не “агульная цікаўнасьць да вуніі” часова пры­пы­ні­ла разгортаваньня беларускага праваўслаўя ў Беларусі.
Ды і сама “уніяцкая тэма” узьнікла і пашырылася сярод сьвядомай беларускай моладзі ме­на­ві­та як праэкт “Беларускай Царквы”. У падцьверджаньня дадзенай думкі варта ўзгадаць прэ­зын­та­цыю першага нумара часопіса “Унія” у жніўні 1990 г. Прысутныя памятаюць, як разачаравана вы­гук­ну­ла заля і загаманіла, калі а. Аляксандр Надсан сумленна назваў унію “адным з абрадаў Рым­с­кай Царквы”.
Ужо да сярэдзіны 90-х гадоў вызначылася досыць вялікая група сьвядомых беларусаў, што жа­да­ла менавіта беларускага праваслаўя. Да БАПЦ пісала і зьвярталася шмат людзей. Практычна ўсе атрымлівалі стандартныя лісты з прапановай “зарэгістраваць парахфію”. Але, нават пры па­сь­пя­хо­вай рэгістрацыі, без сьвятароў гэтыя адзінкі былі прарэчаны на зьнікненьня. Ды і сама рэ­гіс­т­ра­цыя ва ўмовах таталітарнага анцібеларускага рэжыму была справай нядасягальнае. Апошняе доб­ра ведалі “параднікі” з БАПЦ, бо на той час у ЗША выйхала досыць вялікая група новае бе­ла­рус­кае палітычнае эміграцыі. На мой погляд, жадаючым далучыцца да БАПЦ напярод ставіліся неп­ры­я­до­ль­ныя ўмовы.
Таму трэба сумленна вызнаць, што менавіта нежаданьня дзеячаў БАПЦ надаць рэальную да­па­мо­гу ў арганізаціі беларускага праваслаўнага жыцьця на Беларусі нарадзіла псэўда пра­вас­лаў­ны, дыскрэдытуючы беларускае праваслаўя рух самасьвята і авантурыста Пятра Гушчы. Апошні вы­ка­рыс­таў нішу, якая заставалася пустой больш як пяць гадоў пасьля ад’езду мітрапаліта Мі­ка­лая. Але “дзейнасьць” гушчаўцаў выявіла і станоўчы факт - усё больш і больш сьвядомае бе­ла­рус­кае моладзі жадае менавіта Беларускага праваслаўя.
Што праўда, выяўленыя апошнім часам дакумэнты ўздымаюць досыць істотнае пытаньня: Ці магла наогул БАПЦ далучаць да сябе парахфіі па-за межамі ЗША? Дзеля адказу на гэтае пы­та­нь­ня патрэбна забегчы крыху наперад.
У летку 2005 г. шэраг беларусаў-грамадзянаў Украіны вырашылі зарэгістраваць парахфію БАПЦ у Львове. Нечакана гэтая ідэя набыла падтрымку некаторых дзеячаў БАПЦ у Амэрыце і, перш за ўсё, спадара Барыса Данілюка. Дзеля ажыцьцяўленьня гэтае справы з ЗША быў прысланы поў­ны і натарыяльна завераны камплект дакумэнтаў аб рэгістрацыі БАПЦ у ЗША. Усе дакумэнты бы­лі прадстаўлены на разгляд украінскіх ворганаў рэгістрацыі. І тут выявіліся цікавыя рэчы, на­о­гул нечаканыя дзеля засноўнікаў парахфіі БАПЦ на Ўкраіне.
Па першае, поўнай і дакладнай назвай БАПЦ у ЗША ёсьць “Беларуская Аўтакефальная Пра­вас­лаў­ная Царква ў Амэрыцэ”. Згодна дасланых дакумэнтаў, проста БАПЦ у ЗША дэ-юрэ на­о­гул не існуе з 22 сьнежня 1961 г.
Па другое, Статут “БАПЦ у Амэрыце” не прадугледжывае падпарадкаваньня сябе па­рах­фій па-за межамі ЗША. Магчыма толькі адкрыцьцё прадстаўніцтваў альбо сузаснаваньня новых юры­дыч­ных асобаў.
І гэта толькі некалькі цікавых момантаў рэгістрацыйных дакумэнтаў “БАПЦ у Амэрыцэ”, бо яе Статут, па сьведчаньню ўкраінскіх юрыстаў, ёсьць хутчэй статутам зачыненай і абасобленай пра­тэс­тан­с­кай групы, чым статутам праваслаўнай Царквы. Цалкам магчыма, што падобны статут ме­ла і мае частка БАПЦ у Канадзе. Калі апошняе праўдзіва, улада першаярарха БАПЦ над па­рах­фі­я­мі па-за межамі ЗША ёсьць не юрыдычнай і таму цалкам верагодна, што мітрапаліт Мікалай прос­та ня меў магчымасьці разгортываць дзейнасьць на Беларусі.
Не дапамагла ў пераадоленьні ўнутраняй крызы БАПЦ і спробы беларускае праваслаўнае ды­яс­па­ры па рэкрутацыі сьвятароў альбо кандыдатаў на сьвятарскае служэньня з Беларусі, якія рас­па­ча­ла­ся яшчэ на пачатку 90-х гадоў ХХ ст. Практычнае няжаданьня БАПЦ у 1989 - 1994 г.г. пе­ра­не­сь­ці сваю дзейнасьць на Бацькаўшчыну адкінула ад яе найбольш сьвядомую частку бе­ла­рус­кае моладзі. Да БАПЦ далучыліся толькі некалькі катэгорый людзей:
а) Жадаючыя будзь якімі шляхамі вырвацца ў ЗША. Яны пагоджываліся на сьвятарства, але як толькі апыналіся ў ЗША - адразу кідалі ня толькі БАПЦ, а і беларускую справу наогул.
б) Сьвятары альбо клірыкі РПЦ ды іншых праваслаўных юрысдыкцый (УАПЦ, РПЗЦ, ВПЦ і г.д.), што мелі розныя кананічныя перашкоды ў служэньні. Выезд у ЗША быў рэальным і най­больш добрым выйсьцям пазбавіцца праблемаў. Апынуўшыся на Захадзе, падобныя людзі рас­па­чы­на­лі шукаць сябе больш “выгодную” праваслаўную юрысдыкцыю і ў пераважнай большасьці яе зна­ходзі­лі альбо наогул адыходзілі ад служэньня.
в) Некалькі маладых сьвядомых беларусаў, што першапачаткова рукапакладаліся ў Бе­ла­рус­кай Грэка-Каталіцкай Царкве як цэлібаты (няжанатыя дыяканы), але потым вырашылі ажы­ніц­ца. Пазбаўленыя кананічнага права быць сьвятарамі, яны, насупярак усялякім канонам, нанава ру­ка­пак­ла­да­лі­ся мітрапалітам БАПЦ Мікалаем. Але і яны пачыналі шукаць больш гарантаванай і бя­зь­печ­нае юрысдыкцыі. Зараз некалькі падобных “сьвятароў” належуць да Амэрыканскай і Эў­ра­пэй­с­кай япархій УПЦ Кіеўскага Парыярхату. І гэта пры тым, што ў абароне іх сьвятарства стала ра­да БНР, што рэпрызэнтавала іх як “непахісных беларускіх патрыётаў”.
Падобныя захады не вылекавалі, а яшчэ больш пагоршылі крызыс у БАПЦ, які аб­ця­жа­ры­ваў­ся і супрацьстаяньням дзьвух мітрапалітаў БАПЦ: Мікалая (Канада) і Ізяслава (ЗША). Апошні, спра­бу­ю­чы атрымаць падтрымку ў супрацьстаяньні, у 1997 г. наведвае Ўкраіну і падпісвае два ці­ка­вых дакумэнта (Дадатак 1, 2).
Абодвы дакумэнта практычна аддаюць усіх рыхільнікаў БАПЦ у Беларусі, а таксама па­чы­на­ю­чыя фармавацца беларускія праваслаўныя парахфіі на Ўкраіне ў рукі япіскапату ЎПЦ КП. Зас­та­ец­ца толькі здагадвацца, чаму мітрапаліт Ізяслаў выбраў менавіта гэтую галіну Ўкраінскага Пра­вас­лаўя, бо на час падпісаньня дакумэнтаў ніводнай беларускай парахфіі ў складзе ЎПЦ КП не іс­на­вала. Але яны былі ў складзе ЎАПЦ (Сэвастопаль, Данецк, Харкаў).
Паўстае яшчэ адно пытаньня: Чаму мітрапаліт Ізяслаў, у часе свайго перабываньня на Ўкра­і­не, асабіста не рукапаклаў беларускіх кандыдатаў у сьвятары. Падобных кандыдатаў вы­соў­ва­лі ня толькі нацыянальныя грамады беларусаў у Украіне, а і аб’яднаньні ў самой Беларусі. Фак­тыч­на паўтарылася становішча з перабываньням у Менску мітрапаліта Мікалая на пачатку 90-х, ка­лі ён маючы ўсе магчымасьці, не пажадаў аднавіць у Беларусі БАПЦ.
Усё гэта вымушае паставіць яшчэ адно пытаньня: Ці сапраўды БАПЦ, у асобе тагачаснага япіс­ка­па­ту, жадала адраджэньня ўласных структураў у Беларусі і Ўкраіне? Але гэтае пытаньня хут­чэй рэтарычнае, бо адказаць на яго сёньня ўжо няма каму.
Далейшыя падзеі выявілі - УПЦ КП і асабіста патрыярх Філярэт нічога не зрабілі ў пад­т­рым­ку беларускага праваслаўя, наадварот спрабавалі прыдушыць ягоныя парасткі17.
Так, у 1999 г., мітрапаліт БАПЦ Ізяслаў18 зьвяртаецца да патрыярха Філярэта ў справе ру­ка­пак­ла­да­нь­ня ў сьвятары, а пры адсутнасьці кананічных перашкодаў і ў япіскапы Аляксандра Са­ла­гу­ба. Нажаль, нам дакладна невядомы адказ УПЦ КП19, але дакладана вядома, што ру­ка­пак­ла­да­нь­ня не адбылося. Не адбыўся і прыём на навучаньня ў Ровенскую сэмінарыю некалькіх бе­ла­рус­кіх кандыдатаў на сьвятарства, незважаючы на тое, што іх навучаньне было аплочана асабіста сп. Ба­ры­сам Данілюком20.
Як я ўжо заўважаў вышей, пакідаю па-за рамкамі дадзенага артыкулу пытаньня ка­на­ніч­на­сь­ці рукапакладаньня Аляксандра Салагуба ў япіскапы БАПЦ. Але варта адзначыць - падмуркаў не­па­ра­зу­ме­нь­няў япіскапа Аляксандра з мітрапалітам БАПЦ Мікалаем, а ў далейшым і міт­ра­па­лі­там Ізяславам21, былі ягоныя спробы навядзеньня кананічнага парадку ў справе сьвятарства БАПЦ. Тут варта нагадаць некаторыя першапачатковыя падставы канфлікту22.
У летку 1991 г. япіскап Івана-Франкоўскі (УГКЦ) Сафрон Дзьмітэрка рукапакладае ў цэ­лі­ба­це менчука і сябра менскай “Талакі” Зьміцера Беленькага (пляменьніка вядомага на­род­наф­рон­таў­ца Юрася Беленькага) на дыякана. Неўзабаве, разам з Ірынай Дубянецкай і Каралінай Мац­ке­віч, ён ад’яджае вучыцца ў Лёндан да апостальскага візытатара дзеля беларусаў-каталікоў за­меж­жа а. Аляксандра Надсана. Невядома чаму і як вучыўся ў Ангельшчыне дыякан Зьміцер Беленкі, які ў Менску ледзь-ледзь цягнуў вучобу ў Прафісіна Тэхнічнам вучылішчы і ні слова няведаў па ангельску, але вядома што ён ажа­ніў­ся праз дзяржаўную рэгістрацыю шлюбу на разьведзенай жанчыне з дзяцём і склаў з сябе ды­я­кан­с­кую годнасьць. Па ўсім Царкоўным канонам Беленькі ня мог быць болей у кліры, а тым больш сьвятаром. Не дамогшыся павяртаньня ў клір ад грэка-каталікоў, атрымаўшы адмову шэ­ра­гу праваслаўных юрысдыкцый, Зміцер Беленькі эмігруе ў Канаду. У Канадзе, на патрабаваньня Ра­ды БНР, мітрапаліт БАПЦ Мікалай23 рукапакладае яго ў сьвятара. Па сьведчаньню канадыскіх бе­ла­ру­саў, гэта адбылося ня без дапамогі Юрася Беленькага і, нажаль, асабістага ўдзелу З.С. Па­зь­ня­ка. Апошні ведаў Зьміцера яшчэ з Менскай “Талакі” і ацэніваў яго выключна з кропкі гледжаньня бе­ла­рус­кай сьвядомасьці.
Япіскап Аляксандр Салагуб у першаню падымае пытаньня кананічнасьці рукапакладаньня Бе­ле­нь­ка­га прад мітрапалітам і грамадой у траўні 2001 г. распачаўшы працэс забароны Беленькага ў служэньні, а 30 сьнежня 2001 г. Беленькі з амбона паведамляе “аб адлучэньні Салагуба ад БАПЦ”. Хто падштурхнуў мітрапаліта Мікалая да гэтага кроку? Міхась Белямук абвінавачвае Раду БНР, але, на мой погляд, за Радай былі канкрэтныя асобы з БНФ З.С. Пазьняка. У далейшым, па­сь­ля сьмерці мітрапаліта Мікалая і прыезду ў ЗША ўладыкі Васіля (Касьцюка), Беленькі, разам з да­ве­ра­най яму беларускай маёмасьцю, пераходзіць у УПЦ Кіеўскага Патрыярхату24. Рэальная пад­с­та­ва пераходу - забарона ў служэньні згодна канонаў Праваслаўнай Царквы.
З рэшты, спробы япіскапа Аляксандра Салагуба навесьці кананічны парадак у БАПЦ, у тым ліку і абмежаваць сьвецкіх асобаў у справе царкоўнага кіраваньня, не спадобаліся ня толькі міт­ра­па­лі­ту Мікалаю. У выніку япіскап Салагуб зараз застаецца па-за БАПЦ.
Гучны канфлікт канца ХХ - першых гадоў ХХІ ст. вельмі паказальны. Ён выявіў пік су­тык­не­нь­няў Царкоўных, палітычных і маёмасных інтарэсаў у БАПЦ. У далейшым падобныя кан­ф­лік­ты робяцца яе хранічным дыягназам.
Згублены шанс
Размовы і інсінуацыі вакол запрошаньня ў БАПЦ, а потым выгнаньня япіскапа Брук­лін­с­ка­га і Баранавіцкага Васіля (Касьцюка) застаюцца “жывой” тэмай беларускага асяродку вось ужо на пра­ця­гу некалькіх год. Да справы абмеркаваньня далучыліся нават такія паважаныя людзі як Зя­нон Станіслававіч Пазьняк. Дык чым быў і застаецца дзеля БАПЦ ўладыка Васіль: ратаўніком аль­бо руйнавальнікам?
Сьвядомы беларус, манах, мае выдатную богаслоўскую адукацыю (кандыдат богаслоўя) - ці магчыма знайсьці лепшага кандыдата на япіскапа БАПЦ? Так альбо прыкладна так меркавалі не­ка­то­рыя сябры Кансысторыі БАПЦ. І яны былі правы! Як чалавек глыбока веруючы, манах, япіс­кап Васіль марыў вывесьці БАПЦ з крызавага стану і павярнуць на шлях нармальнага цар­коў­на­га жыцьця. Зрабіўшы ўсё згодна канонаў праваслаўнай Царквы (ад адпускнога ліста з БЭ РПЦ да рукапакладаньня), уладыка Васіль меў усе магчымасьці паступова прарваць пэўную еў­ха­рыс­тыч­ную ізаляванасьць БАПЦ, якая ўзьнікла з некананічных дзеяў спачылага мітрапаліта БАПЦ Мі­ка­лая і высілкаў РПЦ.
Падобные дзеі мусілі распачацца з ачышчэньня Царквы. Уладыка Васіль распачаў сваю дзей­насьць з праверкі кананічнасьці рукапакладаньня і служэньня падуладнага яму сьвятарства і, з рэш­ты, гэта быў ягоны прамы абавязак як япіскапа. Але ўжо гэтыя дзеі мусілі ўтварыць “апазіцыю” новаму япіскапу з ліку некалькіх асобаў сьвятарства і іх прыхільнікаў. У бок удладыкі за­гу­ча­лі пагрозы, абвінавачаньня палітычнага характару...
Адным з асноўных закалотнікаў і падбухторшчыкаў зрабіўся Зьміцер Беленькі, які ня то­ль­кі страчываў сьвятарскую годнасьць25, а і ўскрывалася ўся ягоная фінансавая дзейнасьць ў Кліў­лен­дзе26. Калі верыць сп. Белямуку, а ня верыць яму падстаў няма, Беленькі абабраў БАПЦ не на ад­ну сотню тысяч даляраў.
Не магло спадобацца пэўным асобам і няжаданьня новага ўладыкі быць марыянеткай па­лі­тыч­ных плыняў. Было відавочна - япіскап Васіль раней ці пазьней возьмецца за выпраўленьня не­па­ра­зу­ме­нь­няў Царкоўнага кіраваньня.
Таму, меньш чым праз год, закалотнікі выганяюць новага япіскапа, а ў здагон выдаюць не­ка­ль­кі практычна аднолькавых артыкулаў у якіх абвінаачваюць уладыку ў анцібеларускае і ан­ці­цар­коў­нае дзейнасьці. Нажаль, аўтарам аднага з іх быў паважаны мной З. С. Пазняк. Па майму мер­ка­ва­нь­ню, гэтак сталася з падачы Юрася Беленькага.
Верагодней за ўсё, аўтары артыкулаў былі ня вельмі высокага меркаваньня аб цар­коў­на­сь­ці сьвядомых беларусаў і аб магчымасьці праверыць некаторыя факты. Але паспрабуем раз­г­ледзіць усе абвінавачаньня, выкладзеныя ў абодвух артыкулах.
1. Рукапакладаньня ўладыкі Васіля.
У артыкуле З. С. Пазьняка пішацца, што ўладыка Васіль сам зьвярнуўся да главы УАПЦ міт­ра­па­лі­та Мяфодзія. Гэтак ён, па словах аўтара артыкула, выбраў дзеля рукапакладаньня най­больш “ненацыянальную” з абодвух украінскіх праваслаўных Цэркваў. Ці так гэта?
У архіве аўтара маецца ліст мітрапаліта БАПЦ Ізяслава да патрыярха УПЦ КП Філярэта, у якім ён, спасылаючыся да ранейшыя дамоўленасьці, просіць рукапакласьці ерадыякана Васіля (Касьцюка) у сьвятары і япіскапы. Патрыярх Філярэт адмовіўся, матывуючы гэта “перамовамі аб аб­’­яд­на­нь­ні паміж УПЦ КП і УАПЦ”27 ды падпісаным мараторыям на рукапакладаньня япіскапаў. Цяж­ка ўявіць якое дачыненьня БАПЦ мела і мее да перамоў дзьвух украінскіх праваслаўных Цэр­к­ваў, але хай Бог бузе ім суддзёй.
Менавіта таму, сп. Барыс Данілюк, як тагачасны кіраўнік Кансысторыі БАПЦ, і зьвяртаецца ў справе рукапакладаньня да мітрапаліта Мя­фодзія як главы ЎАПЦ28 і менавіта таму, ў артыкуле “Юдавым сьледам. Паведамленьня кан­сыс­то­рыі БАПЦ”29, ніхто не атакуе мітрапаліта Мяфодзія, самаго ўладыку Васіля (Касьцюка) за вы­бар месца (юрысдыкцыі) япіскапскае хіратоніі і не паддае сумневу кананічнасьць шляху ру­ка­пак­ла­да­нь­ня.
Не паддаецца сумневу кананічнасьць рукапакладаньня ўладыкі Васіля і ў УПЦ КП, бо япіс­кап Чаркаскі і Кіраваградскі Якаў, прымаўшы ўдзел у япіскапскай хіратоніі, перашоў у УПЦ КП “у сутнам сане”.
Напэўна, Зянон Станіслававіч быў ня вельмі абазнаным і ў ва ўсіх супярэчнасьцяў гісторыі ўзь­нік­не­нь­ня і дзейнасьці ЎАПЦ ды ЎПЦ КП. Супрацьстаяньне гэтых украінскіх Цэркваў ёсьць суп­ра­ць­с­та­я­нь­ням асабістасьцяў, яно аніяк не зьвязана з патрыятычнасьцю пераважнае большасьці ўла­дык, сьвятароў і міран. Нажаль, абодвы бакі неаднойчы вылівалі адзін на аднаго бруд праз срод­кі масавай інфармацыі. Ды і наогул, пытаньня рукапакладаньня ёсьць пытаньням кананічнае апос­та­ль­с­кае пераемнасьці. Да сёньня ў УПЦ КП і УАПЦ пераходзяць сьвятары, а раней перашло і шэ­раг япіскапаў, атрымаўшых сьвятарскую і япіскапскую годнасьць у РПЦ. Але гэта ня робіць іх мен­ш­вар­тас­ны­мі прадстаўнікамі ўкраінскага праваслаўя альбо - меншымі патрыётамі Ўкраіны.
2. Уладыка Васіль па прыезьдзе ў ЗША не прадставіў грамату аб хіратоніі і адпускны ліст з БЭ РПЦ.
Мне, сьвятару, практычна немагчыма сябе ўявіць, што Кансысторыя БАПЦ дапусьціла да слу­жэ­нь­ня без фармальнае праверкі сьвятарскае і япіскапскае годнасьці. Ды і сэнсу япіскапу Ва­сы­лю прыхоўваць сваю хіратонію няма аніякага. Бо праз некалькі дзён пасьля зьдзясьненьня хі­ра­то­ніі, інфармацыя аб ёй была выстаўлена на сайце ЎАПЦ.
Больш таго, прачытаўшы абодвы артыкула я асабіста зьвярнуўся да УАПЦ і папрасіў пра­ка­мэн­та­ваць гэтую інфармацыю. Выявіліся цікавыя факты.
Япіскап Васіль быў рукапакладзены 20 сакавіка 2004 г. у Тэрнопалі, а 21 сакавіка міт­ра­па­літ Мяфодзі (Кудракоў) высылае на імя Кансысторыі БАПЦ замоўны ліст з Граматай аб хіратоніі і ад­пус­к­ным лістом з БЭ РПЦ. Ужо 14 траўня 2004 г. УАПЦ атрымлівае паштовае пасьведчаньне аб уру­чэ­нь­ні ліста... Сакратару кансысторыі “БАПЦ у Амэрыцы” сп. Б. Данілюку. Такім чынам, і гэ­тае абвінавачаньне выявілася ілжывым.
3. Зьнявага япіскапам Васілюм бел-чырвона-белага сьцяга і Пагоні.
Робячы спасылку на Ўкраіну, аўтары абвінавачваюць ўладыку Васіля ў вынясеньні з ал­та­ру і будынку царквы бел-чырвона-белага сьцяга і Пагоні.
Нажаль, аўтары артыкулаў пэўна досыць даўно былі на Ўкраіне. Магу асабіста за­сь­вед­чыць: У цэрквах УПЦ КП, УАПЦ і УГКЦ няма дзяржаўных сымбаляў Украіны, тым больш у ал­та­ры. Колеры і асобныя элямэнты сустракаюцца ў толькі размалёўцы храмах, абразах, харугвах, але ме­на­ві­та элямэнты. Нават ў нацыянальна-дзяржаўныя і рэлігійные сьвята на ўкраінскіх цэрквах не вы­веш­ва­юць блакітна-жоўтыя сьцягі. І гэта назіраецца па ўсёй тэрыторыі Ўкраіны. Што праўда, па­доб­нае практыкай грашыць ва Ўсходняй Украіне... РПЦ (УПЦ МП), але гэта расейскія сьцягі.
Таму, на мой погляд, ня сьлед крочыць за кепскімі прыкладамі. Месца сьцягу ў дзяр­жаў­ных і грамадска-палітычных установах. У царкве ён можа асьвячацца, як сымбаль барацьбы на­ро­да за Волю і Незалежнасьць.
З рэшты, на сайце япіскапа Васіля прысутны гэрб Пагоня і бел-чырвона-белы сьцяг.
4. Уладыка Васіль наведаў сьвяткаваньня 60-х угодкаў “вызваленьня” Беларусі, якія ладзі­ла ў ААН афіцыйнае прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь.
Можна па рознаму ставіцца да падзеяў ІІ Сусьветнае Вайны. Асабіста я таксама не лічу зьме­ну аднаго акупацыйнага рэжыму на іншы “вызваленьням”. Таму прапаную паглядзець на гэты ві­зіт з дзьвух бакоў сьвятарскага і палітычнага.
Сьвятар мусіць падтрымліваць усіх просячых і патрабуючых дапамогі. Таму адмовіць у ма­літ­ве за душы загінуўшых ён ня можа. А менавіта памаліцца за загінуўшых запрасілі ўладыку. Але іс­нуе і іншы бок справы - палітычны. Афіцыйныя беларускія ўлады запрошваюць уладыку БАПЦ і тым самым вызнаюць, няхай і ўскосна, наяўнасьць падобнае Царквы. Гэтак у пэўнай меры ад­чы­ня­ец­ца шлях да рэгістрацыі БАПЦ на Беларусі.
Варта спаслацца і на прыклад Украіны. Патрыярх Кіеўскі Філярэт (УПЦ КП) і Прад­с­та­я­цель УАПЦ мітрапаліт Мяфодзі наведваюць як сьвяткаваньня 9 траўня ды іншыя сьвята зьвязаныя з перамогай чырвонай арміі ў ІІ Сусьветнае вайне, так і сьвята ЎПА. Але на Ўкраіне нікому не прыдзе на думку, апрача камуністаў і прарасейскіх сілаў, абвінавачваць іх за гэта ў “непатрыятычнасьці”. Дарэчы, наведвалі яны падобныя сьвяткаваньня і ў часе Краўчука і Кучмы, а гэтых прэзыдэнтаў украінскія нацыянал-патрыятычныя сілы лічаць анціўкраінскімі.
Сапраўды, пасьля выгнаньня ўладыкі з БАПЦ, некаторыя прыхільнікі рэжыму ў Амэрыцы па­чы­на­юць выкарыстоўваць ягонае імя ў сваіх мэтах. Але на сваім сайце, у вусных перамовах ды ін­тэр­вью ўладыка рашуча адмяжаваўся ад гэтых людзей.
5. Уладыка Васіль сьпецыяльна засланы БЭ РПЦ (ці КГБ) каб разваліць БАПЦ.
Узгадаем, БАПЦ ня мее ніводнага прыходу на Беларусі, у як кліры некалькі сьвятароў, адзі­ны ўладыка - мітрапаліт Ізяслаў цяжка хворы і ня ў стане выконваць япіскапскія абавязкі... Ці мо­жа БАПЦ ў падобным стане ўяўляць нейкую небясьпеку рэжыму альбо БЭ РПЦ? Тым больш, што ўсе яе дзеі апошніх 10 год практычна скіраваны на адмову ад узнаўленьня нейкага ўдзелу ў рэ­лі­гій­ным жыцьці ў Беларусі. Мяркуйце самі.
Але, што парадаксальна: выгнаны з БАПЦ уладыка Васіль пачынае зьбіраць пад свій ама­фор асяродкі (грамады, парахфіі) сьвядомых праваслаўных беларусаў на Беларусі, Украіне, Зах. Эў­ро­пе, нават у Расеі. Ён рэальна змагаецца з рэжымам у справе рэгістрацыі грамад у Беларусі... Да таго ж, як сапраўдны пастыр, ён не абразіўся на крыўднікаў і заўсёды гатовы працягнуць руку да­па­мо­гі БАПЦ.
Ці не занада шмат фактаў яўнай ілжы і інсіуацый? Час прааналізаваць каму было выгодна “замовіць” (іншага слова гэтаму бруду цяжка знайсьці) уладыку Васіля і ці асабістасьць была мі­шэ­нь­ню?
Дзеля адказу на гэтае пытаньня спатрэбіўся б яшчэ адзін артыкул. Скажу толькі: Шмат ка­му быў непатрэбны малады, адукаваны і рэлігійны ўладыка БАПЦ. І найперш -Маскве і Ватыкану. Дзе­ля падцьверджаньня гэтае думкі патрэбна ўзгадаць ды прааналізаваць ня толькі фактычнае стаў­ле­нь­ня да беларускага руху ярархіі РПЦ і спробы стварэньня псэўдабелаурскіх арганізацыяў30, а і адносіны Ватыкану да ўніяцкага руху на Беларусі31.
З адыходам уладыкі Васыля “БАПЦ у Амэрыцы” згубіла ці не апошні шанс новага ад­рад­жэ­нь­ня менавіта як беларуская і праваслаўная Царква. Ад унутраніх абразаў не выйграў, а ні бе­ла­рус­кі вызвальны рух; а ні беларускае праваслаўя.
Такім чынам, на сёньняшням этапе БАПЦ ня здольна выканаць роль “лакаматыва” руху бе­ла­рус­кай праваслаўнай памеснасьці (аўтакефаліі). Яна засьаецца структурай групы беларускай эміг­ра­цыі ў ЗША і можа вайсьці ў агульны беларускі рух на правох асобнай арганізацыі альбо па­рах­фіі.
Ці патрэбна сёньня беларуская аўтакефалія?
На мой погляд, гэтае пытаньня мае дзьве часткі: царкоўную і палітычную.
Так, нам патрэбна незалежная ад Маскоўскага Патрыярхату праваслаўная беларуская Цар­к­ва. Але адначасна нам непатрэбны экспарт Украінскага праваслаўя альбо любой іншае юрыс­дык­цыі. Нават рэальнае павяртаньня да стану юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярхату, якое дэ-юрэ існуе зараз, ёсьць толькі крокам да набыцьця нармальнай кананічнае памеснасьці.
Разам з тым, прадбачаючы абвінавачаньня ў “навых нападах беларускага нацыяналіста на Расейс­­кую Праваслаўную Царкву, мушу заўважыць: Няма дакумэнтаў альбо заяў практыкуючых пры­хі­ль­ні­каў беларускай праваслаўнай памеснасьці скіраваных супраць РПЦ менавіта як Царквы. Мы выступалі і выступаем супраць экспансіяніска-імпэрскае палітыкі Расеі, якая вось ужо шмат ста­годзь­дзяў скіравана супраць Беларусі і яе народу. А РПЦ - была і ёсьць адным з дзеёвых ін­с­т­ру­мэн­таў гэтае палітыкі. Менавіта няпрымярымая і бязкампрамісная палітычна-рэлігійная складавая ёсьць асноўнай у дзейнасьці гэтае Царквы. Хочацца сказаць расейскім праваслаўным ярархам, сьвя­та­рам і актывістам міранскага руху: “Адкінце палітыку, прыпыніце абражаць іншыя пра­вас­лаў­ныя юрысдыкцыі і займайцеся Царквой у Царкве. Гэтым вы адразу спыніце ўсі “нападкі” на РПЦ”.
Беларускае праваслаўе мае ўласную, адпавядаючую нацыянальнае культуры і традыцыям, аб­ра­да­васьць. І гэта ня толькі беларуская мова ў якасьці богаслужбовай (мова ёсьць толькі адной з скла­да­вых абрадавасьці і далёка не вызначальнай), а і ўласны іканапісны стыль, царкоўнае дой­лід­с­т­ва, асобныя абрадавыя звычаі. Усё гэта пакуль захоўваецца ў жыцьці праваслаўных вясковых па­рах­фій Палесься, некаторых мясьцінах Гарадзеншчыны ды іншых рэгіёнах Беларусі. Гэта - частка ду­хоў­на­га скарбу нашага народу і вынішчэньня яе ёсьць выняшчэньня нас як нацыі. І сьвядомы бе­ла­рус будзе заўсёды выступаць супраць нівіліраваньня нашае праваслаўнае абрадавасьць пад ра­сей­с­кі, украінскі, балгарскі альбо іншы праваслаўны ўзор32.
Пытаньня захаваньня і разьвіцьця нацыянальнай праваслаўнай абрадавасьці ёсьць пы­та­нь­ня наяўнасьці царкоўных адзінак (парахфій альбо грамад), якія жывуць еўхарыстычным жыцьцём. Гэ­та ўжо першапачаткова прадугледжывае наяўнасьць парахіяльнага сьвятарства. А наяўнасьць сьвя­тар­с­т­ва - патрэбнасьць арганізацыі япархій і кіруючага япіскапа. Усё гэта ў сукупнасьці і ёсьць Царквой.
Іншае пытаньне - дзяржаўна-палітычнае. Натуральна, аб гэтым я ўжо казаў вышей, што не­за­леж­ная дзяржава імкнецца да аўтакефаліі (памеснасьці) праваслаўнае Царквы. Бо Царкву ніколі не­ль­га адсунуць ад уплыву на палітычныя падзеі. І, калі б у Беларусі існаваў нармальны дэ­мак­ра­тыч­ны лад, наяўнасьць памеснай беларусай праваслаўнай Царквы было б нармальнай зьявай.
Але аўтакефалія заўсёды нясе ў сябе пагрозу цэзарэпапізма (вонкавага альбо прыхованага), ка­лі Царква робіцца прыдаткам існуючай дзяржаўнай улады. Асаблівую пагрозу гэтая зьява на­бы­вае ў недэмакратычных краінах альбо краінах, што перабываюць у пераходзе ад таталітарызму да дэ­мак­ра­тыі. Таму пераход да аўтакефаліі мусіць быць вельмі ўзважаным, каб замест Царквы су­сед­няе дзяржавы мы не атрымалі псэўдацаркоўны дадатак існуючай улады.
Разам з тым, ва ўмовах сучаснай Беларусі вольнае разьвіцьцё “альтэрнаціўнай”, а тым больш беларускай, праваслаўнай Царквы немагчыма ў прынцыпе. І справа тут у адносінах дзяр­жа­вы, а не ў наяўнасьці (адсутнасьці) жадаючых падтрымаць падобны рух япіскапаў, сьвятароў і мі­ран. Рэпрэсіўны Закон аб рэлігійных арганізацыях, які зараз дзейнічае ў Беларусі, практычна не дае магчымасьці зарэгістраваць парахфію, а дзейнасьць у падпольле не падпадае ў дзяржаўную ста­тыс­ты­ку і, як паказвае вопыт, ня ў стане ахапіць вялікую колькасьць людзей.
Да палітычнай часткі адказу мушу далучыць і пытаньня аб цэнтры, вакол якога можа ад­быц­ца аб’яднаньня прыхільнікаў беларускай памеснай (аўтакефальнай) праваслаўнай Царквы.
Вакол БАПЦ у Амэрыцэ? Але паўстае пытаньня з яе Статутам, які прадуглежжывае дзей­насьць толькі ў ЗША, а таксама патрэбна ўлічваць, што “БАПЦ у Амэрыце” зараз перабывае ў глы­бо­кай крызе. Ды і наўрадцы з Амэрыкі магчыма апэратыўна і эфэктыўна кіраваць структурамі ня толькі ў Беларусі, а і ў Эўропе наогул. Але галоўнае - сучасная БАПЦ няздольна забясьпечыць нар­ма­ль­нае еўхарыстычнае жыцьцё новаўтвораных адзінак.
Паспрабаваць аб’яднацца вакол некалькіх праваслаўных сьвятароў БЭ РПЦ, якія нябыта ста­ноў­ча ставяцца да беларушчыны? Але сама сутнасьць РПЦ адкідае нармальнае беларускае пра­вас­лаўе і сьвядомых белаурсаў. Мы ўжо маем некалькі спробаў падобных беларускіх аб’яднаньняў і трэба быць сьвядомымі, што зьмяніць сутнасьць РПЦ яны нездатныя. Цяжка сябе ўявіць, каб БЭ РПЦ адмоціўся ад ушанаваньня Мікалая ІІ ды іншых дзеячаў расейскай імпэрыі і пачаў шанаваць ба­ра­ць­бі­тоў за Вольную і Незалежную Беларусь.
Аб’ядноўвацца з УПЦ КП альбо ЎАПЦ, як гэта прапануюць некаторыя ідэалісты альбо псэў­дап­ра­вас­лаў­ныя групоўкі? Але прыхідльнікі падобнаей пазіцыі не спыталі сябе: Ці жадаюць гэ­тыя цэрквы, самі перабываючыя ў фактычнае еўхарыстычнае ізаляванасьці ў праваслаўным сьве­це і толькі выборваючыя свае законнае права на памеснасьць, браць на сябе яшчэ і беларускія праб­ле­мы? Да таго ж, чым кіраваньня ўкраінскіх першаярархаў лепш кіраваньня ярархаў мас­коў­с­кіх? Ды і ў ва ўмовах палітычнай нестабіляванасьці і супрацьстаяньня ў сучаснае Ўкраіне ніхто з ук­ра­ін­с­кіх ярархаў ня будзе “лезці” у суседнюю, тым больш таталітарную, краіну. Усе яны будуць дзей­ні­чаць найперш на карысьць уласных краін і народаў.
Агалошваць новую БАПЦ? Але навошта паўторваць украінскія памылкі, калі краіна мее дзь­ве альбо тры нацыянальныя (паместныя) Царквы33 падзеленыя выключна амбіцыямі япіс­ка­па­ту34.
На мой погляд, да зьмены палітычных абставін на Беларусі, нежадаючыя быць пад ама­фо­рам БЭ РПЦ мусяць апеляваць да Канстанінопальскага патрыярха. Тым больш, што на Беларусі іс­нуе “Рух за адраджэньня Беларускае мітраполтіі пад амафорам Канстанцінопальскга патрыярха”35. Гэ­та найбольш нейтральная і кананічная форма арганізацыі ў часе таталітарызма. Па­доб­нае аб’яднаньня, на мой погляд, як найлепш адпавядае томасу Канстанцінопальскага патрыярха ад лістапада 1924 г. З рэшты, падобны шлях прапанаваны Канстанцінопальскім патрыярхатам і дзеля вы­ра­шэ­нь­ня праблемаў украінскага праваслаўя: усе тры юрысдыкцыі (УАПЦ, УПЦ КП, УПЦ МП ува­ходзяць у склад Канстантынопальскага Патрыярхату, аб’ядноўваюцца з Украінскай Праваслаўнай Цэр­к­вай Канстантынопальскага Патрыярхату і ствараюць адзіную кананічную Ук­ра­ін­с­кую Праваслаўную Царкву. У гэтым выпадку прыхільнікі беларускай памеснасьці мусяць узяць чынны ўдзел у працэсе, але, на маю думку, не як асабістасьці, а як пэўная царкоўная струк­ту­ра.
Але аб’ядноўваецца патрэбна не стыхійна, а пад амафорам япіскапа. У гэтым сэнсе бе­ла­ру­сам пашчэнсьціла - рух узначальвае кананічны праваслаўны япіскап Бруклінскі і Баранавіцкі Ва­сіль. Натуральна, падобнае аб’яднаньня ёсьць зьявай вамушанай і часовай, але яно выконвае пер­ша­па­чат­ко­вую і вельмі адпявадальную місію: ня толькі зьбірае прыхільнікаў беларускай ка­на­ніч­най праваслаўнай памеснасьці, а і забясьпечвае арганізацыю еўхарыстычнага жыцьця.
2007-10-11 12:24:21
ананім
«САТАНА ТАМ ПРАВИТ БАЛ…»
(История и современное состояние белорусской автокефальной «церкви»)

Белый Росс

История православной церкви ХХ века отличается значительным расцветом ереси филитизма (то есть попыток создания некоей «национальной» церкви и отделится от канонических территориальных поместных церквей). Первыми, видимо, создали национальную «церковь» украинские националисты, пытаясь отделиться от РПЦ. На протяжении ХХ века такие «церкви» создавались ещё не раз, но ни к каким более или менее заметным успехам никогда не приводили. Не отставали от других и наши отмороженные белорусские националисты, хотя их попытки создания «нацыянальнае беларускае царквы» выглядели на фоне всех остальных на редкость убого.

В 1920-1930 годы попытки объявить автокефалию предпринимались несколько раз группами по нескольку человек. Тогда на них попросту никто не обращал внимания (мало ли сумасшедших: одни изобретают вечные двигатели, другие – автокефальные церкви, бывает). Поэтому только после оккупации Белоруссии немецко-фашистскими войсками, автокефалисты получили поддержку, так как национальное и религиозное разобщение русского народа являлось одним из направлений оккупационной политики. Существовавшее на тот момент в Белоруссии священство всеми силами сопротивлялось попыткам объявления автокефалии и в клоунских сходках автокефалистов участия не принимало. Тогда немцами по доносам «свядомых» были проведены репрессии против православного духовенства, митрополит Пантелеймон был сослан в монастырь, а на оставшуюся часть епископата усилилось давление с требованием скорейшего объявления «независимости» церкви от Московского Патриархата.

Епископату белорусской митрополии до самого конца войны удавалось морочить голову недалеким и не сведущим в церковном праве коллаборационистам и их фашистским хозяевам. Так, в 1942 году, когда фашисты под угрозой ареста заставили епископов объявить автокефалию, последние были вынуждены принять т. наз. «Статут Автокефальной Православной Национальной Церкви», однако, в конце в него внесли фразу «Каноническое объявление автокефалии наступит после признания её всеми автокефальными церквами», которая превращала этот статут в ничего не значащую бумажку, так как было очевидно, что ни одна из поместных церквей признавать такую «автокефалию» не будет. Коллаборационисты, а тем более немцы, не поняли смысла этой фразы (если вообще дочитали Статут до конца), поэтому были уверены, что епископы объявили «беларускую нацыянальную царкву». Их иллюзии быстро развеялись, когда после эмиграции епископов в 1944 году в Германию, они в полном составе и с большей частью паствы вошли в Русскую православную церковь зарубежом, оставив успевших сбежать пособников фашистов в горьком недоумении. Последние вынуждены были обратиться к главе украинских автокефалистов Поликарпу с просьбой «создать для белорусов национальную церковь». Вероятно, сам Поликарп был невысокого мнению об эмигрантах, поэтому в 1948 году отдал им одного из наиболее одиозных своих епископов, находящегося к тому же под анафемой Константинопольского Патриархата, Сергея Охотенко. Вторым епископом сделали за пару недель неизвестно откуда взявшегося Владимира Тамащика, которого «рукоположили» под именем Василия. После этого, «епископ» Сергей уехал в Австралию, а «епископ» Василий – в США.

Как уже показала история, если имеются два белорусских националиста, то грызня между ними из-за денег рано или поздно начнётся. Не стала исключением и БАПЦ. Первые склоки между новоиспечёнными «архиереями» начались уже в 1960-х годах. «Епископ» Василий правил железной рукой, самолично контролируя все финансовые потоки и не допускал «епископа» Сергея к какому либо участию в этом благочестивом занятии. Последний почувствовал себя обворованным, однако, сидя в Австралии, мало что мог противопоставить Василию, жадность которого простёрлась настолько, что он отлучил от денег не только австралийского коллегу, но и собственных сподвижников. Поэтому Сергею не составило большого труда найти в США и перетянуть на свою сторону несколько недовольных. В их числе оказался и «священник» Александр Крит, которого Сергий, в обход Василия, «рукоположил» в «епископы» с именем Андрей, намереваясь пошатнуть позиции Василия (два голоса против одного) и заставить того делиться. Василий, однако, не желая выпускать из рук столь жирный кус, в ответ рукоположил в «епископы» Николая Мацукевича и таким образом, число «епископов» в обеих тусовках вновь сравнялось. При этом необходимо помнить, что стремительный рост числа «епископов» никак не сопровождался ростом приходов, поэтому к концу 1968 года в БАПЦ на 1 «епископа» приходилось 1,5 прихода.

Так установилось хрупкое равновесие. Вскоре после смерти обоих епископов (кстати, ни один из «епископов» БАПЦ не умер нормальной смертью. Так, Сергей умер под анафемой Константинопольского Патриарха, как умер Василий неизвестно, так как его нашли через 1,5-2 недели после смерти, при этом голова у него была отделена от тела) противостояние разгорелось с новой силой уже между «вторым поколением» – «епископами» Андреем (которому удалось захватить власть над приходами в США с центром в Бруклине, и он объявил себя главой БАПЦ и «митрополитом») и Николаем (который перебрался в Канаду и также объявил себя главой БАПЦ).

В 1979 году в БАПЦ пришёл бывший инженер Иван Бруцкий. В связи с острым кадровым голодом (идиотов из БАПЦ никто не признавал и не желал к ним идти) «митрополит» Андрей очень быстро превратил обычного нецерковного мирянина в «епископа» (вероятно, в душе показывая язык Николаю). Однако Иван, видя противостояние Андрея и Николая, проявил мудрость и решил «рукоположиться» ещё и у Николая (мало ли, кто из них возьмёт верх), что успешно и осуществил, хотя по правилам Вселенских Соборов повторное рукоположение карается немедленным извержением из всех степеней священства. Но, очевидно, что православные каноны волновали «епископов» меньше всего (оно и понятно – каноны в кошелёк не положишь). Тут уже забеспокоился Андрей и решил поступиться частью, чтобы не потерять всё. Так, играя на противоречиях «архиереев», Иван Бруцкий сумел вырвать у Андрея часть финансов и полномочий. Став «епископом» под именем Изяслав, Бруцкий вместе с Андреем наложили на Николая анафему. Николай, в свою очередь, объявил группировку Андрея «неканоничной» и «безблагодотной».

Вскоре умер Андрей (доведённый до смерти своими «прихожанами») и новым главой бруклинской группировки стал Изяслав Бруцкий. Ближайшим сподвижником Изяслава стал «секретарь консистории БАПЦ» Борис Данилюк, личность весьма загадочная. Во время войны был активным коллаборационистом и провокатором, сдал немцам слонимское подполье, за что был приговорён партизанами к смертной казни. Однако сумел бежать в Германию, а затем в США. Осмотревшись на новом месте, Данилюк решил присоединиться к БАПЦ (бруклинской группировке), так как религиозные организации налогами не облагаются, и под их крышей можно проворачивать солидные финансовые махинации. Очень быстро Данилюк стал вторым человеком у Изяслава и постепенно, по мере старения и дряхления Изяслава, превращался в фактического правителя. На протяжении многих лет Данилюк упорно продвигал на руководящие посты своих родственников и знакомых, так что сейчас всё руководство бруклинской БАПЦ состоит из мошенников, лично преданных Данилюку и к православию никакого отношения не имеющих.

После распада СССР в Европу и США хлынул новый поток желающих поживится за счёт американских налогоплательщиков, часть из которых пришла в БАПЦ, осознав всю материальную выгоду такого шага. С этого момента история БАПЦ начала напоминать мексиканский сериал с его страстями, изменами и интригами.

Сохраняющий контроль над приходами в Канаде и частично в США «архиепископ» Николай Мацукевич не оставлял попытки взять под свой контроль изяславскую БАПЦ. С этой целью он принимает в «свою» БАПЦ всех сомнительных личностей, изгнанных в разное время из других юрисдикций, постепенно превратив её в отстойник для тех, кого уже никуда больше не принимают. В их числе оказался и бывший сотрудник Московского Патриархата (не бывший священником) журналист Александр Сологуб. После изгнания его из МП Сологуб стал писать длинные «разоблачительные статью» о Русской православной церкви, и этим приглянулся Мацукевичу, который за 2 недели превратил мирянина Сологуба в «епископы». Однако, в мацуковичской БАПЦ Сологуб покусился на самое святое – на финансы, сразу после вступления пытаясь прибрать к рукам недвижимость и финансовые пожертвования. Только тогда Мацукевич понял, какую змею он пригрел на груди и отплатил Сологубу извержением его из «сана» и отлучением от церкви уже через месяц после приёма, после чего Сологуб стал писать разоблачительные статьи уже про БАПЦ Мацукевича. В 2002 году Николай Мацукевич умер (под анафемой "собора БАПЦ", причем все православные священники других юрисдикций отказались его отпевать). Изяславу удалось установить контроль над частью его приходов. Однако, выяснилось, что сразу же после смерти Мацукевича Сологуб быстро сориентировался и рукоположил в «епископы» серба Йована Пурича и объявил себя наследником Мацукевича и новым главой БАПЦ, сохранив за собой небольшую группу прихожан.

Тем временем в Бруклине, «митрополит» Изяслав, видя стремительную деградацию своей группировки и понимая, что бороться с этим он уже не в состоянии, «рукоположил в епископа Барановичского и Бруклинского» бывшего священника, изгнанного из Московского Патриархата, Василия Костюка и назначил его местоблюстителем митрополичьего престола (то есть исполняющим обязанности главы церкви). Приехав в США, «епископ» Василий пришёл в ужас: церковные службы превращены в политические митинги, в здании собора Кириллы Туровского в Бруклине происходят постоянные пьянки (для этого даже был выделен отдельный зал, где даже в Великий пост проводились пиры с обильными возлияниями), всё руководство БАПЦ не имеет вообще никакого представления даже об основах православной веры и представляет собой шайку неонацистов, занимающихся бизнесом под крышей православия. Немногочисленные «священники» и прихожане находятся в полном подчинении у Данилюка и его группы, которые за малейшее несогласие со своими действиями объявляют их агентами КГБ и выбрасывают на улицу (один из этих «священников» – Игорь Якунин – сейчас пишет книгу «Аферы «белорусской автокефалии»). Фактически, как писал потом Василий, «БАПЦ превратилась в псевдохристианскую националистическую тоталитарную секту, весьма далёкую от церкви».

Василий попытался привести БАПЦ к некоему хотя бы подобию православной общины, однако сразу же натолкнулся на сопротивление группы Данилюка, не желавшей ничего менять. Они объявили Василия (кем?) ну, разумеется, «агентом КГБ», заблокировали здание церкви и попросту не пускали туда своего собственного «предстоятеля», а затем и вовсе «сняли его с должности» и «извергли из сана» (разумеется, никого не беспокоило, что это противоречит всем мыслимым православным канонам). Скандал с многочисленными взаимными обвинениями продолжался несколько месяцев, пока, наконец, «епископ» плюнул на всё и уехал обратно в Белоруссию (на прощание наложив анафему на Данилюка и Сильвановича, ещё одного мошенника, перешедшего в секту Данилюка из мацукевичской БАПЦ, где занимался отмыванием денег под видом «помощи детям» Чернобыля, почти по Остапу Бендеру), где основал свою собственную «церковь», при этом, продолжая называть себя главой БАПЦ. Интересно отметить, что в качестве одного из аргументов сторонников Данилюка в споре против Василия ими был высказан тезис, что устав БАПЦ не запрещает заниматься гомосексуализмом и колдовством (правда, Василий категорически отказывается говорить, в каком контексте была высказана данная мысль).

После «бунта» «епископа» Василия и его успешного подавления, «митрополит» Изяслав в качестве жеста отчаяния сам наложил анафему на Данилюка. Данилюк (которого анафемы интересовали меньше всего) решил обезопасить себя от дальнейших возможных действий престарелого Изяслава, угрожающих его положению и финансовым интересам. Последний был фактически похищен и помещён в закрытый дом престарелых, где у него развилась болезнь Альцгеймера. Сейчас Изяслав находится в растительном состоянии, не может сам себя обслуживать и не узнаёт окружающих. Для Данилюка наступила золотая пора – он сделал невозможном доступ кого-либо к Изяславу и стал фактическим руководителем бруклинской БАПЦ, регулярно подделывая различные письма, обращения и справки о «рукоположениях», написанных, якобы Изяславом, хотя где Изяслав и что с ним (и вообще, жив ли он до сих пор) никто не знает. После захвата Данилюком власти над бруклинской группировкой, в Белоруссии и (в основном) на Украине в массовом порядке стали появляться «священники» с подписанными якобы Изяславом справками об их рукоположении и собирать средства на БАПЦ, находящуюся под гнётом «крывавага рэжыму». Аппетиты «святароу» были столь велики, что даже украинские автокефалисты пришли в изумление и провели собственное расследование, в результате которого несколько «святароу» вынуждены были, бросив все, бежать за пределы Украины.

В БАПЦ Данилюка органически вписался и профессиональный эмигрант Зенон Позняк Его, разумеется, приняли, несмотря на то, что он вообще не православный, а католик (но когда БАПЦ волновали подобные мелочи?). Позняк с новыми силами принялся искоренять «агентов КГБ», то есть прихожан, которые на службе предпочитали петь «Христос Воскрес!», а не «Жыве Беларусь!». Бурная деятельность Позняка вызвала недоумение у Католической церкви, которая немедленно призвала своё заблудшее чадо одуматься и покаяться. Чадо, разумеется, плевать хотело на эти увещевания.

В результате «чисток» Позняка и Данилюка в бруклинской БАПЦ не осталось ни одного «священника». «Церковь» оказалась в совершенно идиотском положении, однако вскоре было объявлено о вступлении в БАПЦ нового «святара». Действительно, в здании БАПЦ появился какой-то человек, который надевал одежду православных священников и имитировал православное богослужение. При выяснении, откуда это чудо взялось, было обнаружено, что новый протеже Данилюка вообще не священник, а вовсе даже выгнанный за пьянство из Киевского патриархата псаломщик. Сей факт никого не смутил, и бывший псаломщик, никогда не рукополагавшийся даже в дьяконы, и поныне продолжает «вести службы» (хотя возможно, что Данилюк ему подсуетил очередную «справку от Изяслава» о «рукоположении»).

Ещё одним колоритным персонажем в руководстве бруклинской БАПЦ является Вячеслав Лонгин, который последовательно был изгнан украинскими униатами, Киевским Патриархатом, УПЦ Константинопольского Патриархата. наконец был «рукоположен» Николаем Масюкевичем, но и здесь Константинопольский Патриархат объявил о незаконности такого «рукоположения» и Логин нашёл приют в компании таких же жуликов, как и сам – Данилюка, Позняка и Сильвановича, которым не было никакого дела до каноничности или неканоничности и до мнения Константинополя.

Белорусские мошенники не отставали от своих американских собратьев. Первые группировки, называющие себя автокефальной белорусской церковью появились уже в середине 1990-х годов. Так, в 1994 году некто Юрий Рыжий возглавил организацию под названием «Всемирный Американский Патриархат Белорусской национальной церкви», основанную в 1974 году его братом, (видимо, одной Белоруссии ему показалось мало, не солидно), к этому времени уже умершим. К чести Рыжего стоит отметить, что в церковные дела он особо не вмешивался, а занимался исключительно бизнесом: любой желающий мог за определённую сумму в его «патриархате» стать «священником», «епископом», а если денег хватит – то и «патриархом». За совсем отдельную сумму «патриарх» Рыжий мог провести «рукоположение» заочно и выслать клиенту соответствующую справку. К данному бизнесу Рыжий подключил и нескольких изгнанных из Киевского патриархата «священников». (Кстати, брат Рыжего, также занимался в зарегистрированном в США ВАПе банальным мошенничеством – активно продавал приглашения мексиканцам и даже организовал «Институт Евфросинии Полоцкой», куда приезжали «учиться» «студенты» из стран третьего мира. Понятно, что назад «студенты» из США не возвращались, а Рыжий скопил приличное состояние).

Вскоре в «патриархате» Рыжего были «рукоположены» Пётр Гуща (в «епископа») и Леонид Акалович (в «священника»), также решившие заняться «автокефальным бизнесом». Они основали в Белоруссии свою собственную БАПЦ, и некоторое время дурили сельских старушек, слабо разбиравшихся в вопросах канонического права, собирая у них «пожертвования». Именно Гуща с Акаловичем, и присоединившиеся к ним впоследствии ещё несколько мошенников, и есть те «священники», которых часто можно увидеть на митингах и демонстрациях оппозиции.

Биография Петра Гущи может послужить хорошим материалом для написания не одного криминального романа. В 1975 году «епископ» получил шесть лет тюрьмы за хищение государственного и личного имущества, разбойное нападение, незаконное ношение холодного оружия, вовлечение несовершеннолетних в преступную деятельность (ст. ст. 87 ч.2, 141 ч.2, 143 ч.2, 213 ч.3 и 205 УК БССР). В начале 1980-х годов в пригородах Минска было зафиксировано несколько нападений и изнасилований женщин. В ходе следствия оперативники вышли на Гущу, который был арестован, но признан невменяемым, и с 1985 по 1988 годы проходил принудительное лечение в психиатрической больнице. В 1998 году «епископ» был вновь арестован за проникновение на территорию детского сада для (как написано в обвинительном заключении) «длительной демонстрации обнаженного полового органа малолетним девочкам Ботик Вере и Жиляниной Оле (8 и 10 лет соответственно), а также занятия онанизмом в их присутствии, на территории детсада №375 по ул. Восточной, 54а, в г. Минске около 17 часов 6 марта 1998 года». В ходе следствия было установлено, что ещё в юности Гуща проходил судебно-психиатрическую экспертизу в Гомельской облпсихбольнице и получил диагноз психопата с признаками параноидального развития личности. После вынесения приговора (3 года лишения свободы в колонии строгого режима за злостное хулиганство с особым цинизмом) «епископ», находившийся под подпиской о невыезде, скрылся на Украине, где продолжает называть себя главой БАПЦ и живописать ужасы лукашенковского режима.

Ввиду совсем уж сильной одиозности Гущи и его сторонников с ними предпочитают не связываться даже американские группировки БАПЦ (хотя не последнюю роль в этом играют чисто меркантильные причины, так как кормушка – фонды-посольства – одна, а претендентов много). Несмотря на это сами гущевцы заявляют о наличии у БАПЦ Гущи сотен приходов во всех областях Белоруссии, а также в России, на Украине и в странах дальнего зарубежья (реально нет ни одного).

В конце 1990-х годов в Гродненской епархии Русской православной церкви за хищение денег был запрещён в служении священник Иван Спасюк. Ему было предложено покаяться, однако Спасюк сразу понял, что канал выкачивания денег из Гродненской епархии для него закрыт навсегда: даже если прещение с него будет снято, контроль над его финансовой деятельностью будет весьма строг. Нужно было искать новые источники финансирования, и лучшим выходом из положения Спасюк посчитал создание собственной «церкви», и демонстративное нарушение законов, дабы заработать себе имидж «преследуемого за религиозные убеждения». Необходимо отметить, что его план полностью удался – Спасюк, не мудрствуя лукаво, взял уже раскрученный как в белорусской оппозиции, так и в Госдепе США бренд «БАПЦ» и объявил себя ещё одним её главой (получив «архиерейское» звание всё в том же Всемирном Американском Патриархате Юрия Рыжего). После этого он объявил, что «крывавы рэжым» вместе с Белорусским Экзархатом начали его преследовать (в чём данное преследование заключается, он не пояснил) и на своём личном огороде стал строить здание «церкви». Получив разрешение, на строительство жилого дома, Спасюк намеренно внёс в проект значительные и ни с кем не согласованные изменения. По закону такие действия влекут отмену разрешения на строительство и снос сооружения, что и было сделано под крики и визги оппозиции о «кощунственном осквернении беларускае нацыянальнае царквы».

Цель Спасюка была достигнута, и он, заработав себе лавры «змагара, пераследуемага крывавы рэжымам», сразу же бросил своих прихожан и уехал в США, оставив с носом недоуменных оппозиционеров, ожидавших, что Спасюк активно включится в их деятельность. Там он присоединился к группировке Сологуба, о котором было сказано выше, клятвенно заверив, что у его группы насчитывается 70 приходов и 35 священников. На свою беду Сологуб ему поверил и принял в свою БАПЦ. Обещанных приходов Сологуб так и не увидел, более того, Спасюк решил «сам царствовать и всем владеть» и, договорившись с Пуричем, низложил Сологуба, объявив себя главой БАПЦ. Сологуб, разумеется, такой наглости не ожидал и отлучил их от церкви, одновременно заявив, что их «низложение» незаконно. Ныне «епископ» Сологуб работает на бензоколонке, а «епископ» Спасюк получает пособие.

Успех автокефалистских афёр приковывает к БАПЦ завистливые взгляды мошенников, изгнанных из других юрисдикций. Так, расстриженный католический дьякон Дмитрий Беленький, извергнутый из сана за женитьбу на разведённой женщине, зарегистрировал очередную, свою собственную, БАПЦ в Кливленде, США. Под крышей этой «БАПЦ» функционирует сеть азартных игр бинго, а статус религиозной организации позволяет ему получать налоговые льготы.

Можно ещё долго описывать похождения БАПЦовцев и их афёры, однако формат статьи этого не позволяет. Но даже по беглому взгляду на историю этой секты становится ясно, ни о каком православии в БАПЦ не может идти и речи. К тому же один средней величины приход РПЦ в Белоруссии имеет раз в десять больше прихожан, чем все приходы всех многочисленных БАПЦ вместе взятых. Православный человек должен знать, что, идя в БАПЦ, он идет к людям, которые не являются священниками, не имеют права крестить, исповедовать, венчать, отпевать и совершать другие таинства (а если и делают это, то полнотой Единой, Святой, Соборной и Апостольской Церкви такие действия признаются недействительными), а их отправляющие и принимающие попадают прямиком к Сатане.

Фактически под крышей разнообразных БАПЦов действуют псевдохристианские секты мошенников, извращенцев, а порой и откровенных сатанистов, эксплуатирующих идею белорусского национализма и «автокефальной церкви» в своих личных целях. Впрочем, для белорусского национализма такая ситуация не является чем-то новым или необычным и история БАПЦ, как отражение истории белорусского национализма вообще, это иллюстрирует и подтверждает.
2007-10-10 03:29:25
ананім
"Скажам АБЫЯКАВАСЬЦІ - НЕ!"

Ну-ну, скажИте. Полегчает?
2007-10-06 04:10:15
Ja i tol'ki ja!
Cudo?ny sait!
Miensk, 2007-10-01 10:12:55
Vojša Miłavid
Спадарове!

16 верасьня 2007-га, у беларускі Дзень салідарнасьці з палітвязьнямі й бязь вестак зьніклымі, у інтэрнэце была прэзентаваная самвыдатаўская кніга вершаў, складзеная маладымі карыстальнікамі LiveJournal.

Ідэя кніжкі з’явілася напрыканцы Вясны-2006, пісаўшыся была зь перапынкамі, і ўрэшце змясьціла патрыятычныя вершы маладых беларусаў, аздобленыя малюнкамі. Вершы прысьвечаныя змаганьню за незалежнасьць роднае Беларусі, ейнай гісторыі, сучасным праблемам, ёсь таксама прысьвечаньні палітвязьням.

Вось што гавораць у прадмове самі аўтары-ўкладальнікі: "Кніжачка прысьвечаная НЕАБЫЯКАВЫМ! Чаму менавіта НеАБЫЯКАВЫМ? (спытаеце вы!) І што ж такое АБЫЯКАВАСЬЦЬ. Абыякавасьць характарызуецца няведаньнем. Гэта слабасьць душы. Чалавек ня можае ўзяці сваё (са ўсёю ўсьведамленай адказнасьцю) суб’ектыўнае рашэнне - як яму дзейнічаць у дадзенай сітуацыі. Пагатоў, ён нават не жадае прадпрымаць якія-небудзь дзеяньні. Вынікае, чалавек застаецца спакойным зьнешне, але "пустым, сьляпым" унутрох. Але-ж кніжачка прысьвечаная не пустым людзям! Прыемнага чытаньня...".

Партнёрамі праекту сталіся рух супраціву БУНТ!, партал "Новая Эўропа", сьветлагорскі Малады Фронт і кампанія "Абаронім Беларускую Музыку".

Віншуем аўтараў з дэбютам іхнэй творчасьці!
Спадзяемся на хуткі выхад кнігі ўжо не ў віртуальны друк.

Азнаёміцца зь кнігаю "НЕабыякавым" можна тут:
http://www.buntby.com/static/lit/neabijakavim.rar

Ня будзьма абыякавыя да лёсу Беларусі нашай!
Скажам АБЫЯКАВАСЬЦІ - НЕ!

Паводле:
http://www.buntby.com/by/actions/2007/sep/18/neabyjakavym/
http://community.livejournal.com/zarazcinikoli/
http://www.svaboda.org/articlesfeatures/society/2007/9/3a7ff072-738f-4fa5-9586-a4f835a6745b.html
http://charter97.org/bel/news/2007/09/19/kniga
Miensk, 2007-09-20 11:30:19
ul
Юрась, knihi.net. Гэта ня ты жыў у Варшаве на Звежынецкай? Калі "так", мусіш мяне помніць. Я ў цябе спыняўся разам з В. Ч-ым.
Украіна, 2007-08-27 04:41:52
Юрась Зянковіч
Сябры, а дзе ў Інтэрнэце можна набыць кнігі Уладзіміра Караткевіча?
Denver, CO, 2007-08-22 01:52:44
ZBMA
Марш паняволеных народаў на 5-й эвэню.

У нядзелю, 15 ліпеня, у Нью-Ёрку пройдзе Марш Паняволеных Народаў у рамках Тыдню Паняволеных Народаў, у якім традыцыйна бяруць удзел прадстаўнікі беларускай грамады Амэрыкі.

Нядзеля, 15 ліпеня:
-9.00 раніцы-збор удзельнікаў на 5-й эвэню і 59-й вуліцы (пры Гатэлі Плаза);
-10.00-імша за Паняволеныя Народы ў Катэдры Сьв. Патрыка;
-11.00-марш па 5-й Эвэню да 72-й вуліцы;
-12.00-афіцыйнае адкрыцьцё Тыдню Паняволеных Народаў (Сэнтрал Парк).

У чацьвер, 19 ліпеня, а 11.00 раніцы пройдзе дэманстрацыя перад будынкам Аб'яднаных Нацыяў, а ў нядзелю 22 ліпеня-прыняцьце ў лютаранскай царкве 122 Е. 88 вуліцы (пры Лексінтан эвэню) і цырымонія закрыцьця.

Беларуска-амэрыканскае задзіночаньне (БАЗА)
2007-07-12 14:41:22
ZBMA
Kypal'le 2007
http://www.zbma.net/Kypal'le2007.html
2007-07-12 14:39:36
soulfly
skazhytse kalilaska dze u netse mozhna fotki z kupallya 2007 paglyadzets. dzyakuiu.
2007-07-01 10:36:42
Kostas
Запрашаем на беларускі моладзевы форум http://nordbelarus.mybb.ru/
2007-06-11 00:32:30
БОМБА З ПАЛЕСЬСЯ
WANTEDNOISE.ORG_АРЫГІНАЛЬНЫ ПАЛЕСКІ АНДЭГРАЎНД
КУЛЬТУРНАЯ ЗЬЯВА!
Берасьце, 2007-06-05 01:54:21
Alena
Na tim zha saice Zgurtavannia Belaruskai Moladzi u Americi mozhna pagliadzec fota.
2007-04-14 12:29:32
Mikalai
На сайце Згуртаваньня Беларускай Моладзі ў Амэрыцы можна паглядзець відэо з канцэрта Лявона Вольскага ў Нью-Йорку. Урааааааааааааа!
www.zbma.net
2007-04-11 09:26:10
сьведамы беларус
Хто кіруе ў Амэрыцы БАПЦ (культам Данілюка)?

“Першагерарх”

Барыса Данілюка й Аляксандра Сільвановіча







Кіраўніцтва г.з. БАПЦ ужо ня першае дзесяцігоддзе падазравалася праваслаўнымі беларусамі ў Амэрыцы ў махлярстве ды махінацыях. Незразумелы кананічны статус парафій БАПЦ разумеў былы галава БАПЦ мітрапаліт Ізяслаў (Бруцкі) ды шукаў магчымасьці ўвайсьці ў склад Канстантынопальскае Патрыярхіі. Хвароба Паркінсона перашкодзіла скончыць гэтую справу. Уладу ў БАПЦ, пячатку ды дакумэнты мітрапаліта Ізяслава захапіў сакратар кансысторыі БАПЦ Барыс Данілюк. Сам уладыка патрапіў у дом састарэлых, дзе знаходзіцца дагэтуль.

У Канстантынопальскае Патрыярхіі ў ЗША рэпутацыю Барыса Данілюка ведалі, а таму зь ягонай кансысторыяй спраў мець не схацелі. Парафіям БАПЦ прапанавалі ўваходзіць у Канстантынопальскі Патрыярхат без кансысторыі й Барыса Данілюка, што й зрабіла ў Брытаніі Валійская місія БАПЦ на чале з архімандрытам Дэньёлам.

Губляць захопленую ўладу Барыс Данілюк не згадзіўся й пачаў перашкаджаць справе кананічнага ўпарадкаваньня парафій БАПЦ. У адказ мітрапаліт Ізяслаў адлучыў Барыса Данілюка ад БАПЦ і анафэматстваваў як ворага Праваслаўнай Царквы.

Барыс Данілюк махінацыі ня спыніў ды знайшоў сабе паплечніка ў асобе анафэматстваванага Аляксандра Сільвановіча, дзеяча г.з. “мікалаявай БАПЦ”. Авантурысты аб’ядналіся, а сваім галавой абвясьцілі... Івана Бруцкага (мітрапаліта Ізяслава), бо той ўжо не пазнаваў знаёмых, ня быў здольны чытаць і пісаць, а таму й ня мог пратэставаць.

Ад імя нямоглага старца пачалася падробка дакумэнтаў з такім размахам, што занепакоіліся нават ярархі шэрагу Праваслаўных Цэркваў. На Беларусі, Украіне, у Расеі пачалі зьяўляцца “сьвятары” з паперкамі, нібыта іх рукапаклаў мітрапаліт Ізяслаў. Пры гэтым некаторыя са “сьвятароў” нават не былі ў Амэрыцы й жывога Івана Бруцкага ня бачылі.

З дабраславеньня епіскапа Бруклінскага й Баранавіцкага Васіля праваслаўныя беларусы у Амэрыцы наведалі Івана Бруцкага ў доме для састарэлых ды сфатаграфавалі яго, каб і на Беларусі, і на Ўкраіне беларусы маглі пабачыць стан чалавека, які нібыта адну за другой робіць хіратоніі, ствараючы “сьвятароў БАПЦ”, які звальняе клірыкаў ды сочыць за фінансавымі справаздачамі, які нібыта кіруе Барысам Данілюком ды Аляксандрам Сільвановічам, а Барыс Данілюк ды Аляксандар Сільвановіч знаходзяцца ў ягоным “поўным паслухмянстве” як пакорныя авечкі.

Махлярства Барыса Данілюка й Аляксандра Сільвановіча відавочнае. Тое, што яны вытвараюць у кульце БАПЦ, здольныя рабіць зацятыя бязбожнікі. Ненавісьнікі Праваслаўя, сатаністы па сваіх справах, сьвядома яны хлусяць на праваслаўных хрысьціян, якія выступаюць супраць дэструктыўнага культа БАПЦ, аб’яўляючы іх “агэнтамі КГБ” і г.д., ня маючы на гэта ніякіх доказаў. Але доказы ім і ня трэба. Адпалыя ад Царквы, анафэматстваваныя махляры здольныя толькі помсьціць Праваслаўю, помсьціць Хрысту, Які аб падобных асобах сказаў: “Ваш отец диавол, и вы хотите исполнять похоти отца вашего; он был человекоубийца от начала и не устоял в истине, ибо нет в нем истины” (Ин.8,44).
крэсы всходни, 2007-03-16 23:10:27
Белый Росс
После независимости Белоруссии в 1991 автокефалисты начали действовать в свободной республике, но без особого успеха. Протоиерей Иоанн Спасюк, которого РПЦ извергла из сана объявил себя и.о. местоблюстителя и управляющим делами БАПЦ в Белоруссии (однако БАПЦ его не признает), пытается зарегистрировать автокефальный приход в селе Пограничном (Гродненский район) (который сам и возглавляет). Вскоре Спасюка в свой "Всемирный Американский Патриархат" принимает патриарх Юрий (Рыжий) (Спасюк переименовывает свою церковь в Белорусскую Народную Церковь). В той же "патриархии" возможно получил хиротонию и Петро Гуща, называющий себя епископом БАОЦ (сейчас скрывается от властей, сам утверждает, что у него около 4 тысяч последователей). Александр Сологуб стал заметен в русскоязычной прессе своими разоблачительными материалами против епископов РПЦ. После этого он попросил митрополита Николая (Торонто) принять его в БАПЦ. Он был принят и хиротонисан в епископа, но без согласия Рады (русск. - Совета) БАПЦ, в которую входят верующие и все духовенство и которая по Уставу БАПЦ решает совместно с епископом вопрос пригодности кандидатов для хиротонии. В результате духовенство и верующие не захотели Сологуба признавать епископом, учитывая и его скандальную репутацию. Спустя несколько месяцев владыке Николаю стало понятным, что Сологуб не может быть епископом: на приходах начались конфликты и нестроения. Тогда владыка Николай отлучает Сологуба от БАПЦ, а Сологуб делает очередные разоблачительные материалы уже не о РПЦ, а о БАПЦ. Вместе с находящимся на покое сербским епископом Дамаскиным Сологуб хиротонисал серба Йована Пурича в епископы и после смерти митрополита Николая объявил себя главой БАПЦ, а серба Йована - управделами. Примерно в это же время к Александру присоединился Иоанн (Ян) Спасюк утверждающий, что у его группы насчитывается 70 приходов и 35 священников (2002/2003 года). Переехавший в США Иван Спасюк и серб Йован в 2004 провели собор своих сторонников, и низложили Сологуба, однако в БАПЦ приняты все равно не были.

Продолжилась и дезинтеграция БАПЦ в Америке. В конце 2004 викарный епископ Василий исключил ряд сомнительных лиц из приходского совета церкви святого Кирилла Туровского в Бруклине. Причиной конфликта стала националистическая детяельность ряда прихожан (в итоге епископ Василий обвинил их в фашизме, а они в свою очерердь Василия в ненависти к белорусской нации и предательстве национальных интересов). Церковь была захвачена несогласными с исключением (объявив, что гомосексуализм и занятия колдовством не осуждаются Уставом БАПЦ), которых поддержал секретарь Консистории БАПЦ Борис Данилюк. В приход Жировичской иконы Божией Матери в Гайленд Парк был приглашен отслужить лужбу священник УПЦ КП. 6 февраля 2005 г. митрополит Изяслав наложил на Данилюка анафему. 23 мая 2005 администратор БАПЦ и Местоблюститель Василий подтвердил прещения митрополита Изяслава и отпустил его с миром из БАПЦ (митрополит Изяслав был принят в Константинопольский патриархат мирянином). Священник Игорь Якунин (настоятель церкви в Бруклине) с верующими православными покинул БАПЦ. Один приход в Австралии перешел в Константинопольский патриархат, и три церкви (Аделаида, Нью-Джерси и Манчестере) стоят пустые и разрушаются. Старая православная БАПЦ фактически перестала существовать, епископ Василий ничем не управляет, поэтому в 2005 году создает новую юрисдикцию - Греко-православные приходы на Беларуси. Под именем БАПЦ существует два прихода (Бруклин и Гайленд Парк), которые занимаются преимущественно финансовыми махинациями, получением денег из различных фондов и предоставлением вывозов в США за деньги. Имеют ярко националистическую направленность и к православию имеют довольно слабое отношение - используя отдельные внешние элементы. Группа Данилюка полемизирует с Белорусскими автокефалистами - епископом Петром Гущей, и священником Леонидом Аколовичем и священником Викентием Ковальковым (которые называют себя Белорусской Автокефальной Церкви на родине), считая именно себя единственной БАПЦ, которая может претендавать на финансирование.

Еще одна БАПЦ появилась из ниоткуда - расстриженный католический диакон Дмитрий Беленький зарегестрировал в Кливленде на свое имя приход и епархию – Американскую Белорусскую епархию БАПЦ. Пствы не имеет и реально служением не занимается (только по требованиям закона - раз в три месяца). Свою религиозную организацию использует в коммерческих целях (зарегистрированные религиозные организации не облагаются налогом).
2007-03-15 11:34:25
Kolja
Mozha zachinice getyjy gasceyny? nijakaj karisisjci ad jaje njama. adna reklama
2007-03-13 11:36:08
svedamy belarus
Імгла замест сьвятла
Да гісторыі дэструктыўнага культа "БАПЦ"

Адносна БАПЦ мяне цікавяць наступныя два пытаньні.
Ці знойдзецца на Беларусі хоць адзін праваслаўны сьвятар (кананічны сьвятар, а не шулер), які будзе гэтак абыякавы да сваёй рэпутацыі й неасьцярожны ў учынках, што згадзіцца мець хоць якія адносіны да групкі афэрыстаў, якія называюць сябе БАПЦ?
Ці можа наогул праваслаўны хрысьціянін падаць руку асобе, якая сьцьвяржае, што належыць да БАПЦ?
Ярэй Аляксандар, Менск


Лёс "першагерархаў" ды "епіскапаў" БАПЦ

1."Першагерарх" Сергі (Ахатэнка) памёр пад анафемай Канстантынопальскага Патрыярха.

2."Архіяпіскап" Васіль Тамашчык як памер (ці скончыў жыцьцё самазагубствам, ці натуральна) невядома, бо быў знойдзены "парафіянамі" праз тыдзень-паўтара пасьля сьмерці. Пры гэтым галава ягоная была аддзеленая ад цела.

3."Мітрапаліт" Андрэй Крыт, па словах былых вернікаў БАПЦ, быў даведзены да сьмерці сваімі "парафіянамі".

4."Мітрапаліт" Мікалай (Міхайла Мацукевіч) памер пад анафемай Сабору епіскапаў БАПЦ. Кананічныя (сапраўдныя) праваслаўныя епіскапы адмовіліся яго хаваць.

5.Апошні "першагерарх" мітрапаліт Ізяслаў (Бруцкі) цяжка хворы на Паркінсона ды просіць "адчапіцца ад яго зь усякімі першагерархамі". Выкарыстоўваецца афэрыстамі для падробкі дакумэнтаў аб хіратоніях (!), якія нібыта робіць, ды іншага махлярства.




Імгла замест сьвятла

(па матэрыялах выданьня БАПЦ “Царкоўны пасланец”)


Б. Шчарыч (Барыс Данілюк)
Імгла замест сьвятла
Царкоўны пасланец, Вялікдзень 1999, старонка 13.

На паказ розьніцы паміж запраўдным царкоўным кіраўніцтвам, а лякайскім выслугоўваньнем М.Мацукевіча перад мажнымі гэтага сьвету, прыгадаем, што ў тую пару, калі ён прасіўся ў хэўру зь мітрапалітом Філарэтам, на Ўкраіне 90-ці гадовы архіпастыр-патрыёт мітрапаліт Мсьціслаў пасьпяхова ўзнаўляў Украінскую Аўтакефальную Правослаўную Царкву... Асягнуць гэта самае на Беларусі імкнуўся й запраўдны кіраўнік БАПЦ Я.М. мітрапаліт Ізяслаў, але, нажаль, намоўлены М.Мацукевічам й эміграцыйнымі палітыкамі адраджэнскі актыў на Бацькаўшчыне збайкатаваў ягоныя намаганьні...

Архімандрыт Аляксей Драздоўскі
Царкоўны пасланец, Каляды 1998, старонка 8.

...БАПЦ узбагацела на дазналага пастыра й патрыёта - у ейнае ўлоньне прыйшоў тады пратаярэй Юры, а цяпер архімандрыт Аляксей Драздоўскі.

Камэнтарый. Дазналы пастыр і патрыёт, пабачыўшы, куды трапіў, ды паглядзеўшы, што ім спрабуюць кіраваць афэрысты, культ БАПЦ пакінуў.


Падарожжы па праваслаўным сьвеце
Царкоўны пасланец, Каляды, 2001, старонка 3.

Кіраўнік Валійскае праваслаўнае місыі БАПЦ а. ігумен Дэньёл... амаль штогод наведвае ўсе іншыя праваслаўныя краі ды цэрквы.

Камэнтарый. Ангелец ігумен Дэньёл, выпадкова патрапіўшы у БАПЦ, актыўна шукаў магчымасьці з БАПЦ зьбегчы, што і зрабіў пасьля аб'яднаньня Барыса Данілюка з Аляксандрам Сільвановічам (абодвы адлучаны ад Праваслаўнай Царквы й знаходзяцца пад анафемай).


Новы сьвятар БАПЦ
Царкоўны пасланец, Каляды, 2001, старонка 10.

Сп. Ігар Якунін 14-га лістапада 1999 г. быў усьвячаны на дыякана, а 30 верасьня 2001 г. узьняты ў сьвятарскую годнасьць і застанецца служыць у саборы, дзе ён ужо адзначыўся асаблівай ініцыятывай і ахвярнай працай у справе рамонту царкоўнага будынку.

Камэнтарый. Сьвятар БАПЦ Ігар Якунін адэптам таталітарнай сэкты быць не згадзіўся, праваслаўных хрысьціянаў ашукваць ды заманьваць у БАПЦ не схацеў й культ пакінуў.

(працяг будзе)

Імгла замест сьвятла
Да гісторыі дэструктыўнага культа "БАПЦ"


Адносна БАПЦ мяне цікавяць наступныя два пытаньні.
Ці знойдзецца на Беларусі хоць адзін праваслаўны сьвятар (кананічны сьвятар, а не шулер), які будзе гэтак абыякавы да сваёй рэпутацыі й неасьцярожны ў учынках, што згадзіцца мець хоць якія адносіны да групкі афэрыстаў, якія называюць сябе БАПЦ?
Ці можа наогул праваслаўны хрысьціянін падаць руку асобе, якая сьцьвяржае, што належыць да БАПЦ?
Ярэй Аляксандар, Менск


Лёс "першагерархаў" ды "епіскапаў" БАПЦ

1."Першагерарх" Сергі (Ахатэнка) памёр пад анафемай Канстантынопальскага Патрыярха.

2."Архіяпіскап" Васіль Тамашчык як памер (ці скончыў жыцьцё самазагубствам, ці натуральна) невядома, бо быў знойдзены "парафіянамі" праз тыдзень-паўтара пасьля сьмерці. Пры гэтым галава ягоная была аддзеленая ад цела.

3."Мітрапаліт" Андрэй Крыт, па словах былых вернікаў БАПЦ, быў даведзены да сьмерці сваімі "парафіянамі".

4."Мітрапаліт" Мікалай (Міхайла Мацукевіч) памер пад анафемай Сабору епіскапаў БАПЦ. Кананічныя (сапраўдныя) праваслаўныя епіскапы адмовіліся яго хаваць.

5.Апошні "першагерарх" мітрапаліт Ізяслаў (Бруцкі) цяжка хворы на Паркінсона ды просіць "адчапіцца ад яго зь усякімі першагерархамі". Выкарыстоўваецца афэрыстамі для падробкі дакумэнтаў аб хіратоніях (!), якія нібыта робіць, ды іншага махлярства.




Імгла замест сьвятла

(па матэрыялах выданьня БАПЦ “Царкоўны пасланец”)


Б. Шчарыч (Барыс Данілюк)
Імгла замест сьвятла
Царкоўны пасланец, Вялікдзень 1999, старонка 13.

На паказ розьніцы паміж запраўдным царкоўным кіраўніцтвам, а лякайскім выслугоўваньнем М.Мацукевіча перад мажнымі гэтага сьвету, прыгадаем, што ў тую пару, калі ён прасіўся ў хэўру зь мітрапалітом Філарэтам, на Ўкраіне 90-ці гадовы архіпастыр-патрыёт мітрапаліт Мсьціслаў пасьпяхова ўзнаўляў Украінскую Аўтакефальную Правослаўную Царкву... Асягнуць гэта самае на Беларусі імкнуўся й запраўдны кіраўнік БАПЦ Я.М. мітрапаліт Ізяслаў, але, нажаль, намоўлены М.Мацукевічам й эміграцыйнымі палітыкамі адраджэнскі актыў на Бацькаўшчыне збайкатаваў ягоныя намаганьні...

Архімандрыт Аляксей Драздоўскі
Царкоўны пасланец, Каляды 1998, старонка 8.

...БАПЦ узбагацела на дазналага пастыра й патрыёта - у ейнае ўлоньне прыйшоў тады пратаярэй Юры, а цяпер архімандрыт Аляксей Драздоўскі.

Камэнтарый. Дазналы пастыр і патрыёт, пабачыўшы, куды трапіў, ды паглядзеўшы, што ім спрабуюць кіраваць афэрысты, культ БАПЦ пакінуў.


Падарожжы па праваслаўным сьвеце
Царкоўны пасланец, Каляды, 2001, старонка 3.

Кіраўнік Валійскае праваслаўнае місыі БАПЦ а. ігумен Дэньёл... амаль штогод наведвае ўсе іншыя праваслаўныя краі ды цэрквы.

Камэнтарый. Ангелец ігумен Дэньёл, выпадкова патрапіўшы у БАПЦ, актыўна шукаў магчымасьці з БАПЦ зьбегчы, што і зрабіў пасьля аб'яднаньня Барыса Данілюка з Аляксандрам Сільвановічам (абодвы адлучаны ад Праваслаўнай Царквы й знаходзяцца пад анафемай).


Новы сьвятар БАПЦ
Царкоўны пасланец, Каляды, 2001, старонка 10.

Сп. Ігар Якунін 14-га лістапада 1999 г. быў усьвячаны на дыякана, а 30 верасьня 2001 г. узьняты ў сьвятарскую годнасьць і застанецца служыць у саборы, дзе ён ужо адзначыўся асаблівай ініцыятывай і ахвярнай працай у справе рамонту царкоўнага будынку.

Камэнтарый. Сьвятар БАПЦ Ігар Якунін адэптам таталітарнай сэкты быць не згадзіўся, праваслаўных хрысьціянаў ашукваць ды заманьваць у БАПЦ не схацеў й культ пакінуў.

(працяг будзе)
kresy vsxodni, 2007-03-05 14:17:11
як ананім ананіму
Гэта называецца свабода слова.
2007-02-26 15:22:16
ананім
Пад кожным артыкулам напісана "Нагадваем, што погляды і меркаваньні, выказаныя ў артыкулах, належаць выключна іх аўтарам, і не абавязкова супадаюць з пазыцыяй рэдакцыі."
Так спрашываецца - навошта тады гэтыя артыкулы публікаваць у газэце
2007-02-26 11:42:33
P.L.A.N.
www.p-l-a-n.com
Belarus, 2007-02-13 19:03:22
P.L.A.N.
Нашыя песьнi вы можаць паслухаць на www.p-l-a-n.com
Mensk, 2007-02-13 19:01:45
svedamy belarus
Епископ Василий

Нужны ли Беларуси приходы БАПЦ?

Ответы на вопросы

(воспроизведено с сокращениями по диктофонным записям)

А.Н., Минск. Нужны ли Беларуси приходы БАПЦ?

Епископ Василий. БАПЦ на протяжении последних шестидесяти лет не является однородным явлением. Иерархия БАПЦ во главе с митрополитом Пантелеимоном (Рожновским) выехала из Беларуси и в эмиграции перешла в Русскую Зарубежную Церковь. БАПЦ начала новую жизнь после хиротонии Василия (Томащика) в сан епископа с помощью иерархии УАПЦ. Эта БАПЦ поддерживала контакты с иерархией ряда Церквей, народы которых находились под властью коммунистов. Эта БАПЦ получала поздравления от Константинопольского Патриарха Димитрия и Глав других Православных Патриархатов, кроме, конечно, Московского. Конец этой БАПЦ наступил со смертью Николая Мацукевича и болезнью Паркинсона у митрополита Изяслава (Бруцкого).

Я перешел в БАПЦ, когда ее руководство обратилось к Вселенскому Патриарху с просьбой урегулировать ее канонический статус. Я воочию убедился, что практикующим православным БАПЦ неканоническая Церковь не нужна; что-то непонятное и неканоническое нужно аферистам.

Сегодня практикующие православные христиане из БАПЦ ушли и БАПЦ себя не называют. Клир БАПЦ ни в коем случае нельзя называть православным клиром, так как его составляют лица, которые имеют абсолютные препятствия для канонической хиротонии в священный сан или перерукоположения. Этим лицам некуда деваться, поэтому они заинтересованы в продолжении существования БАПЦ. Возможен и дальнейший рост БАПЦ за счет бракованных кандидатов в православных клир (двоеженцев, прелюбодеев, хронических алкоголиков, лиц, законно подпавших под запрет своего епископа и т.д.). Чтобы в данном вопросе все было ясно, весной 2006 года православные белорусы обратились к главе Консистории УПЦ в США архиепископу Антонию подтвердить, что действующий под видом священника БАПЦ гражданин Украины Вячеслав Логин не является православным клириком. Владыка Антоний это подтвердил и разрешил сообщать об этом в СМИ.

БАПЦ сегодня – это не раскол, так как БАПЦ не раскалывает ни одну Православную Церковь. Это и не самочинное сборище, так как БАПЦ не стремится к каноническому бытию и православной духовности. Это нечто средне между ересью и крайне националистической политической партией. Говорить прямо, что это партия нельзя, так как группа имитирует некоторые части православного богослужения, т.е. занимается религиозной деятельностью. Наверное, можно с осторожностью называть это политизированным националистическим культом, зараженным ересью филетизма. Во всяком случае, название Церковь к группе неприменимо, так как группа далека от христианской морали, а тем более - от соответствия своих структур канонам Православной Церкви. В литературе я встречал попытку выдать БАПЦ за протестанствующую группу, т.е. протестантов, использующих православное богослужение. Мне это утверждение кажется натяжкой. К протестантам, тем более традиционным, БАПЦ никакого отношения не имеет. Лидеры культа смутно представляют суть протестантизма, чтобы им вдохновляться. К сожалению, не менее смутно они представляют и суть Православного христианства.

Вопрос с БАПЦ осложняется тем. что зарегистрирована она в штате Нью-Йорк как Православная Церковь и в законе о ней указано, что на руководствуется правилами Православной Церкви. Сегодня этого уже нет, поэтому бывшие православные БАПЦ открыто говорят о мошенничестве лидеров БАПЦ и сознательном обмане белорусов, которые не сразу понимают, куда они попали. Если на воротах висит вывеска «Православная Церковь», а человек попадает в деструктивный культ – это ненормально и по американским законам. Человек может креститься, дать пожертвование, а в канонической Православной Церкви ему скажут, что все это недействительно, да еще требует покаяния. Таинства, выполненные в БАПЦ, нужно повторять. Вот какая проблема.

И когда некто хочет создавать БАПЦ на Беларуси, то первые вопросы, которые должны возникнуть у православного христианина – а кому это нужно? Принесет ли это пользу Православию на Беларуси или посеет раздор? Христианам это нужно или маргинальным политикам? И если Вы понимаете, что движение не имеет источником Евангелие, с ним лучше не иметь дела.



А.Н. Да. Но проблема в том, что и Белорусский Экзархат не на высоте, и действия его руководства имеют всем заметную политическую окраску, и его руководители разлагают Православие и своим аморальным образом жизни шокируют православных. И кажется, что, может быть, в БАПЦ я буду ближе к Богу, чем в Патриархии?



Епископ Василий. О бедах Белорусского Экзархата я знаю больше Вас. По очень многим пунктам церковной жизни я категорически не согласен с митрополитом Филаретом, но я никогда не называл его лжеиерархом, как и архиепископа Пинского Стефана. Эти люди епископствуют в нашем народе по нашим грехам. Если наш народ будет еще безнравственней, иерархия будет еще более распущенной. И наоборот.

Ваша личная правда - это одно. Но есть и Промысл Божий. Если Господь попускает тому, что творится в Белорусском Экзархате, падение Вы не остановите.

Пятнадцать лет назад на Украине рассуждали так: москали нашу церковь разложили, украинцев ненавидят, нужно иметь свою, родную Церковь, и все будет хорошо. Получились Киевский Патриархат и УАПЦ и множество канонических проблем. Семинарии выпускают студентов, их рукополагают, количество приходов растет, а множество канонических проблем остается.

Исцеление Белорусского Экзархата должно начаться внутри его, а не извне. И никакая БАПЦ здесь не поможет. Где Вас определил Господь, там Вы должны нести служение. Это здоровая норма, проверенная святоотеческим опытом. И знаете, мне понравилась позиция по этим вопросам Владимира Чертовича. У него нездоровый антисемитизм, но я не об этом. Он мирянин Экзархата и очень хорошо понимает, что как мирянин Экзархата для духовного просвещения Беларуси он делает многое. Вахромеев начал его травить, начали Чертовича сманивать в РПЦЗ, но он категорически отказался. Остался на том месте, где его определил Господь. Перейди он в РПЦЗ, по человеческому разумению он мог быть правым, но он уже не мог бы делать в полной мере то дело, на которое его благословил Господь.
kresy vsxodni, 2007-02-04 22:10:11
Белый Росс
Великий Вождь и Гуру всех Свядомых белоруссов, потомок Чингисхана, Наполеона и Нельсона (все они, разумеется белоруссы по национальности) король Белоруссии в изгнании Зенон I готовит нам судьбу Туркмении в случае прихода к власти. На сайте его королевства http://pbpf.org/art.php?art=880&cat=7&lang=be размещена занятная статья "Похоронили азиатского лидера". Автор восторгается Туркменбаши, называя его мудрым и просвященным, а его режим путём к национальной независимости (Ну а убили его москали, разумеется, видимо, просто из вредности). Еще указывается, что Туркменбаши создал "программу подготовки интеллектуальной элиты" (это автор, видимо имеет в виду двухгодовое обучение в ВУЗе и обязательное изучение Рухнамы)

Поскольку никакой полемики в БНФ, где существует только два мнения, одно Гуру, а второе неправильное, не может быть по определению очевидно, что статья выражает чаяния и надежны Зенона стать Буль-баши. Для золотого памятника Зенонка, видимо, место уже присмотрел. Кстати, как зовут мать Зенона? Надо же знанть, как в случае его победы будет называться месяц август.
2006-12-30 08:51:18
Aniuta
A tak choczacca razam z wami, siabry, kroczycj pa naszych wulicach i spiawacj belaruskija pesni.
Brest, 2006-11-30 16:04:45
NJ
Jahor - tak, u NJ
2006-11-24 13:28:14
Yahor
Spadarstva, dapamazhyce, kali laska. Pishu ese pra belaruskuju pavajennuju emihracyju u Paunochnuju Ameryku. Uzhadau slavutaha Barysa Kita, napisau, shto jon zhyu napachatku u South River. Nastaunik khocha, kab ja napisau u jakim shtace, a ne mahu znajsci nidze. Dumaju, shto u New Jersey, ale khto bolsh das'viedchany mozha pac'cvierdzic', dyk budu velmi udziachny.
Canton, NY, 2006-11-22 19:03:26
Сьнежны Чалавек
А чаму апошнiя навiны за кастрычнiк??
2006-11-20 16:35:45
Sahoryca
Спадарства, хто ведае дзе прачытаць пра сучасны стан справаў у БАПЦ? Ці там сапраўды ўсё так, як пішуць на гэтым форуме? А што адкажа хто-небудзь з БАПЦ?
Miensk, 2006-11-02 14:38:50
adesa_lu

Беларуская газэта мусіць быць беларускай, таму усе павядомлення ці водгукі іншымі мовамі трэба выдаляць.

З павагаю да мадэратараў Bielarus.org.
Ukraine, 2006-10-20 07:57:46
сьведамы беларус
ЦЕРКОВЬ И «БАПЦ»

“Церковь есть от Бога установленное общество человеков, соединенных Православною верою, законом Божиим, священноначалием и Таинствами» (Пространный Христианский Катехизис Православныя Кафолическия Восточныя Церкви. Варшава, Синодальная Типография, 1930.)
Пожалуй, даже далёкий от Церкви человек, согласиться, что церкви,костелы, кирхи и другие культовые сооружения существуют для молитвы. Сам Христос говорит о Церкви, как о Доме Божием, доме Молитвы. Однако, и поныне существуют люди, для которых молитва, не только в собственных домах, но даже в церкви, представляется не более чем двухчасовым, проведенным по их пожеланиям, театральным ритуалом. А по его окончании, церковь должна превращаться в объект или субъект политической борьбы за цели, совершенно далёкие от её предназначения. Более того, эти люди мнят себя создателями и участниками некоей самостоятельной «части» Церкви, которой они же и руководят по своему, отличному от церковного понимания, усмотрению. Эта пародия на Православную Церковь, одинаково впитавшая в себя явление «православного атеизма» и некоего политического сектантства, прячется под личиной «Беларуской Автокефальной Православной Церкви», пустившей свои корни на благодатной американской земле свободы, демократии и религиозной вседозволенности.

БАПЦ: «БЕЛАРУСКАЯ..»

Вселенская Православная Церковь, являя собой неразделимый Хитон Господень, одинаково окормляет православных и несет Слово Божие на всех континентах земли. Определение Церкви по национальному признаку, как «Беларуская..», «Русская..», «Болгарская..», «Польская..» лишь географически свидетельствует о месте миссионерского служения той или иной части Церкви и говорит о уважении к традициям народа, среди которого Церковь ведет свою проповедническую миссию. Церковь по своей природе не может быть мононациональной, националистической организацией и служить чьим-то национальным интересам или прихотям. Если же это происходит по тем или иным причинам, Церковь сначала превращается в субъект политической борьбы, а потом оказывается в роли объекта гонений, вызванных вовсе не миссионерством последней. Поддерживая национальные традиции, Церковь использует их для достижения главной своей задачи — наставить человека на путь Истины и привести его к Богу...
Весьма глупым и диким звучит вопрос о национальности младенца, принесенного на Крещение или о мове, национальной “сьвядомасьці” отпеваемого в церкви покойника. Такое дико слышать православным, нормальным людям, но не адептам «БАПЦ», которые сами же публично заявляют о себе: “... БАПЦ была створаная дзеля задавальненьня патрэбаў менавіта беларускамоўных вернікаў, аб чым сьведчаць традыцыі, статут і адпаведная дакументацыя БАПЦ.» (см. газета «Беларус», № 508, травень 2005 г., стр.3). Это ересь филитизма, осужденная всей Православной Церковью много столетий назад. Целью Церкви не является удовлетворение чьи-либо «патрэбаў» или межконфессиональные войны. Последние, наоборот, ведут к ослаблению самой Церкви и внутренним нестроениям. Авторы(автор) статьи, даже в этой цитате бессовестно лгут о действительном состоянии дел в БАПЦ: богослужения в «кафедральном соборе БАПЦ» долгие годы велись на ..церковно-славянском языке и лишь дополнялись чтениями Писания и Апостола по-беларуски. Так когда-то служил сам первоиерарх БАПЦ, митрополит Изяслав, также служили и священники по его благословению. Теперь там правят службу ..по-украински(?!) и без каких-либо архиерейских благословений. Вот вам и «беларускамоўная» традиция!..На эти богослужения приходили православные беларусы, украинцы, русские. «Беларускамоўныя» заявляли свое присутствие лишь к праздничным службам или общественно-политическим акциям и банкетам, преимущественно к концу литургии, чтобы пропеть чудное стихотворение Н.Арсеньевой «Магутны Божа», которое почему-то превратилось в заклинательный гимн беларуских националистов.
Удивляет тот факт, что БАПЦ, заявляя себя самой «национальной церковью» для беларусов, по сути, вовсе не имеет никакого отношения к ...Беларуси(!). Центр организации, основанной в 1948 году в послегитлеровской Германии, уже более полстолетия находится в Америке и состоит из “амэрыканцаў беларускага паходжаньня”, а также примкнувших к ним в последние годы «палітуцекачоў» из числа искателей лучшей жизни в США. БАПЦ никогда не имела на территории Беларуси своих филиалов («приходов»), а натужные попытки по их созданию в 1990-х не имели успеха в виду малочисленности сторонников БАПЦ в Беларуси и невероятной скудости финансовой базы самой БАПЦ.(Здесь не в счет скачущие в рясах впереди минских оппозиционных демонстрации какие-то провокационно «неопознанные летающие попы» из сектантско-политической групировки Рыжего-Гущи-Акаловича, от которых не раз отмахивалась и сама БАПЦ из Нью-Йорка). Фактически, БАПЦ представляет собою довольно малочисленный, но крикливый национально-этнографический клуб в эмиграции, с большими претензиями на свою «супербеларускость» и «каноническую территорию» всей Беларуси.
За свою полувековую историю, БАПЦ так и не выработала какой-либо интелектуальный ресурс, способный внести и покинуть хоть малейший беларуский контекст в общецерковную жизнь Православной Церкви. Первый пример тому переводы на беларуский язык церковной и особенно богослужебной литературы. Полного набора книг, минимально необходимых для церковных служб, вообще ...не существует! Если, например, Беларуский Экзархат РПЦ хоть как-то пытался заниматься переводами Нового Завета на беларуский язык, то БАПЦ и вовсе не создала библейской комиссии из профессионалов, способных перевести все необходимое на так любимую в БАПЦ мову. Не важно, что у Экзархата все чуть не окончилось как в басне Крылова: священники настаивали на сохранении в переводах Нового Завета церковно-славянской и греческой терминологии, а националисты-переводчики вводили множество беларуских терминов, изменяющих точность переводимых текстов. БАПЦ не делала даже и этих попыток! Соборного разума Церкви, от имени которой выступают «сябры» из БАПЦ, в столь важном деле не присутствует: существуют лишь несколько частных переводов Св.Писаний (последний — перевод Библии В.Сёмухи) и перевод Служебника, некоторых богослужебных песнопений в авторстве покойного «митрополита БАПЦ», Никалая Мацукевича. Эти последние весьма яростно критиковал бывший «секретарь консистории БАПЦ», Б.Данилюк, который, в свою очередь, вместо серьёзных переводов богослужебной литературы, создал новый, еще более архаичный вариант ..беларуского языка(?!). На этой «мове» вышли некие «Душыныя пасьпевы» в авторстве того-же Данилюка и множество «выясьненьняў кансісторыі БАПЦ», начинающихся словами «..У загубе беларускага народу..».


БАПЦ: «АВТОКЕФАЛЬНАЯ..»

Тысячелетняя история Православия на беларуских землях, безусловно, даёт все основания для автокефалии — самостоятельного существования Православной Церкви в Беларуси, вхождения её на равноправных условиях в число Поместных Православных Церквей всего мира. К сожалению, это право церковной самостоятельности, движимое всего лишь человеческими побуждениями, несколько раз достигало периода своего осуществления и не найдя Божия благословения, было растоптано под воздействием внешних врагов и внутренних раздоров. Автокефалия, как видимая форма церковного бытия, основанная на 34-м Апостольском Правиле, правилах Вселенских Соборов, по своей сути является лишь одной из основ административного управления в каждой из Поместных Церквей и предполагает наличие уже сложившегося на данной територии церковного организма, способного к самостоятельному существованию. Как таковое, объявление автокефалии является лишь юридическим подтверждением факта существования отдельной Православной Поместной Церкви. Когда же автокефалия становится самоцелью, на достижение которой положено все бытие данной части Церкви, последняя превращается в засохшую библейскую смоковницу, пораженною болезнью раскольничества и сектантства.
Бездарное использование самого слова «автокефалия» привело к тому, что его вполне безобидный смысл обрел совершенно противоположные ассоциации, связанные больше с раскольничеством в Православии, чем с самостоятельностью каждой из Церквей.
По сути, автокефальной можно назвать и Греческую Церковь, и Сербскую, или любую другую из числа Поместных Православных Церквей. Но представить себе название типа «Русская Автокефальная Православная Церковь» — и оно вызовет улыбку и неприятие в православном сознании. И что особенно примечательно: чем мельче «царква», тем громче она кричит о своей «автокефальности»!..
Поместные Церкви используя наименование «автокефальная», в основном, совершенно не подчеркивают этим своей самостийности. Она принимается всеми, как нечто само собой разумеющееся. Иногда в отношениях между церквями возникают спорные вопросы, порожденные преимущественно политическими разногласиями и тогда создается ситуация, когда на одну и ту же территорию претендует две церкви с почти одинаковным названием. Вот в этот момент, как правило, одна из церквей и «вспоминает» о своей автокефальности. В большинстве же случаев, об автокефалии говорят лишь тогда, когда внутри большой Поместной Церкви возникают политические движения на отделение некоторой её-же части. Эти тенденции также не беспочвенны и вызваны упадком авторитета и несогласием с действиями руководства действующей Церкви, политической волей местных властителей или чем-либо другим. Всему есть весомые причины, толкающие людей на еще большее дробление церковного организма, но в любом случае, если эти действия происходят без обоюдного согласия сторон, они идут лишь во вред Церкви Христовой. Обычно в сложившейся ситуации сторонники новой «автокефалии» говорят о её необходимости, преимуществах перед существующей церковной властью, ищут в истории серьёзные для нее обоснования. В ответ, руководство доминирующей Поместной Церкви издает увещевания о расколе, накладывает анафемы на автокефальных лидеров и всячески высказывает свое недовольство, совершенно не видя своей вины в происходящем и не желая достойно исправить безконтрольность ситуации. Надо признать, что почти все «автокефальные» движения последних лет вызваны вовсе не спорами о догматах Церкви, её богослужении или богословии вообще. По-сути мы имеем дело не с «автокефалией», а с элементарной ..светской политической оппозиционностью, привнесенной за церковную ограду. Эдакая «оппозиция» внутри (или извне) Церкви, против её-же руководства(?!) и с большими претензиями на власть. Власть в Церкви или власть над Церковью...
В нашем случае именно «БАПЦ» являет собой яркий пример не «автокефалии», а какого-то идеологическо-религиозного отдела при политической группировке, находящейся в жесткой оппозиции к существующей в Беларуси власти и Православной Церкви в частности. БАПЦ вряд ли можно назвать даже условно «автокефальной», в сравнении хотя бы с соседской Польской Православной Церковью, до недавнего именовавшеся как «автокефальная». «Автокефальность» БАПЦ настолько выхолощена и извращена в своей сути, что даже на ряду с другими неканоничными автокефальными церквями, БАПЦ выглядит дешевой подделкой под действительную автокефалию. В БАПЦ на данный момент просто отсутствует церковный фундамент, на котором и должна базироваться эта самая автокефалия. Активисты БАПЦ кричат о автокефалии БАПЦ, совершенно не осознавая самой ея сущности, значения и предназначения. Автокефалия или церковная «независимость», но ... от кого?!
крэсы всходни, 2006-09-07 01:01:07
Данкі
Вітаньні суродзічам з Бабруйску!
Бабруйск, 2006-09-05 14:47:09
BINIM
Выдадзены ангельска-беларускі слоўнік на аснове тарашкевіцы

Ганна Соўсь, Менск

У Менску выйшаў з друку ангельска-беларускі слоўнік, які стаўся вынікам шматгадовай працы Валянціны Пашкевіч ды групы супрацоўнікаў Беларускага інстытуту навукі й мастацтва ў ЗША й Канадзе. У ім зьмешчана каля 30 тысяч артыкулаў. У беларускай частцы слоўніка скарыстана “тарашкевіца”, а ў ангельскай – больш пашыраны ў сьвеце амэрыканскі варыянт ангельскай мовы.


Ужо пры канцы гэтага тыдня Ангельска-беларускі слоўнік трапіць у кнігарні Менску. Кніга зьявілася на сьвет у выніку шматгадовай працы дзясяткаў людзей. Распавядае рэдактар выданьня супрацоўнік Радыё Свабода перакладчык і журналіст Сяргей Шупа.

(Шупа: ) “Ад нараджэньня самой ідэі й да цяперашняга дня прайшло амаль паўстагодзьдзя. Недзе яшчэ ў 50-я гады беларуская пэдагог і філёляг Валянціна Пашкевіч, якая жыла ў Канадзе, пачала думаць пра стварэньне ангельска-беларускага слоўніка й зьбіраць да яго матэрыялы. Яна назьбірала вялікую картатэку, але ў яе не было ані сілы, ані магчымасьці выкарыстоўваць нейкія новыя тэхналёгіі ў падрыхтоўцы слоўніка, і таму яна перадала сваю багатую картатэку ў Беларускі інстытут навукі й мастацтва. Далей гэтую працу пачалі рабіць там. Найперш яна лягла на плечы Зоры й Вітаўта Кіпеляў, якія апрацоўвалі карткі й перасылалі далей Юрку Станкевічу, які зрабіў першы кампутарны набор”.

У чым выявілася адметнасьць і складанасьць рэдактарскай працы над слоўнікам?

(Шупа: ) “Беларускі інстытут навукі й мастацтва й філялягічныя, інтэлектуальныя кадры беларускай эміграцыі сабралі рэдакцыйны калектыў, які падзяліў паміж сабой паасобныя літары й пачалі ўаднастайваць гэтую картатэку. Калі зрабілі такую першую апрацоўчую працу, то ўбачылі, што й там выявіўся разнабой. А гэта значыла, што патрэбна нейкая агульная рэдакцыя, бо, на жаль, ніхто з супрацоўнікаў рэдактарскага калектыву ня меў сыстэматычнай лінгвістычнай адукацыі, лексыкаграфічнай падрыхтоўкі. І яны зьвярнуліся па зьнешнюю дапамогу. Мая праца заняла амаль дзевяць гадоў. Рэч у тым, што я ніколі ня мог гэтым займацца як сваёй асноўнай працай, і таму даводзілася рабіць гэта толькі тады, калі дазваляла іншая праца”.

Ангельска-беларускі слоўнік выйшаў у Менску накладам 2 тысячы асобнікаў. Выдавец Зьміцер Колас упэўнены ў запатрабаванасьці гэтай працы й не выключае перавыданьня слоўніка блізкім часам.

(Колас: ) “Cлоўнік – гэта тое, што выдаецца й перавыдаецца раз на год, два, тры. Ён павінен заўсёды перапрацоўвацца, абагачацца, пашырацца. Гэта першая цагліна ў вялікім муры білінгвістычных слоўнікаў зь беларускай мовай як адной з частак, якія будуць выдавацца… З гэтай цагліны ўзьвядзем мы нашу царкву”.



Наша даведка: Ангельска-беларускі слоўнік быў створаны за кошт фундацыі Пётры Крэчэўскага, Беларускага інстытуту навукі й мастацтва, Лёнданскага Беларускага Харытатыўнага фонду, Беларускага каардынацыйнага камітэту Канады, грамадзкае падпіскі й ахвяраваньняў.
2006-08-29 09:31:55
viktar
pragl'ad'zey shmat nezaleznickih gazet,ale nidze n'a znaishoy pragramy baraz'by z rezimam/Zi jana wogule isnue?I jak ja magu dalucyzza da jae znahodz'acys' za mezami BELARUSI
maskwa, 2006-08-26 20:07:11
юзик пилсудски
Пара з лесу выходзіць: Мінск ужо гадоў з 15 як сталіца Рэспублікі Беларусь... ГЫ-ГЫ
..А позьняк як 10 лят ховася в Польсце? У-У??!!!
крэсы всходни, 2006-08-12 10:06:36
Войдат
2Белый Росс
Можа вам самому пакінуць зялёнага змія ў спакоі, атож так ня толькі да "мінскай федэральнай акругі" можна дапіцца, але й да чаго пастрашней!
Пара з лесу выходзіць: Мінск ужо гадоў з 15 як сталіца Рэспублікі Беларусь... ГЫ-ГЫ
Ці для вас гэта сюрпрыз?! Ну то калі вы пасля сваёй "экспедыцыі" прасохнеце, спытайцеся ў першага сустрэчнага, ціпа "слышь, брателла, а чё ета за страна такая?"
2006-08-09 19:05:49
Белый Росс
Прошу прабаченьня ў паважанай рэдакцыі. Больш не паўтарыцца. Але ж, пагадзіцеся, цяжка не адказваць на асабістыя абражэньні. Ці выдаляйце іх, ці што...

P.S. Дарэчы, я ўсёж-такі чакаю "забаньваньня па сваіх каналах не ў сеціве". Ці ўсе "сьвядомыя" не трымаюць свайго слова, ці только гэты "NN"? Вось у чым пытаньне. Чакаю...
2006-08-09 16:50:38
Вэбмайстар
Шаноўныя наведвальнікі.
Нагадваю, што гасьцёўня - ня мейсца для вашых асабістых разборак. Калі вы будзеце працягваць у тым жа духу, я яе зачыню.
Таксама зважайце, што акрамя мяне, ніхто з рэдакцыі яе не чытае.
Белгород, РФ, 2006-08-07 10:06:47
Andrys'
U niadzielu, 13 zniunia, na schodzie BAZA u hramadskaj zali
Saboru Sv. Kiryly Turauskaha, 401 Atlantic Ave., Brooklyn, NY 11217,
adbudziecca prezentacyja knihi
S. Navumc^yka "Siem hadou adradzennia. Frahmenty
najnous^aj bielaruskaj historyi (1988-1995)". U prezentacyi
biaruc udziel Zianon Pazniak i autar, Siarhiej Navumc^yk.
New York, New York, 2006-08-07 03:47:58
Белый Росс
Давай, давай, блазан, працягвай. А дзе абяцанае "забаньваньне по сваіх каналах ня ў сеціве"? Не трымаеш свайго слова, хлапчук. Я чакаю з нецярплівасьцю. Дарэчы, ня вельмі разумею словы пра амэрыканскае грамадзянства. Можа, вам піць трэба меней? А то на гэтае глебе розныя захворваньні ў вас назіраюцца. Ну навошта мне ў Мінскай федэральнай акрузе амерыканскае грамадзянства?
Минский федеральный округ, 2006-08-06 03:44:48
Выдаецца БАЗА inc. © Biełarus, 1950-2009. Праґрамаваньне і дызайн — © mikhed.ru, 2005
Хостынг — 1and1, падтрымка сайта — Iрына Дзесюкевiч luna-roja.com
Перадрук дазваляецца толькі пры ўмове зазначэньня крыніцы