| | | | Водгукі аб Ґазэце (Гасьцёўня) 
Старонкі: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Запісы з 134 па 125, усяго 154
| | Адно магу сказаць | ''Адно магу сказаць -- калі зь ім нешта нядобрае здарыцца, (а здарыцца, нават ведаю што!) мы да гэтага аніякага дачыненьня мець ня будзем, пра што будзем мець адпаведнае алібі.''
Усе запісы маюць унікальны IP адрас | 2007-10-25 01:24:08 |
| | Белый Росс | "нават самохуд адабрала"
Самахуд - это фаллоимитатор чтоли по-русски?
"Мудзіла чудзін, ты мяне чытаеш?"
Читаю, читаю, Зенон Станиславович. Кстати, с подполковником вас.
"Перакручана цытуючы скрадзеную з архіву БАПЦ дакумэнтацыю"
Гражданин Данилюк, я понимаю, с возрастом начинаются процессы в мозге, но покажите мне, где я цитирую документацию БАПЦ? Единственное, что я цитирую - это обвинительное заключение против вашего коллеги Гущи. В вообще, признавайтесь, куда вы дели старикана Изяслава? | 2007-10-24 16:44:31 |
| | Белый Росс | Бу-га-га. Вы там определитесь, кто я - Василевский или Гриняк. Хотя статью Гриняка «Слепые вожди» я действительно использовал в качестве одного из источников. Кстати, как вы можете заметить, наш дурачёк в своей "рецензии" не сказал ни полслова по существу сведений в обоих статьях. Вместо этого он начал выдумывать скази про "гомельскую монахиню". Наш дурачёк просто не в курсе, что никаких духовников из Почаевской лавры у монахинь из гомельского монастыря не может быть в принципе. Ибо обычно монахи исповедаются весьма часто - раз в неделю, а то и чаще. И что, наш дурачёк думает, что каждую неделю монахине дают командировку в Почаевскую Лавру? Также наш дурачёк не в курсе про тайну исповеди, вероятно, ибо откуда (ну откуда???) могут быть известны такие сведения?
Вот уровень нашего дурачка говорит сам за себя: "Да гэтага прасив студэнтав пасасаць член, за им сачыли. Яму сказалі – або выганім, або клевешчы на БАПЦ. Ен сабрав плетки и написав." Не знаю, не знаю, что бы сказали психологи про тайные желания и комплексы нашего дурачка, покажи им этот текст... :) | 2007-10-24 08:34:46 |
| | Антон | Видение гомельской монахине матушке *
В ночь на 25 марта 2007 г. монахиня матушка * Гомельского монастыря РПЦ (Беларусь) молилась перед сном и вспоминала убитого милиционерами своего брата. Потом она стала молиться за убитых и пропавших без вести на Беларуси. Душа ее заскорбела о страдающих людях, упадке веры и нравственности в Православной Церкви и государстве, и она заплакала.
Внезапно стены комнаты как бы раскололись, и она увидела незнакомое ей помещение или зал с людьми в военном и обычном, а впереди стояли две виселицы. Перед одной был с низко опущенной головой известный всей Беларуси /…/, а перед другой – митрополит Минский Филарет, обритый, с коротко остриженными волосами и озлобленным видом.
В ужасе матушка вскрикнула, и стены комнаты сомкнулись, как занавес. Она успела услышать чёткое слово: «Скоро».
О видении монахиня сообщила своему духовнику в Почаевскую Лавру, который сказал, что в Беларуси еще не было такого развращенного митрополита, как митрополит Филарет и гнев Божий изольется на него. Духовник также сказал, что известно пророчество, что митрополит Минский Филарет умрет наглой смертию. О другом висельнике старец сказал, что имя его и так на языке и говорить об этом на Беларуси опасно.
На вопрос, можно ли сообщить о видении православным христианам, батюшка сказал, что можно, для вразумления и надежды.
Монахиня * никогда не имела галлюцинаций и ранее не имела откровений.
| 2007-10-23 00:45:40 |
| | Сьведка | Чудзіна ведаў яшчэ тады, калі ён быў мужам Алесі С. Ведаю, за што апошняя яго выгнала, нават самохуд адабрала. Ведаю, як Чудзін бегаў да Цемкалы (пра якога Шушкевіч сьведчыў, як пра агента ФСК, ранейшы назоў ФСБ), калі Цэмкала быў амбасадорам РБ у ЗША. Ведаю нават, дзе Чудзін жыў у Польшчы. Нават амаль высьвятліў ягонае цяперашняе прозьвішча, пасьля таго, як грамадзянства ЗША дастаў. Адно магу сказаць -- калі зь ім нешта нядобрае здарыцца, (а здарыцца, нават ведаю што!) мы да гэтага аніякага дачыненьня мець ня будзем, пра што будзем мець адпаведнае алібі.
Мудзіла чудзін, ты мяне чытаеш? | Канада, 2007-10-21 17:47:07 |
| | Антон | Рецензия на статью Сергея Гриняка «САТАНА ТАМ ПРАВИТ БАЛ…»
(История и современное состояние белорусской автокефальной «церкви»)
Студент Минской духовной семинарии Сергей Гриняк попал в поле зрения семинарского руководства после его шокирующих предложений отсосать у семинаристов, которые сразу же сообщили об этом инспекции. За Гриняком начался негласный присмотр. После того, как Гриняк во время всенощного бдения был обнаружен дежурным помощником не в церкви, в а келии за занятием онанизмом перед зеркалом, его почему-то не исключили, как мы ожидали. У него начались странные контакты с семинарским руководством, зачем-то он ездил в Минск, ему дали денег за которые он купил себе куртку и штаны (коричневые). Вскоре появилась статья в журнале Ступени «Слепые вожди» (3 номер за 2006 год), где он клевещет на белорусскую эмиграцию. Дальнейшее его творчество вы видите на этой гостевой, где его бред сочетается с сексуальными фантазиями. Расчет семинарского начальства был прост – оклеветать диаспору с помощью психически больного человека, который не ответит за клевету, если диаспора обратится в суд.
Зачем вдруг понадобилось Минской духовной семинарии вновь использовать сумасшедшего? Почему именно сейчас?
В этом году в Смоленске вышла «Черная книга Белорусского Экзархата», вызвавшая шок даже у духовенства БПЦ и работников прокуратуры.
Вот из нее данные на весну 2007 года:
Отчислено из Мимнской духовной семинарии семинарии в состоянии выраженной психопатологии – 37 студентов. Из них –
при попытке покончить жизнь самоубийством (повеситься, выбросится из окна, зарезаться) – 5 человек,
в буйном умопомешательстве – 9 человек,
в состоянии хронического алкоголизма - 2 человека,
«тихое умопомешательство» – 21 человек,.
Средний возраст – 19-23 года.
Ректор архимандрит Леонид Филь – мошенник, купил диссертацию и защитил её как свой труд, замечался за просмотром порнографических фильмов и приводил в монастырь слонимских проституток. Личный келейник Филя студент Иван Полешко – посажен за убийство.
Преподаватели – архиепископ Стефан (Корзун), епископ Иоанн Хома – гомосексуалисты. Взятки за экзамены – дело обыденное.
И за всем этим – подробные показания свидетелей.
Опровергать это невозможно – свидетелей куча. Сразу обвинят в клевете и сокрытии преступлений.
Сейчас Православные Беларуси требуют привлечь к уголовной ответственности четверть епископата БПЦ МП. В том числе самого Филарета. Требуют регистрации приходов БАПЦ, РПЦЗ, ИПЦ, Греко-православие.
Поэтому засуетился митрополит Филарет в поисках проходимцев. Вновь понадобился гомосексуалист Гриняк, вновь он начал строчить похабщину и оправдывать митрополита Филарета.
Срочно играть в «оппозицию» начал Александр Шрамко, для чего его для вида даже запретили в служении. Филарет лихо организовывает подконтрольную ему «оппозицию», которая как бы не от лица команды Филарета клевещет на БАПЦ и пр.
| Жировичи, 2007-10-21 05:10:51 |
| | Антон | | Браты-беларусы! Вось тут зъявився артыкул супраць БАПЦ. Хто гэта піша? Адзін – студэнт Мінскай духоўнай семінарыі Сергей Грыняк, псіхічна хворы чалавек, якога засталі ў комнаце за заняткам ананізмам. Да гэтага прасив студэнтав пасасаць член, за им сачыли. Яму сказалі – або выганім, або клевешчы на БАПЦ. Ен сабрав плетки и написав. Паклеп надрукавали в журнале Ступени за 2006 г. нумар 3 пад назвай «Слепые вожди». Други паклепник – поп Александр Шрамко, таксама психична хворы чалавек. Митрапалит Филарет забаранив яго в служэнни, а ен цяпер клявешча супраць всих и таго ж Филарэта. Яшчэ адзин писака – поп Аляксей Лабацэвич, наркаман и храничны алкаголик. Яму кажуць – або выганим, або клевешчы на БАПЦ. Гэта хворыя людзи, не звяртайце на их ваги ды малицеся за Беларусь. | Жырава, 2007-10-20 14:31:52 |
| | Да Белабеларуса | | Сп. Данілюк, а ў чым тут памыляюцца аўтары? Замест гэтага тыпова пазьнякоўскага “маскоўства” і г.д. – канкрэтна? | 2007-10-18 08:16:10 |
| | Былы парафіянін | | Не ў Васілеўскім справа. Справа ў тым, што сёньня царква сапраўды ператварылася ў нейкі палітычны клюб, дзе кіруе каталік Пазьняк з баптыстам Сагановічам. Брыда: сваркі, плёткі, інтрыгі, грошы. Зайсьці памаліцца туды немагчыма – лепш пайсьці да украінцаў, расейцаў ці сербаў. | 2007-10-18 08:01:08 |
| | Белабеларус | Кідаецца ў вочы, што сп. Чудзін Юрый Робертавіч (1956 г.нар., г. Ульянаўск Расейскай Федэрацыі, паганялы: "Васілеўскі", "Белый Росс", "Беларусс"), лінгвіст-аматар і непрыяцель беларускага народу, не спыняе сваёй дробнашкодніцкай дзейнасьці. Перакручана цытуючы скрадзеную з архіву БАПЦ дакумэнтацыю, тасуючы факты, даты, імёны, і заліваючы даверху злобнай масквафільскай хлусьнёй, разьлівае паўсюль у інтэрнэце сваю сьмярдзючую поліўку.
Ці месца гэтаму правакатару, Юрыю Робертавічу Кагебешыну, на сайце паважанай беларускай газэты? | 2007-10-16 14:29:36 |
| | Беларус | Нажаль без спасылак, бо форум не дазваляе
У ПРАЦЯГ ДЫСКУСІІ
Дыскусі вакол аўтакефаліі (памеснасьці) беларускага праваслаўя, як, дарэчы, і праваслаўя ўкраінскага, досыць актыўна абмяркоўваецца на розных інтэрнет-форумах, навуковых і асабістых дыскусіях. У дадзенам артыкуле я паспрабаваў выказаць асабісты погляд на некаторыя асабліва хваравітыя пытаньня, а таксама выказаць меркаваньня аб праблемах, сучасным стане і магчымай будучыне БАПЦ1.
Узьнікненьня і разьвіцьцё ідэі аўтакефаліі (памеснасьці) ня ёсьць нейчым абсалютова новым у гісторыі сусьветнага праваслаўя2. Практычна ўсе краіны з набыцьцём і ўзьмацненьням уласнай дзяржаўнасьці прыходзілі да агалошаньня аўтакефаліі праваслаўнай Царквы ў сваёй краіне3. Ня была выключэньням і Кіеўская Русь, якая неаднойчы спрабавала атрымаць незалежную ад Канстанцінопаля праваслаўную Царквы, і Полацкае княства, і ВКЛ, і, натуральна, Маскоўскае Вялікае Княства.
Таму нядзіўна, што пытаньня аўтакефаліі праваслаўнай Царквы паўставала ў Беларусі пад час дзяржаватворчага працэсу альбо абароны ўласнай дзяржаўнасьці. Яно, пытаньне аўтакефаліі, няадрыўна ад дзяржаўна-нацыянальнага адраджэньня Беларусі.
Ня ёсьць нечым асаблівым і існаваньня нацыянальных праваслаўных цэрвах у асяродках эміграцыі з “сацыялістычнага лягеру”. Першымі тут былі як раз не беларусы альбо ўкраінцы, а расейцы - Руская Замежная Праваслаўная Царква. Аўтакефальныя Цэрквы былі і ў асяродку Балгарскае, Румынскае і нават Русінскае4 нацыянальнае эміграцыі. Некаторыя - зьніклі пасьля падзеньня камунізму, некаторыя - перасунуліся на бацькаўшчыну, некаторыя - працягваюць існаваць у эміграцыі.
Адносіны да аўтакефальных Цэркваў, паўстаўшых пасьля ІІ Сусьветнае вайны, з боку Цэркваў-Маці, Канстанцінопаля і наогул праваслаўнай супольнасьці рэальна калебаліся разам з агульным палітычным становішчам. Тут варта зноў зьвярнуцца да адносін РЗПЦ і РПЦ, як да аднаго з хрэстамаціных прыкладаў: Ад агульнага невызнаньня да аб’яднаньня - вось рэальны шлях разьвіцьця адносін. Таму, на мой погляд, ня варта асабліва зважаць на гучныя заявы некаторых ярархаў аб “невызнаньні”, “самасьвятнасьці” альбо “некананічнасьці”. Разам з тым, апошні тэзіс асабліва часта ўжываецца апанентамі аўтакефаліі і таму варта разгледзіць яго боль дэталёва.
Кананічнасьць.
Ці не асноўным аргумэнтам праціўнікаў Беларускай памеснай праваслаўнай Царквы альбо “аўтакефаліі” ёсьць сьцьвердажньня аб “некананічнасьці” і, як сьледства гэтага, “недабрадатнасьці” БАПЦ. Паспрабуем рагледзіць гэтае абвінавачаньня.
Дзеля таго, каб Царква-Маці надала аўтакефалію часцы свайго кліру і паствы патрэбен як мінімум зварот да яе. Падобны зварот мусіць быць прыняты на агульнам саборы і падпісаны япіскапамі, ярэямі і прадстаўнікамі паствы. Падобны зварот ня ёсьць кананічнае забаронай служэньня і далейшага царкоўнага жыцьця. Таму ўсе царкоўныя таямніцы зьдзясьненыя клірам, які падпісаўся пад зваротам аб наданьні аўтакефаліі (памеснасьці), ёсьць дзейсныя.
Іншае пытаньня - да каго мусіў зьвяртацца сабор па абвяшчэньню БАПЦ?
Пакідаючы па-за ўвагай кананічныя і палітычныя акалічнасьці падпарадкаваньня Кіеўскай мітраполіі Маскоўскаму патрыярхату ў канцы 17 ст., адзначым: да 1924 г. адзіным кананічным Патрыярхатам, які мог надаць аўтакефалію беларускай і ўкраінскай праваслаўным Цэрквам, зьяўляўся Маскоўскі патрыярхат.
Але з 13 лістапада 1924 г. стан рэчаў каардынальна зьмяніўся. Канстанцінопальскі патрыярх надаў аўтакефалію Праваслаўнай Царкве ў Польшчы на падставе скасаваньня актаў аб перадачы Кіеўскай мітраполіі Маскоўскай Патрыярхіі. Апошняе вельмі істотна, бо ў іншам выпадку Канстанцінопальскі патрыях ня меў бы кананічнага права надаваць аўтакефалію ПАПЦ. Маскоўскі патрыярхат, вызнаўшы памесны статус ПАПЦ, адначасова дэ-факта вызнаў і акт 1924 г.
Такім чынам, Канстанцінопальскі патрыях 13 лістапада 1924 г. дэ-юре аднавіў статус Кіеўскай мітраполіі Канстанцінопальскага патрыярхату. Але нядаробленасьць і двухсэнсоўнасьць дадзенага акту ёсьць відавочнай.
Па першае, аўтакефалія ПАПЦ надалась толькі на той кананічнае тэрыторыі Кіеўскай мітраполіі, што апынулася ў межах тагачаснае Польскае дзяржавы. Новаўтвораная Царква аб’ядноўвала праваслаўных украінцаў, беларусаў, расейцаў і нават невялікую групу праваслаўных палякаў. Усе яны атрымалі права богаслужбы ва ўласнай мове і абрадзе. Дэ-факта ПАПЦ у міжваенай Польшчы заставалася падзеленай нацыянальна, моўна і абрадава.
Іншая частка Беларускай і Ўкраінскай тэрыторыі, якая апынулася ў складзе СССР, фармальна пакінулася ў складзе Канстанцінопальскага патрыярхату. Але апошні не зрабіў аніякіх дзеяў, каб практычна зьдзясьніць сваю кананічную ўладу на гэтых землях. Ды гэта было і немагчыма ва ўмовах бальшавіцкага таталітарнага рэжыму.
Па другое, міжваеная Польская дзяржава, як і бальшавіцкая Расея, гвалтам захапіла землі ўкраінцаў і беларусаў. Меркаваньня і жаданьня беларусаў і ўкраінцаў ніхто не пытаў пры падпісаніі ганебнага Рыскага дагавору паміж Польшчай і бальшавіцкае Расеяй. І таму, з агляду на нацыянальна-вызваленчую барацьбу беларускага і ўкраінскага народаў, ПАПЦ, на этнічных беларускіх і ўкраінскіх землях, была фактычна часовай структурай, утворанай па тэратарыяльна-дзяржаўнаму вызначэньню.
Варта таксама прывесьці словы архіяпіскапа Ўсевалада (Каламійцава-Майданскага), першаярарха Украінскае Праваслаўнае Царквы ў Амэрыцы (юрысдыкцыя Канстанцінопальскага патрыярхату), на сустрэчы з Прэзыдэнтам Украіны Віктарам Юшчанка 20 сакавіка 2005 г.: “Матір-церква, Константинопольський патріархат, вважає, що її дочка – Московський патріархат – має ту канонічну територію, яка була в цій церкві до 1686 року. Підпорядкування Київської митрополії під Московську церкву було здійснено патріархом Діонісієм без згоди і затвердження Святого і Священного синоду Великої церкви Христової”.
Такім чынам, на маю думку, найбольш істотным ёсьць факт аднаўленьня Кіеўскай мітраполіі пад амафорам Канстанцінопальскага патрыярха. Маскоўскі патрыярхат дэ-юрэ губляў безпадзельную ўладу над Кіеўскай Мітраполіяй.
Пасьля чэрвеня 1941 г. паўстала рэальная магчымасьць ня толькі аднавіць Царкоўнае жыцьцё ў Цэнтральнае і Ўсходняе Беларусі, а і распачаць новую старонку ў справе пабудовы паместане (аўтакефальнае) беларускае праваслаўнае Царквы. Сабор 1942 г., у якім бралі чынны ўдзел усе беларускія япіскапы, прадстаўнікі сьвятрства і міран, ня проста агалосіў аўтакефалію, а зьвярнуўся з адпаведным лістом да Канстанцінопальскага патрыярха. Пры гэтым, што асабліва важдіва ў справе кананічнасьці, увесь клір і міране лічылі сябе пад амафорам Канстанцінопальскага патрыярха. Падобны стан рэчаў, калі беларусы лічылі сябе пад амафорам Канстанцінопальскага патрыярха, не аспрэчваў і глава ПАПЦ мітрапаліт Дзіянісі. Апошні ня толькі не выступіў супраць абвяшчэньня аўтакефаліі Беларускае і Ўкраінскае Праваслаўных Цэркваў, а нават падтрымаў іх. Прыкладам гэтага ёсьць ягоны ўдзел у рукапакладаньні япіскапаў УАПЦ; падтрымка беларускага праваслаўнага камітэту ў Варшаве і фінансаваньня выданьня беларускага малітоўніка ў 1943 г. У далейшым, япіскап БАПЦ Сяргей (Ахатэнка) падцьвердзіць факт згоды мітрапаліта Дзіянісія з аўтакефаліяй БАПЦ і ЎАПЦ5.
Прадбачаю заўважаньня маіх апанентаў: “Сабор ня мог быць легітымным, бо праводзіўся ў час нямецкае акупацыі Беларусі.” Але, шаноўныя апаненты, наклькі ўмовы нямецкай акупацыі адрозьніваліся ад умоў сталінскага і наогул савецкага рэжыму ў адносінах да Праваслаўнае Царквы? Наколькі самастойны і незалежны былі ўладыкі РПЦ пад пільным вокам бальшавікоў і магутнага рэпрэсіўнага апарата? Адказам на гэтае пытаньня ёсьць сотні закатаваных бальшавікамі праваслаўных сьвятароў і, адначасна, сьцьверджаньня практычна ўсіх ярархаў РПЦ савецкага часу “аб адсутнасьці рэлігійнага прасьледу ў СССР”.
Варта таксама ўзгадаць - беларусы чынна чакалі і чакаюць граматы ад Канстанцінопальскае патрыярхіі ў справе аўтакефаліі. Гэта падцьверджываюць практычна ўсі малітоўнікі і службоўнікі БАПЦ, дзе главой Царквы вызнаецца Канстанцінопальскі патрыях6.
Пэўныя пытаньня ўзьніклі пасьля пераходу япіскапата БАПЦ у РЗПЦ. Гэтую падзею выкарыстоўвалі і працягваюць выкарыстоўваць як праціўнікі, так і прыхільнікі беларускай праваслаўнай аўтакефаліі. Варта заўважыць - погляды некаторых аўтараў часам каардынальна зьмяняліся. Так, В. Пануцэвіч першапачаткова лічыў, што з агляду на пераход япіскапата БАПЦ у РЗПЦ “БАПЦ фактычна перастала існаваць”7, але ў далейшым зьмяніў свае погляды на супрацьлеглыя8.
На маю думку, тут варта зважаць на некалькі фактараў.
Па першае, пераход япіскапата БАПЦ у РЗПЦ ня быў абмеркаваны ня толькі на саборы БАПЦ, бо ў умовах знаходжаньня пераважнае большасьць навой эміграцыі, у тым ліку і сьвятароў, ў лягэрах дзеля Перамяшчоных асобаў сабраць яго было практычна немагчыма, а і нават не абмяркоўваўся ў асяродку сьвятарства і вернікаў. Таму падобны пераход мусіць быць успрыняты як асабісты.
Па другое, згодна сьпісу сьвятарства БАПЦ9, выявіўшага сябе ў летку 1945 г., пераважная большасьць засталася вернай БАПЦ. Гэтакім чынам, засталіся вернікі і сьвятары. І, як вынік, засталася Царква без япіскапату.
Але навы япіскапат быў адноўлены кананічным шляхам праз УАПЦ, дзе апостальская пераемнасьць ідзе ад мітрапаліта Дзіянісія і ад ярархіі РПЦ. Таму тэзіс аб тым, што “БАПЦ спыніла свае існаваньня ў 1946 г.” ёсьць няпрынятны.
Дзеля падцьверджаньня тэзісу аб апостальскае пераемнасьць шэрагу ўладык БАПЦ ды еўхарыстычнага яднаньня з іншымі праваслаўнымі Цэрквамі варта ўзгадаць рукапакладаньня ў япіскапа мітрапаліта Андрэя (Крыта), якое адбылося ў саборы Грэцкай праваслаўнай Царквы г. Адэляйідзе (Аўстралія). Адзін выканаўцаў хіратоніі - япіскап Сэрбскае Праваслаўнае Царквы Зьмітра10.
Такім чынам, з агляду на практычны стан рэчаў, дэ-юрэ ўсе япіскапы, сьвятары і дыяканы БАПЦ ёсьць кананічныя. Іншая справа - разгляд асабістага рукапакладаньня з кропкі гледжаньня кананічнага права , але гэта тэма асобнага артыкула.
З вышейвыкладзенага аспрэчваецца яшчэ адзін пункт праціўнікаў беларускай аўтакефаліі - “кананічная тэрыторыя”. На праўду, калі казаць аб кананічнае тэрыторыі, то зараз Беларусь і Ўкраіна належаць да кананічнае тэрыторыі Канстанцінопальскага патрыярхату. Але з рэальнага стану рэчаў вынікае - пытаньне кананічнае тэрыторыі досыць надуманае ў сучаснам сусьвеце. Так, на тэрыторыі Польшчы дзеюць парахфіі УАПЦ; у Румыніі - парахфіі Балгарскай Праваслаўнай Царквы і некалькі парахфій Русінскае Праваслаўнае Царквы; у самой Расеі дзеюць парахфіі РЗПЦ, УПЦ КП, УАПЦ, Армянскай і Грузінскай Цэркваў; парахфіі Грэцкай Праваслаўнай Царквы.
На мой погляд, у існаваньні асяродкаў некалькіх праваслаўных Цэркваў на адной тэрыторыі ва ўмовах брацкай любові няма нічога дрэннага.
БАПЦ як лакаматыў беларускага праваслаўя?
Калі прааналізаваць дыскусіі на тэму памеснасьці беларускага праваслаўя альбо наогул аб беларускім праваслаўі заўважым, што раней ці пазьней размова пераходзіць на БАПЦ. Менавіта на яе скіраваны позірк як прыхільнікаў, так і праціўнікаў беларускае праваслаўнае памеснасьці. Але абодвы бакі, спрачаючыся і абмяркоўваючы гісторыю БАПЦ ды пэўных яе асабістасьцяў, не сьпяшаюцца крыху прааналізаваць яе сучасны стан.
З рэшты, і сама БАПЦ, у асобе таямнічай “Кансысторыі БАПЦ”11, працягвае прэтэндаваць на “адзінага правамоцнага прадстаўніка беларускага праваслаўя”12, заклікаючы ўсіх гуртавацца вакол яе.
Паспрабую прааналізаваць некаторыя падзеі і адказаць на высунутае вышей пытаньня. Заўважу адразу - мае разважаньня і думкі не скірованы супраць самой ідэі беларускай праваслаўнай памеснасьці.
Крызіс БАПЦ
Тое, што БАПЦ зараз знаходзіцца ў моцнае крызе не вызнае толькі сьляпы і нежадаючы рэальна глядзець на рэчы. Практычна без япіскапату, без належнае колькасьці ўласных сьвятароў, без сэмінарыяў і сэмінарыстаў... Зараз яе вернікі гуртуюцца вакол некалькіх будынкаў у ЗША і назвы, а некалькіх запрошаных украінскіх сьвятароў аніяк ня магчыма назваць “клірам БАПЦ”. Дзеля асэнсаваньня падобнага стану дастаткова паглядзець сайт БАПЦ у інтернеце і газэту “Навіны з Роднае сьвятыні”: старыя матар’ялы; крыху палітычных навінаў; звароты па грашовую дапамогу; будаўнічы дзёньнік і досыць слабыя катэхізічныя нататкі. Ці так мусіць выглядаць афіцыйны друкаваны ворган і сайт паместнае Царквы?
Але падставы сёньняшняга стану трэба шукаць ня ў дзеях асобных людзей, як гэта спрабавалі і спрабуюць рабіць большасьць дасьледчыкаў, а ў агульнае канцэпцыі пабудовы БАПЦ. Гэтая канцэпцыя была закладзена яшчэ ў другой палове 40-х гадоў ХХ ст., пасьля здрады першага, часоў ІІ Сусьветнае вайны, складу япіскапату БАПЦ.
Ад пачатку 50-х гадоў, пасьля выезду з Няметчыны ў ЗША, Ангельшчыну, Аўстралію ды іншыя краіны, нашая беларуская эміграцыя распачала матэрыяльную пабудову БАПЦ на прынцыпах пратэстанскіх грамад. Менавіта грамадзе (парахфіі) належылі царкоўныя будынкі, права кіраваньня грашовымі сродкамі і г.д. У падобных умовах япіскапат і сьвятарства рабілася практычна наёмнымі працаўнікамі, цалкам залежнымі ад сьвецкіх асобаў. Ня згоднага з пунктам гледжаньня міранаў япіскапа альбо сьвятара маглі проста выгнаць з БАПЦ, нават калі яны былі правы. Падобная залежнасьць у пэўнае меры зьбярагала маёмасьць, але руйнавала асноўны прынцып Царквы - права пастыра весьці стада. Менавіта залежнасьць япіскапаў БАПЦ ад канкрэтных палітычных групаў (БНР, БЦР і г.д.) прывяло да ўнутраніх расколаў, дзьвуўладзя ды іншых разбуральых працэсаў.
Першыя алярмавыя звоны падобнага крызысу ў пабудове і кіраваньні БАПЦ прагучалі яшчэ ў 70-я гады ХХ ст., калі з новага пакаленьня беларускае эміграцыі ніхто не пажадаў служыць Богу ў сьвятарскае годнасьці13. Наймалодшыя з беларускіх сьвятароў былі народжаны ў канцы 20-х гадоў ХХ ст. Гэта няпазьбежна прывяло да рэкрутацыі сьвятарства з іншых праваслаўных Цэркваў. Новае, дэ-юрэ нанятае сьвятарства, было яшчэ больш залежным ад грамады.
Але трэба адаць належнае, нават ва ўмовах унутраняй крызы, япіскапы і сьвятар, сябры парахфій БАПЦ імкнуліся развіць беларускае праваслаўя. І гэта ня толькі і ня столькі дзейнасьць па пабудове храмаў. Значна больш істотным ёсьць пераклад і выданьня беларускамоўных Бібліі, Евангельля, богаслужбовых кнігаў і малітоўнікаў. Менавіта яны зараз ёсьць падмуркам дзеля маладых беларускіх перакладачоў і па ім адпраўляюцца бгаслужбы ў беларускіх праваслаўных парахфіях розных юрысдыкцый14.
Пэўны шанс выправіць крызыснае становішча ў БАПЦ выпаў у канцы 80-х - пачатку 90-х гадоў ХХ ст. Менавіта ў той час БАПЦ мела рэальную магчымасьць павярнуцца на Беларусь. На час І (1987) і ІІ (1989) Вольнага Сойму беларускіх суполак пераважная большасьць сьвядомай беларускай моладзі не атаесамляла сябе жорстка з некай канкрэтнай хрысьціянскае канфэсіяй.
Аўтар гэтых радкоў, разам з іншымі прадстаўнікамі сьвядомай беларускай моладзі, сустракаўся з мітрапалітам БАПЦ Мікалаем у часе яго перабываньня ў Менску. Аніводнай рэальнай прапазіцыі па пераносу дзейнасьці БАПЦ на Беларусь мы тады не пачулі. Больш таго, мітрапаліт адпраўляў службу царкоўнаславянскае мовай па службоўнікам РПЦ15. Таксама адзначу, што на той час нават БЭ РПЦ не адмаўляўся ад еўхарыстычнага яднаньня з сьвятарамі БАПЦ16. Таму менавіта пазіцыя ды практычная дзейнасьць ярархіі БАПЦ, а не “агульная цікаўнасьць да вуніі” часова прыпыніла разгортаваньня беларускага праваўслаўя ў Беларусі.
Ды і сама “уніяцкая тэма” узьнікла і пашырылася сярод сьвядомай беларускай моладзі менавіта як праэкт “Беларускай Царквы”. У падцьверджаньня дадзенай думкі варта ўзгадаць прэзынтацыю першага нумара часопіса “Унія” у жніўні 1990 г. Прысутныя памятаюць, як разачаравана выгукнула заля і загаманіла, калі а. Аляксандр Надсан сумленна назваў унію “адным з абрадаў Рымскай Царквы”.
Ужо да сярэдзіны 90-х гадоў вызначылася досыць вялікая група сьвядомых беларусаў, што жадала менавіта беларускага праваслаўя. Да БАПЦ пісала і зьвярталася шмат людзей. Практычна ўсе атрымлівалі стандартныя лісты з прапановай “зарэгістраваць парахфію”. Але, нават пры пасьпяховай рэгістрацыі, без сьвятароў гэтыя адзінкі былі прарэчаны на зьнікненьня. Ды і сама рэгістрацыя ва ўмовах таталітарнага анцібеларускага рэжыму была справай нядасягальнае. Апошняе добра ведалі “параднікі” з БАПЦ, бо на той час у ЗША выйхала досыць вялікая група новае беларускае палітычнае эміграцыі. На мой погляд, жадаючым далучыцца да БАПЦ напярод ставіліся непрыядольныя ўмовы.
Таму трэба сумленна вызнаць, што менавіта нежаданьня дзеячаў БАПЦ надаць рэальную дапамогу ў арганізаціі беларускага праваслаўнага жыцьця на Беларусі нарадзіла псэўда праваслаўны, дыскрэдытуючы беларускае праваслаўя рух самасьвята і авантурыста Пятра Гушчы. Апошні выкарыстаў нішу, якая заставалася пустой больш як пяць гадоў пасьля ад’езду мітрапаліта Мікалая. Але “дзейнасьць” гушчаўцаў выявіла і станоўчы факт - усё больш і больш сьвядомае беларускае моладзі жадае менавіта Беларускага праваслаўя.
Што праўда, выяўленыя апошнім часам дакумэнты ўздымаюць досыць істотнае пытаньня: Ці магла наогул БАПЦ далучаць да сябе парахфіі па-за межамі ЗША? Дзеля адказу на гэтае пытаньня патрэбна забегчы крыху наперад.
У летку 2005 г. шэраг беларусаў-грамадзянаў Украіны вырашылі зарэгістраваць парахфію БАПЦ у Львове. Нечакана гэтая ідэя набыла падтрымку некаторых дзеячаў БАПЦ у Амэрыце і, перш за ўсё, спадара Барыса Данілюка. Дзеля ажыцьцяўленьня гэтае справы з ЗША быў прысланы поўны і натарыяльна завераны камплект дакумэнтаў аб рэгістрацыі БАПЦ у ЗША. Усе дакумэнты былі прадстаўлены на разгляд украінскіх ворганаў рэгістрацыі. І тут выявіліся цікавыя рэчы, наогул нечаканыя дзеля засноўнікаў парахфіі БАПЦ на Ўкраіне.
Па першае, поўнай і дакладнай назвай БАПЦ у ЗША ёсьць “Беларуская Аўтакефальная Праваслаўная Царква ў Амэрыцэ”. Згодна дасланых дакумэнтаў, проста БАПЦ у ЗША дэ-юрэ наогул не існуе з 22 сьнежня 1961 г.
Па другое, Статут “БАПЦ у Амэрыце” не прадугледжывае падпарадкаваньня сябе парахфій па-за межамі ЗША. Магчыма толькі адкрыцьцё прадстаўніцтваў альбо сузаснаваньня новых юрыдычных асобаў.
І гэта толькі некалькі цікавых момантаў рэгістрацыйных дакумэнтаў “БАПЦ у Амэрыцэ”, бо яе Статут, па сьведчаньню ўкраінскіх юрыстаў, ёсьць хутчэй статутам зачыненай і абасобленай пратэстанскай групы, чым статутам праваслаўнай Царквы. Цалкам магчыма, што падобны статут мела і мае частка БАПЦ у Канадзе. Калі апошняе праўдзіва, улада першаярарха БАПЦ над парахфіямі па-за межамі ЗША ёсьць не юрыдычнай і таму цалкам верагодна, што мітрапаліт Мікалай проста ня меў магчымасьці разгортываць дзейнасьць на Беларусі.
Не дапамагла ў пераадоленьні ўнутраняй крызы БАПЦ і спробы беларускае праваслаўнае дыяспары па рэкрутацыі сьвятароў альбо кандыдатаў на сьвятарскае служэньня з Беларусі, якія распачалася яшчэ на пачатку 90-х гадоў ХХ ст. Практычнае няжаданьня БАПЦ у 1989 - 1994 г.г. перанесьці сваю дзейнасьць на Бацькаўшчыну адкінула ад яе найбольш сьвядомую частку беларускае моладзі. Да БАПЦ далучыліся толькі некалькі катэгорый людзей:
а) Жадаючыя будзь якімі шляхамі вырвацца ў ЗША. Яны пагоджываліся на сьвятарства, але як толькі апыналіся ў ЗША - адразу кідалі ня толькі БАПЦ, а і беларускую справу наогул.
б) Сьвятары альбо клірыкі РПЦ ды іншых праваслаўных юрысдыкцый (УАПЦ, РПЗЦ, ВПЦ і г.д.), што мелі розныя кананічныя перашкоды ў служэньні. Выезд у ЗША быў рэальным і найбольш добрым выйсьцям пазбавіцца праблемаў. Апынуўшыся на Захадзе, падобныя людзі распачыналі шукаць сябе больш “выгодную” праваслаўную юрысдыкцыю і ў пераважнай большасьці яе знаходзілі альбо наогул адыходзілі ад служэньня.
в) Некалькі маладых сьвядомых беларусаў, што першапачаткова рукапакладаліся ў Беларускай Грэка-Каталіцкай Царкве як цэлібаты (няжанатыя дыяканы), але потым вырашылі ажыніцца. Пазбаўленыя кананічнага права быць сьвятарамі, яны, насупярак усялякім канонам, нанава рукапакладаліся мітрапалітам БАПЦ Мікалаем. Але і яны пачыналі шукаць больш гарантаванай і бязьпечнае юрысдыкцыі. Зараз некалькі падобных “сьвятароў” належуць да Амэрыканскай і Эўрапэйскай япархій УПЦ Кіеўскага Парыярхату. І гэта пры тым, што ў абароне іх сьвятарства стала рада БНР, што рэпрызэнтавала іх як “непахісных беларускіх патрыётаў”.
Падобныя захады не вылекавалі, а яшчэ больш пагоршылі крызыс у БАПЦ, які абцяжарываўся і супрацьстаяньням дзьвух мітрапалітаў БАПЦ: Мікалая (Канада) і Ізяслава (ЗША). Апошні, спрабуючы атрымаць падтрымку ў супрацьстаяньні, у 1997 г. наведвае Ўкраіну і падпісвае два цікавых дакумэнта (Дадатак 1, 2).
Абодвы дакумэнта практычна аддаюць усіх рыхільнікаў БАПЦ у Беларусі, а таксама пачынаючыя фармавацца беларускія праваслаўныя парахфіі на Ўкраіне ў рукі япіскапату ЎПЦ КП. Застаецца толькі здагадвацца, чаму мітрапаліт Ізяслаў выбраў менавіта гэтую галіну Ўкраінскага Праваслаўя, бо на час падпісаньня дакумэнтаў ніводнай беларускай парахфіі ў складзе ЎПЦ КП не існавала. Але яны былі ў складзе ЎАПЦ (Сэвастопаль, Данецк, Харкаў).
Паўстае яшчэ адно пытаньня: Чаму мітрапаліт Ізяслаў, у часе свайго перабываньня на Ўкраіне, асабіста не рукапаклаў беларускіх кандыдатаў у сьвятары. Падобных кандыдатаў высоўвалі ня толькі нацыянальныя грамады беларусаў у Украіне, а і аб’яднаньні ў самой Беларусі. Фактычна паўтарылася становішча з перабываньням у Менску мітрапаліта Мікалая на пачатку 90-х, калі ён маючы ўсе магчымасьці, не пажадаў аднавіць у Беларусі БАПЦ.
Усё гэта вымушае паставіць яшчэ адно пытаньня: Ці сапраўды БАПЦ, у асобе тагачаснага япіскапату, жадала адраджэньня ўласных структураў у Беларусі і Ўкраіне? Але гэтае пытаньня хутчэй рэтарычнае, бо адказаць на яго сёньня ўжо няма каму.
Далейшыя падзеі выявілі - УПЦ КП і асабіста патрыярх Філярэт нічога не зрабілі ў падтрымку беларускага праваслаўя, наадварот спрабавалі прыдушыць ягоныя парасткі17.
Так, у 1999 г., мітрапаліт БАПЦ Ізяслаў18 зьвяртаецца да патрыярха Філярэта ў справе рукапакладаньня ў сьвятары, а пры адсутнасьці кананічных перашкодаў і ў япіскапы Аляксандра Салагуба. Нажаль, нам дакладна невядомы адказ УПЦ КП19, але дакладана вядома, што рукапакладаньня не адбылося. Не адбыўся і прыём на навучаньня ў Ровенскую сэмінарыю некалькіх беларускіх кандыдатаў на сьвятарства, незважаючы на тое, што іх навучаньне было аплочана асабіста сп. Барысам Данілюком20.
Як я ўжо заўважаў вышей, пакідаю па-за рамкамі дадзенага артыкулу пытаньня кананічнасьці рукапакладаньня Аляксандра Салагуба ў япіскапы БАПЦ. Але варта адзначыць - падмуркаў непаразуменьняў япіскапа Аляксандра з мітрапалітам БАПЦ Мікалаем, а ў далейшым і мітрапалітам Ізяславам21, былі ягоныя спробы навядзеньня кананічнага парадку ў справе сьвятарства БАПЦ. Тут варта нагадаць некаторыя першапачатковыя падставы канфлікту22.
У летку 1991 г. япіскап Івана-Франкоўскі (УГКЦ) Сафрон Дзьмітэрка рукапакладае ў цэлібаце менчука і сябра менскай “Талакі” Зьміцера Беленькага (пляменьніка вядомага народнафронтаўца Юрася Беленькага) на дыякана. Неўзабаве, разам з Ірынай Дубянецкай і Каралінай Мацкевіч, ён ад’яджае вучыцца ў Лёндан да апостальскага візытатара дзеля беларусаў-каталікоў замежжа а. Аляксандра Надсана. Невядома чаму і як вучыўся ў Ангельшчыне дыякан Зьміцер Беленкі, які ў Менску ледзь-ледзь цягнуў вучобу ў Прафісіна Тэхнічнам вучылішчы і ні слова няведаў па ангельску, але вядома што ён ажаніўся праз дзяржаўную рэгістрацыю шлюбу на разьведзенай жанчыне з дзяцём і склаў з сябе дыяканскую годнасьць. Па ўсім Царкоўным канонам Беленькі ня мог быць болей у кліры, а тым больш сьвятаром. Не дамогшыся павяртаньня ў клір ад грэка-каталікоў, атрымаўшы адмову шэрагу праваслаўных юрысдыкцый, Зміцер Беленькі эмігруе ў Канаду. У Канадзе, на патрабаваньня Рады БНР, мітрапаліт БАПЦ Мікалай23 рукапакладае яго ў сьвятара. Па сьведчаньню канадыскіх беларусаў, гэта адбылося ня без дапамогі Юрася Беленькага і, нажаль, асабістага ўдзелу З.С. Пазьняка. Апошні ведаў Зьміцера яшчэ з Менскай “Талакі” і ацэніваў яго выключна з кропкі гледжаньня беларускай сьвядомасьці.
Япіскап Аляксандр Салагуб у першаню падымае пытаньня кананічнасьці рукапакладаньня Беленькага прад мітрапалітам і грамадой у траўні 2001 г. распачаўшы працэс забароны Беленькага ў служэньні, а 30 сьнежня 2001 г. Беленькі з амбона паведамляе “аб адлучэньні Салагуба ад БАПЦ”. Хто падштурхнуў мітрапаліта Мікалая да гэтага кроку? Міхась Белямук абвінавачвае Раду БНР, але, на мой погляд, за Радай былі канкрэтныя асобы з БНФ З.С. Пазьняка. У далейшым, пасьля сьмерці мітрапаліта Мікалая і прыезду ў ЗША ўладыкі Васіля (Касьцюка), Беленькі, разам з даверанай яму беларускай маёмасьцю, пераходзіць у УПЦ Кіеўскага Патрыярхату24. Рэальная падстава пераходу - забарона ў служэньні згодна канонаў Праваслаўнай Царквы.
З рэшты, спробы япіскапа Аляксандра Салагуба навесьці кананічны парадак у БАПЦ, у тым ліку і абмежаваць сьвецкіх асобаў у справе царкоўнага кіраваньня, не спадобаліся ня толькі мітрапаліту Мікалаю. У выніку япіскап Салагуб зараз застаецца па-за БАПЦ.
Гучны канфлікт канца ХХ - першых гадоў ХХІ ст. вельмі паказальны. Ён выявіў пік сутыкненьняў Царкоўных, палітычных і маёмасных інтарэсаў у БАПЦ. У далейшым падобныя канфлікты робяцца яе хранічным дыягназам.
Згублены шанс
Размовы і інсінуацыі вакол запрошаньня ў БАПЦ, а потым выгнаньня япіскапа Бруклінскага і Баранавіцкага Васіля (Касьцюка) застаюцца “жывой” тэмай беларускага асяродку вось ужо на працягу некалькіх год. Да справы абмеркаваньня далучыліся нават такія паважаныя людзі як Зянон Станіслававіч Пазьняк. Дык чым быў і застаецца дзеля БАПЦ ўладыка Васіль: ратаўніком альбо руйнавальнікам?
Сьвядомы беларус, манах, мае выдатную богаслоўскую адукацыю (кандыдат богаслоўя) - ці магчыма знайсьці лепшага кандыдата на япіскапа БАПЦ? Так альбо прыкладна так меркавалі некаторыя сябры Кансысторыі БАПЦ. І яны былі правы! Як чалавек глыбока веруючы, манах, япіскап Васіль марыў вывесьці БАПЦ з крызавага стану і павярнуць на шлях нармальнага царкоўнага жыцьця. Зрабіўшы ўсё згодна канонаў праваслаўнай Царквы (ад адпускнога ліста з БЭ РПЦ да рукапакладаньня), уладыка Васіль меў усе магчымасьці паступова прарваць пэўную еўхарыстычную ізаляванасьць БАПЦ, якая ўзьнікла з некананічных дзеяў спачылага мітрапаліта БАПЦ Мікалая і высілкаў РПЦ.
Падобные дзеі мусілі распачацца з ачышчэньня Царквы. Уладыка Васіль распачаў сваю дзейнасьць з праверкі кананічнасьці рукапакладаньня і служэньня падуладнага яму сьвятарства і, з рэшты, гэта быў ягоны прамы абавязак як япіскапа. Але ўжо гэтыя дзеі мусілі ўтварыць “апазіцыю” новаму япіскапу з ліку некалькіх асобаў сьвятарства і іх прыхільнікаў. У бок удладыкі загучалі пагрозы, абвінавачаньня палітычнага характару...
Адным з асноўных закалотнікаў і падбухторшчыкаў зрабіўся Зьміцер Беленькі, які ня толькі страчываў сьвятарскую годнасьць25, а і ўскрывалася ўся ягоная фінансавая дзейнасьць ў Кліўлендзе26. Калі верыць сп. Белямуку, а ня верыць яму падстаў няма, Беленькі абабраў БАПЦ не на адну сотню тысяч даляраў.
Не магло спадобацца пэўным асобам і няжаданьня новага ўладыкі быць марыянеткай палітычных плыняў. Было відавочна - япіскап Васіль раней ці пазьней возьмецца за выпраўленьня непаразуменьняў Царкоўнага кіраваньня.
Таму, меньш чым праз год, закалотнікі выганяюць новага япіскапа, а ў здагон выдаюць некалькі практычна аднолькавых артыкулаў у якіх абвінаачваюць уладыку ў анцібеларускае і анціцаркоўнае дзейнасьці. Нажаль, аўтарам аднага з іх быў паважаны мной З. С. Пазняк. Па майму меркаваньню, гэтак сталася з падачы Юрася Беленькага.
Верагодней за ўсё, аўтары артыкулаў былі ня вельмі высокага меркаваньня аб царкоўнасьці сьвядомых беларусаў і аб магчымасьці праверыць некаторыя факты. Але паспрабуем разгледзіць усе абвінавачаньня, выкладзеныя ў абодвух артыкулах.
1. Рукапакладаньня ўладыкі Васіля.
У артыкуле З. С. Пазьняка пішацца, што ўладыка Васіль сам зьвярнуўся да главы УАПЦ мітрапаліта Мяфодзія. Гэтак ён, па словах аўтара артыкула, выбраў дзеля рукапакладаньня найбольш “ненацыянальную” з абодвух украінскіх праваслаўных Цэркваў. Ці так гэта?
У архіве аўтара маецца ліст мітрапаліта БАПЦ Ізяслава да патрыярха УПЦ КП Філярэта, у якім ён, спасылаючыся да ранейшыя дамоўленасьці, просіць рукапакласьці ерадыякана Васіля (Касьцюка) у сьвятары і япіскапы. Патрыярх Філярэт адмовіўся, матывуючы гэта “перамовамі аб аб’яднаньні паміж УПЦ КП і УАПЦ”27 ды падпісаным мараторыям на рукапакладаньня япіскапаў. Цяжка ўявіць якое дачыненьня БАПЦ мела і мее да перамоў дзьвух украінскіх праваслаўных Цэркваў, але хай Бог бузе ім суддзёй.
Менавіта таму, сп. Барыс Данілюк, як тагачасны кіраўнік Кансысторыі БАПЦ, і зьвяртаецца ў справе рукапакладаньня да мітрапаліта Мяфодзія як главы ЎАПЦ28 і менавіта таму, ў артыкуле “Юдавым сьледам. Паведамленьня кансысторыі БАПЦ”29, ніхто не атакуе мітрапаліта Мяфодзія, самаго ўладыку Васіля (Касьцюка) за выбар месца (юрысдыкцыі) япіскапскае хіратоніі і не паддае сумневу кананічнасьць шляху рукапакладаньня.
Не паддаецца сумневу кананічнасьць рукапакладаньня ўладыкі Васіля і ў УПЦ КП, бо япіскап Чаркаскі і Кіраваградскі Якаў, прымаўшы ўдзел у япіскапскай хіратоніі, перашоў у УПЦ КП “у сутнам сане”.
Напэўна, Зянон Станіслававіч быў ня вельмі абазнаным і ў ва ўсіх супярэчнасьцяў гісторыі ўзьнікненьня і дзейнасьці ЎАПЦ ды ЎПЦ КП. Супрацьстаяньне гэтых украінскіх Цэркваў ёсьць супрацьстаяньням асабістасьцяў, яно аніяк не зьвязана з патрыятычнасьцю пераважнае большасьці ўладык, сьвятароў і міран. Нажаль, абодвы бакі неаднойчы вылівалі адзін на аднаго бруд праз сродкі масавай інфармацыі. Ды і наогул, пытаньня рукапакладаньня ёсьць пытаньням кананічнае апостальскае пераемнасьці. Да сёньня ў УПЦ КП і УАПЦ пераходзяць сьвятары, а раней перашло і шэраг япіскапаў, атрымаўшых сьвятарскую і япіскапскую годнасьць у РПЦ. Але гэта ня робіць іх меншвартаснымі прадстаўнікамі ўкраінскага праваслаўя альбо - меншымі патрыётамі Ўкраіны.
2. Уладыка Васіль па прыезьдзе ў ЗША не прадставіў грамату аб хіратоніі і адпускны ліст з БЭ РПЦ.
Мне, сьвятару, практычна немагчыма сябе ўявіць, што Кансысторыя БАПЦ дапусьціла да служэньня без фармальнае праверкі сьвятарскае і япіскапскае годнасьці. Ды і сэнсу япіскапу Васылю прыхоўваць сваю хіратонію няма аніякага. Бо праз некалькі дзён пасьля зьдзясьненьня хіратоніі, інфармацыя аб ёй была выстаўлена на сайце ЎАПЦ.
Больш таго, прачытаўшы абодвы артыкула я асабіста зьвярнуўся да УАПЦ і папрасіў пракамэнтаваць гэтую інфармацыю. Выявіліся цікавыя факты.
Япіскап Васіль быў рукапакладзены 20 сакавіка 2004 г. у Тэрнопалі, а 21 сакавіка мітрапаліт Мяфодзі (Кудракоў) высылае на імя Кансысторыі БАПЦ замоўны ліст з Граматай аб хіратоніі і адпускным лістом з БЭ РПЦ. Ужо 14 траўня 2004 г. УАПЦ атрымлівае паштовае пасьведчаньне аб уручэньні ліста... Сакратару кансысторыі “БАПЦ у Амэрыцы” сп. Б. Данілюку. Такім чынам, і гэтае абвінавачаньне выявілася ілжывым.
3. Зьнявага япіскапам Васілюм бел-чырвона-белага сьцяга і Пагоні.
Робячы спасылку на Ўкраіну, аўтары абвінавачваюць ўладыку Васіля ў вынясеньні з алтару і будынку царквы бел-чырвона-белага сьцяга і Пагоні.
Нажаль, аўтары артыкулаў пэўна досыць даўно былі на Ўкраіне. Магу асабіста засьведчыць: У цэрквах УПЦ КП, УАПЦ і УГКЦ няма дзяржаўных сымбаляў Украіны, тым больш у алтары. Колеры і асобныя элямэнты сустракаюцца ў толькі размалёўцы храмах, абразах, харугвах, але менавіта элямэнты. Нават ў нацыянальна-дзяржаўныя і рэлігійные сьвята на ўкраінскіх цэрквах не вывешваюць блакітна-жоўтыя сьцягі. І гэта назіраецца па ўсёй тэрыторыі Ўкраіны. Што праўда, падобнае практыкай грашыць ва Ўсходняй Украіне... РПЦ (УПЦ МП), але гэта расейскія сьцягі.
Таму, на мой погляд, ня сьлед крочыць за кепскімі прыкладамі. Месца сьцягу ў дзяржаўных і грамадска-палітычных установах. У царкве ён можа асьвячацца, як сымбаль барацьбы народа за Волю і Незалежнасьць.
З рэшты, на сайце япіскапа Васіля прысутны гэрб Пагоня і бел-чырвона-белы сьцяг.
4. Уладыка Васіль наведаў сьвяткаваньня 60-х угодкаў “вызваленьня” Беларусі, якія ладзіла ў ААН афіцыйнае прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь.
Можна па рознаму ставіцца да падзеяў ІІ Сусьветнае Вайны. Асабіста я таксама не лічу зьмену аднаго акупацыйнага рэжыму на іншы “вызваленьням”. Таму прапаную паглядзець на гэты візіт з дзьвух бакоў сьвятарскага і палітычнага.
Сьвятар мусіць падтрымліваць усіх просячых і патрабуючых дапамогі. Таму адмовіць у малітве за душы загінуўшых ён ня можа. А менавіта памаліцца за загінуўшых запрасілі ўладыку. Але існуе і іншы бок справы - палітычны. Афіцыйныя беларускія ўлады запрошваюць уладыку БАПЦ і тым самым вызнаюць, няхай і ўскосна, наяўнасьць падобнае Царквы. Гэтак у пэўнай меры адчыняецца шлях да рэгістрацыі БАПЦ на Беларусі.
Варта спаслацца і на прыклад Украіны. Патрыярх Кіеўскі Філярэт (УПЦ КП) і Прадстаяцель УАПЦ мітрапаліт Мяфодзі наведваюць як сьвяткаваньня 9 траўня ды іншыя сьвята зьвязаныя з перамогай чырвонай арміі ў ІІ Сусьветнае вайне, так і сьвята ЎПА. Але на Ўкраіне нікому не прыдзе на думку, апрача камуністаў і прарасейскіх сілаў, абвінавачваць іх за гэта ў “непатрыятычнасьці”. Дарэчы, наведвалі яны падобныя сьвяткаваньня і ў часе Краўчука і Кучмы, а гэтых прэзыдэнтаў украінскія нацыянал-патрыятычныя сілы лічаць анціўкраінскімі.
Сапраўды, пасьля выгнаньня ўладыкі з БАПЦ, некаторыя прыхільнікі рэжыму ў Амэрыцы пачынаюць выкарыстоўваць ягонае імя ў сваіх мэтах. Але на сваім сайце, у вусных перамовах ды інтэрвью ўладыка рашуча адмяжаваўся ад гэтых людзей.
5. Уладыка Васіль сьпецыяльна засланы БЭ РПЦ (ці КГБ) каб разваліць БАПЦ.
Узгадаем, БАПЦ ня мее ніводнага прыходу на Беларусі, у як кліры некалькі сьвятароў, адзіны ўладыка - мітрапаліт Ізяслаў цяжка хворы і ня ў стане выконваць япіскапскія абавязкі... Ці можа БАПЦ ў падобным стане ўяўляць нейкую небясьпеку рэжыму альбо БЭ РПЦ? Тым больш, што ўсе яе дзеі апошніх 10 год практычна скіраваны на адмову ад узнаўленьня нейкага ўдзелу ў рэлігійным жыцьці ў Беларусі. Мяркуйце самі.
Але, што парадаксальна: выгнаны з БАПЦ уладыка Васіль пачынае зьбіраць пад свій амафор асяродкі (грамады, парахфіі) сьвядомых праваслаўных беларусаў на Беларусі, Украіне, Зах. Эўропе, нават у Расеі. Ён рэальна змагаецца з рэжымам у справе рэгістрацыі грамад у Беларусі... Да таго ж, як сапраўдны пастыр, ён не абразіўся на крыўднікаў і заўсёды гатовы працягнуць руку дапамогі БАПЦ.
Ці не занада шмат фактаў яўнай ілжы і інсіуацый? Час прааналізаваць каму было выгодна “замовіць” (іншага слова гэтаму бруду цяжка знайсьці) уладыку Васіля і ці асабістасьць была мішэньню?
Дзеля адказу на гэтае пытаньня спатрэбіўся б яшчэ адзін артыкул. Скажу толькі: Шмат каму быў непатрэбны малады, адукаваны і рэлігійны ўладыка БАПЦ. І найперш -Маскве і Ватыкану. Дзеля падцьверджаньня гэтае думкі патрэбна ўзгадаць ды прааналізаваць ня толькі фактычнае стаўленьня да беларускага руху ярархіі РПЦ і спробы стварэньня псэўдабелаурскіх арганізацыяў30, а і адносіны Ватыкану да ўніяцкага руху на Беларусі31.
З адыходам уладыкі Васыля “БАПЦ у Амэрыцы” згубіла ці не апошні шанс новага адраджэньня менавіта як беларуская і праваслаўная Царква. Ад унутраніх абразаў не выйграў, а ні беларускі вызвальны рух; а ні беларускае праваслаўя.
Такім чынам, на сёньняшням этапе БАПЦ ня здольна выканаць роль “лакаматыва” руху беларускай праваслаўнай памеснасьці (аўтакефаліі). Яна засьаецца структурай групы беларускай эміграцыі ў ЗША і можа вайсьці ў агульны беларускі рух на правох асобнай арганізацыі альбо парахфіі.
Ці патрэбна сёньня беларуская аўтакефалія?
На мой погляд, гэтае пытаньня мае дзьве часткі: царкоўную і палітычную.
Так, нам патрэбна незалежная ад Маскоўскага Патрыярхату праваслаўная беларуская Царква. Але адначасна нам непатрэбны экспарт Украінскага праваслаўя альбо любой іншае юрысдыкцыі. Нават рэальнае павяртаньня да стану юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярхату, якое дэ-юрэ існуе зараз, ёсьць толькі крокам да набыцьця нармальнай кананічнае памеснасьці.
Разам з тым, прадбачаючы абвінавачаньня ў “навых нападах беларускага нацыяналіста на Расейскую Праваслаўную Царкву, мушу заўважыць: Няма дакумэнтаў альбо заяў практыкуючых прыхільнікаў беларускай праваслаўнай памеснасьці скіраваных супраць РПЦ менавіта як Царквы. Мы выступалі і выступаем супраць экспансіяніска-імпэрскае палітыкі Расеі, якая вось ужо шмат стагодзьдзяў скіравана супраць Беларусі і яе народу. А РПЦ - была і ёсьць адным з дзеёвых інструмэнтаў гэтае палітыкі. Менавіта няпрымярымая і бязкампрамісная палітычна-рэлігійная складавая ёсьць асноўнай у дзейнасьці гэтае Царквы. Хочацца сказаць расейскім праваслаўным ярархам, сьвятарам і актывістам міранскага руху: “Адкінце палітыку, прыпыніце абражаць іншыя праваслаўныя юрысдыкцыі і займайцеся Царквой у Царкве. Гэтым вы адразу спыніце ўсі “нападкі” на РПЦ”.
Беларускае праваслаўе мае ўласную, адпавядаючую нацыянальнае культуры і традыцыям, абрадавасьць. І гэта ня толькі беларуская мова ў якасьці богаслужбовай (мова ёсьць толькі адной з складавых абрадавасьці і далёка не вызначальнай), а і ўласны іканапісны стыль, царкоўнае дойлідства, асобныя абрадавыя звычаі. Усё гэта пакуль захоўваецца ў жыцьці праваслаўных вясковых парахфій Палесься, некаторых мясьцінах Гарадзеншчыны ды іншых рэгіёнах Беларусі. Гэта - частка духоўнага скарбу нашага народу і вынішчэньня яе ёсьць выняшчэньня нас як нацыі. І сьвядомы беларус будзе заўсёды выступаць супраць нівіліраваньня нашае праваслаўнае абрадавасьць пад расейскі, украінскі, балгарскі альбо іншы праваслаўны ўзор32.
Пытаньня захаваньня і разьвіцьця нацыянальнай праваслаўнай абрадавасьці ёсьць пытаньня наяўнасьці царкоўных адзінак (парахфій альбо грамад), якія жывуць еўхарыстычным жыцьцём. Гэта ўжо першапачаткова прадугледжывае наяўнасьць парахіяльнага сьвятарства. А наяўнасьць сьвятарства - патрэбнасьць арганізацыі япархій і кіруючага япіскапа. Усё гэта ў сукупнасьці і ёсьць Царквой.
Іншае пытаньне - дзяржаўна-палітычнае. Натуральна, аб гэтым я ўжо казаў вышей, што незалежная дзяржава імкнецца да аўтакефаліі (памеснасьці) праваслаўнае Царквы. Бо Царкву ніколі нельга адсунуць ад уплыву на палітычныя падзеі. І, калі б у Беларусі існаваў нармальны дэмакратычны лад, наяўнасьць памеснай беларусай праваслаўнай Царквы было б нармальнай зьявай.
Але аўтакефалія заўсёды нясе ў сябе пагрозу цэзарэпапізма (вонкавага альбо прыхованага), калі Царква робіцца прыдаткам існуючай дзяржаўнай улады. Асаблівую пагрозу гэтая зьява набывае ў недэмакратычных краінах альбо краінах, што перабываюць у пераходзе ад таталітарызму да дэмакратыі. Таму пераход да аўтакефаліі мусіць быць вельмі ўзважаным, каб замест Царквы суседняе дзяржавы мы не атрымалі псэўдацаркоўны дадатак існуючай улады.
Разам з тым, ва ўмовах сучаснай Беларусі вольнае разьвіцьцё “альтэрнаціўнай”, а тым больш беларускай, праваслаўнай Царквы немагчыма ў прынцыпе. І справа тут у адносінах дзяржавы, а не ў наяўнасьці (адсутнасьці) жадаючых падтрымаць падобны рух япіскапаў, сьвятароў і міран. Рэпрэсіўны Закон аб рэлігійных арганізацыях, які зараз дзейнічае ў Беларусі, практычна не дае магчымасьці зарэгістраваць парахфію, а дзейнасьць у падпольле не падпадае ў дзяржаўную статыстыку і, як паказвае вопыт, ня ў стане ахапіць вялікую колькасьць людзей.
Да палітычнай часткі адказу мушу далучыць і пытаньня аб цэнтры, вакол якога можа адбыцца аб’яднаньня прыхільнікаў беларускай памеснай (аўтакефальнай) праваслаўнай Царквы.
Вакол БАПЦ у Амэрыцэ? Але паўстае пытаньня з яе Статутам, які прадуглежжывае дзейнасьць толькі ў ЗША, а таксама патрэбна ўлічваць, што “БАПЦ у Амэрыце” зараз перабывае ў глыбокай крызе. Ды і наўрадцы з Амэрыкі магчыма апэратыўна і эфэктыўна кіраваць структурамі ня толькі ў Беларусі, а і ў Эўропе наогул. Але галоўнае - сучасная БАПЦ няздольна забясьпечыць нармальнае еўхарыстычнае жыцьцё новаўтвораных адзінак.
Паспрабаваць аб’яднацца вакол некалькіх праваслаўных сьвятароў БЭ РПЦ, якія нябыта станоўча ставяцца да беларушчыны? Але сама сутнасьць РПЦ адкідае нармальнае беларускае праваслаўе і сьвядомых белаурсаў. Мы ўжо маем некалькі спробаў падобных беларускіх аб’яднаньняў і трэба быць сьвядомымі, што зьмяніць сутнасьць РПЦ яны нездатныя. Цяжка сябе ўявіць, каб БЭ РПЦ адмоціўся ад ушанаваньня Мікалая ІІ ды іншых дзеячаў расейскай імпэрыі і пачаў шанаваць барацьбітоў за Вольную і Незалежную Беларусь.
Аб’ядноўвацца з УПЦ КП альбо ЎАПЦ, як гэта прапануюць некаторыя ідэалісты альбо псэўдаправаслаўныя групоўкі? Але прыхідльнікі падобнаей пазіцыі не спыталі сябе: Ці жадаюць гэтыя цэрквы, самі перабываючыя ў фактычнае еўхарыстычнае ізаляванасьці ў праваслаўным сьвеце і толькі выборваючыя свае законнае права на памеснасьць, браць на сябе яшчэ і беларускія праблемы? Да таго ж, чым кіраваньня ўкраінскіх першаярархаў лепш кіраваньня ярархаў маскоўскіх? Ды і ў ва ўмовах палітычнай нестабіляванасьці і супрацьстаяньня ў сучаснае Ўкраіне ніхто з украінскіх ярархаў ня будзе “лезці” у суседнюю, тым больш таталітарную, краіну. Усе яны будуць дзейнічаць найперш на карысьць уласных краін і народаў.
Агалошваць новую БАПЦ? Але навошта паўторваць украінскія памылкі, калі краіна мее дзьве альбо тры нацыянальныя (паместныя) Царквы33 падзеленыя выключна амбіцыямі япіскапату34.
На мой погляд, да зьмены палітычных абставін на Беларусі, нежадаючыя быць пад амафорам БЭ РПЦ мусяць апеляваць да Канстанінопальскага патрыярха. Тым больш, што на Беларусі існуе “Рух за адраджэньня Беларускае мітраполтіі пад амафорам Канстанцінопальскга патрыярха”35. Гэта найбольш нейтральная і кананічная форма арганізацыі ў часе таталітарызма. Падобнае аб’яднаньня, на мой погляд, як найлепш адпавядае томасу Канстанцінопальскага патрыярха ад лістапада 1924 г. З рэшты, падобны шлях прапанаваны Канстанцінопальскім патрыярхатам і дзеля вырашэньня праблемаў украінскага праваслаўя: усе тры юрысдыкцыі (УАПЦ, УПЦ КП, УПЦ МП уваходзяць у склад Канстантынопальскага Патрыярхату, аб’ядноўваюцца з Украінскай Праваслаўнай Цэрквай Канстантынопальскага Патрыярхату і ствараюць адзіную кананічную Украінскую Праваслаўную Царкву. У гэтым выпадку прыхільнікі беларускай памеснасьці мусяць узяць чынны ўдзел у працэсе, але, на маю думку, не як асабістасьці, а як пэўная царкоўная структура.
Але аб’ядноўваецца патрэбна не стыхійна, а пад амафорам япіскапа. У гэтым сэнсе беларусам пашчэнсьціла - рух узначальвае кананічны праваслаўны япіскап Бруклінскі і Баранавіцкі Васіль. Натуральна, падобнае аб’яднаньня ёсьць зьявай вамушанай і часовай, але яно выконвае першапачатковую і вельмі адпявадальную місію: ня толькі зьбірае прыхільнікаў беларускай кананічнай праваслаўнай памеснасьці, а і забясьпечвае арганізацыю еўхарыстычнага жыцьця. | 2007-10-11 12:24:21 |
| | ананім | «САТАНА ТАМ ПРАВИТ БАЛ…»
(История и современное состояние белорусской автокефальной «церкви»)
Белый Росс
История православной церкви ХХ века отличается значительным расцветом ереси филитизма (то есть попыток создания некоей «национальной» церкви и отделится от канонических территориальных поместных церквей). Первыми, видимо, создали национальную «церковь» украинские националисты, пытаясь отделиться от РПЦ. На протяжении ХХ века такие «церкви» создавались ещё не раз, но ни к каким более или менее заметным успехам никогда не приводили. Не отставали от других и наши отмороженные белорусские националисты, хотя их попытки создания «нацыянальнае беларускае царквы» выглядели на фоне всех остальных на редкость убого.
В 1920-1930 годы попытки объявить автокефалию предпринимались несколько раз группами по нескольку человек. Тогда на них попросту никто не обращал внимания (мало ли сумасшедших: одни изобретают вечные двигатели, другие – автокефальные церкви, бывает). Поэтому только после оккупации Белоруссии немецко-фашистскими войсками, автокефалисты получили поддержку, так как национальное и религиозное разобщение русского народа являлось одним из направлений оккупационной политики. Существовавшее на тот момент в Белоруссии священство всеми силами сопротивлялось попыткам объявления автокефалии и в клоунских сходках автокефалистов участия не принимало. Тогда немцами по доносам «свядомых» были проведены репрессии против православного духовенства, митрополит Пантелеймон был сослан в монастырь, а на оставшуюся часть епископата усилилось давление с требованием скорейшего объявления «независимости» церкви от Московского Патриархата.
Епископату белорусской митрополии до самого конца войны удавалось морочить голову недалеким и не сведущим в церковном праве коллаборационистам и их фашистским хозяевам. Так, в 1942 году, когда фашисты под угрозой ареста заставили епископов объявить автокефалию, последние были вынуждены принять т. наз. «Статут Автокефальной Православной Национальной Церкви», однако, в конце в него внесли фразу «Каноническое объявление автокефалии наступит после признания её всеми автокефальными церквами», которая превращала этот статут в ничего не значащую бумажку, так как было очевидно, что ни одна из поместных церквей признавать такую «автокефалию» не будет. Коллаборационисты, а тем более немцы, не поняли смысла этой фразы (если вообще дочитали Статут до конца), поэтому были уверены, что епископы объявили «беларускую нацыянальную царкву». Их иллюзии быстро развеялись, когда после эмиграции епископов в 1944 году в Германию, они в полном составе и с большей частью паствы вошли в Русскую православную церковь зарубежом, оставив успевших сбежать пособников фашистов в горьком недоумении. Последние вынуждены были обратиться к главе украинских автокефалистов Поликарпу с просьбой «создать для белорусов национальную церковь». Вероятно, сам Поликарп был невысокого мнению об эмигрантах, поэтому в 1948 году отдал им одного из наиболее одиозных своих епископов, находящегося к тому же под анафемой Константинопольского Патриархата, Сергея Охотенко. Вторым епископом сделали за пару недель неизвестно откуда взявшегося Владимира Тамащика, которого «рукоположили» под именем Василия. После этого, «епископ» Сергей уехал в Австралию, а «епископ» Василий – в США.
Как уже показала история, если имеются два белорусских националиста, то грызня между ними из-за денег рано или поздно начнётся. Не стала исключением и БАПЦ. Первые склоки между новоиспечёнными «архиереями» начались уже в 1960-х годах. «Епископ» Василий правил железной рукой, самолично контролируя все финансовые потоки и не допускал «епископа» Сергея к какому либо участию в этом благочестивом занятии. Последний почувствовал себя обворованным, однако, сидя в Австралии, мало что мог противопоставить Василию, жадность которого простёрлась настолько, что он отлучил от денег не только австралийского коллегу, но и собственных сподвижников. Поэтому Сергею не составило большого труда найти в США и перетянуть на свою сторону несколько недовольных. В их числе оказался и «священник» Александр Крит, которого Сергий, в обход Василия, «рукоположил» в «епископы» с именем Андрей, намереваясь пошатнуть позиции Василия (два голоса против одного) и заставить того делиться. Василий, однако, не желая выпускать из рук столь жирный кус, в ответ рукоположил в «епископы» Николая Мацукевича и таким образом, число «епископов» в обеих тусовках вновь сравнялось. При этом необходимо помнить, что стремительный рост числа «епископов» никак не сопровождался ростом приходов, поэтому к концу 1968 года в БАПЦ на 1 «епископа» приходилось 1,5 прихода.
Так установилось хрупкое равновесие. Вскоре после смерти обоих епископов (кстати, ни один из «епископов» БАПЦ не умер нормальной смертью. Так, Сергей умер под анафемой Константинопольского Патриарха, как умер Василий неизвестно, так как его нашли через 1,5-2 недели после смерти, при этом голова у него была отделена от тела) противостояние разгорелось с новой силой уже между «вторым поколением» – «епископами» Андреем (которому удалось захватить власть над приходами в США с центром в Бруклине, и он объявил себя главой БАПЦ и «митрополитом») и Николаем (который перебрался в Канаду и также объявил себя главой БАПЦ).
В 1979 году в БАПЦ пришёл бывший инженер Иван Бруцкий. В связи с острым кадровым голодом (идиотов из БАПЦ никто не признавал и не желал к ним идти) «митрополит» Андрей очень быстро превратил обычного нецерковного мирянина в «епископа» (вероятно, в душе показывая язык Николаю). Однако Иван, видя противостояние Андрея и Николая, проявил мудрость и решил «рукоположиться» ещё и у Николая (мало ли, кто из них возьмёт верх), что успешно и осуществил, хотя по правилам Вселенских Соборов повторное рукоположение карается немедленным извержением из всех степеней священства. Но, очевидно, что православные каноны волновали «епископов» меньше всего (оно и понятно – каноны в кошелёк не положишь). Тут уже забеспокоился Андрей и решил поступиться частью, чтобы не потерять всё. Так, играя на противоречиях «архиереев», Иван Бруцкий сумел вырвать у Андрея часть финансов и полномочий. Став «епископом» под именем Изяслав, Бруцкий вместе с Андреем наложили на Николая анафему. Николай, в свою очередь, объявил группировку Андрея «неканоничной» и «безблагодотной».
Вскоре умер Андрей (доведённый до смерти своими «прихожанами») и новым главой бруклинской группировки стал Изяслав Бруцкий. Ближайшим сподвижником Изяслава стал «секретарь консистории БАПЦ» Борис Данилюк, личность весьма загадочная. Во время войны был активным коллаборационистом и провокатором, сдал немцам слонимское подполье, за что был приговорён партизанами к смертной казни. Однако сумел бежать в Германию, а затем в США. Осмотревшись на новом месте, Данилюк решил присоединиться к БАПЦ (бруклинской группировке), так как религиозные организации налогами не облагаются, и под их крышей можно проворачивать солидные финансовые махинации. Очень быстро Данилюк стал вторым человеком у Изяслава и постепенно, по мере старения и дряхления Изяслава, превращался в фактического правителя. На протяжении многих лет Данилюк упорно продвигал на руководящие посты своих родственников и знакомых, так что сейчас всё руководство бруклинской БАПЦ состоит из мошенников, лично преданных Данилюку и к православию никакого отношения не имеющих.
После распада СССР в Европу и США хлынул новый поток желающих поживится за счёт американских налогоплательщиков, часть из которых пришла в БАПЦ, осознав всю материальную выгоду такого шага. С этого момента история БАПЦ начала напоминать мексиканский сериал с его страстями, изменами и интригами.
Сохраняющий контроль над приходами в Канаде и частично в США «архиепископ» Николай Мацукевич не оставлял попытки взять под свой контроль изяславскую БАПЦ. С этой целью он принимает в «свою» БАПЦ всех сомнительных личностей, изгнанных в разное время из других юрисдикций, постепенно превратив её в отстойник для тех, кого уже никуда больше не принимают. В их числе оказался и бывший сотрудник Московского Патриархата (не бывший священником) журналист Александр Сологуб. После изгнания его из МП Сологуб стал писать длинные «разоблачительные статью» о Русской православной церкви, и этим приглянулся Мацукевичу, который за 2 недели превратил мирянина Сологуба в «епископы». Однако, в мацуковичской БАПЦ Сологуб покусился на самое святое – на финансы, сразу после вступления пытаясь прибрать к рукам недвижимость и финансовые пожертвования. Только тогда Мацукевич понял, какую змею он пригрел на груди и отплатил Сологубу извержением его из «сана» и отлучением от церкви уже через месяц после приёма, после чего Сологуб стал писать разоблачительные статьи уже про БАПЦ Мацукевича. В 2002 году Николай Мацукевич умер (под анафемой "собора БАПЦ", причем все православные священники других юрисдикций отказались его отпевать). Изяславу удалось установить контроль над частью его приходов. Однако, выяснилось, что сразу же после смерти Мацукевича Сологуб быстро сориентировался и рукоположил в «епископы» серба Йована Пурича и объявил себя наследником Мацукевича и новым главой БАПЦ, сохранив за собой небольшую группу прихожан.
Тем временем в Бруклине, «митрополит» Изяслав, видя стремительную деградацию своей группировки и понимая, что бороться с этим он уже не в состоянии, «рукоположил в епископа Барановичского и Бруклинского» бывшего священника, изгнанного из Московского Патриархата, Василия Костюка и назначил его местоблюстителем митрополичьего престола (то есть исполняющим обязанности главы церкви). Приехав в США, «епископ» Василий пришёл в ужас: церковные службы превращены в политические митинги, в здании собора Кириллы Туровского в Бруклине происходят постоянные пьянки (для этого даже был выделен отдельный зал, где даже в Великий пост проводились пиры с обильными возлияниями), всё руководство БАПЦ не имеет вообще никакого представления даже об основах православной веры и представляет собой шайку неонацистов, занимающихся бизнесом под крышей православия. Немногочисленные «священники» и прихожане находятся в полном подчинении у Данилюка и его группы, которые за малейшее несогласие со своими действиями объявляют их агентами КГБ и выбрасывают на улицу (один из этих «священников» – Игорь Якунин – сейчас пишет книгу «Аферы «белорусской автокефалии»). Фактически, как писал потом Василий, «БАПЦ превратилась в псевдохристианскую националистическую тоталитарную секту, весьма далёкую от церкви».
Василий попытался привести БАПЦ к некоему хотя бы подобию православной общины, однако сразу же натолкнулся на сопротивление группы Данилюка, не желавшей ничего менять. Они объявили Василия (кем?) ну, разумеется, «агентом КГБ», заблокировали здание церкви и попросту не пускали туда своего собственного «предстоятеля», а затем и вовсе «сняли его с должности» и «извергли из сана» (разумеется, никого не беспокоило, что это противоречит всем мыслимым православным канонам). Скандал с многочисленными взаимными обвинениями продолжался несколько месяцев, пока, наконец, «епископ» плюнул на всё и уехал обратно в Белоруссию (на прощание наложив анафему на Данилюка и Сильвановича, ещё одного мошенника, перешедшего в секту Данилюка из мацукевичской БАПЦ, где занимался отмыванием денег под видом «помощи детям» Чернобыля, почти по Остапу Бендеру), где основал свою собственную «церковь», при этом, продолжая называть себя главой БАПЦ. Интересно отметить, что в качестве одного из аргументов сторонников Данилюка в споре против Василия ими был высказан тезис, что устав БАПЦ не запрещает заниматься гомосексуализмом и колдовством (правда, Василий категорически отказывается говорить, в каком контексте была высказана данная мысль).
После «бунта» «епископа» Василия и его успешного подавления, «митрополит» Изяслав в качестве жеста отчаяния сам наложил анафему на Данилюка. Данилюк (которого анафемы интересовали меньше всего) решил обезопасить себя от дальнейших возможных действий престарелого Изяслава, угрожающих его положению и финансовым интересам. Последний был фактически похищен и помещён в закрытый дом престарелых, где у него развилась болезнь Альцгеймера. Сейчас Изяслав находится в растительном состоянии, не может сам себя обслуживать и не узнаёт окружающих. Для Данилюка наступила золотая пора – он сделал невозможном доступ кого-либо к Изяславу и стал фактическим руководителем бруклинской БАПЦ, регулярно подделывая различные письма, обращения и справки о «рукоположениях», написанных, якобы Изяславом, хотя где Изяслав и что с ним (и вообще, жив ли он до сих пор) никто не знает. После захвата Данилюком власти над бруклинской группировкой, в Белоруссии и (в основном) на Украине в массовом порядке стали появляться «священники» с подписанными якобы Изяславом справками об их рукоположении и собирать средства на БАПЦ, находящуюся под гнётом «крывавага рэжыму». Аппетиты «святароу» были столь велики, что даже украинские автокефалисты пришли в изумление и провели собственное расследование, в результате которого несколько «святароу» вынуждены были, бросив все, бежать за пределы Украины.
В БАПЦ Данилюка органически вписался и профессиональный эмигрант Зенон Позняк Его, разумеется, приняли, несмотря на то, что он вообще не православный, а католик (но когда БАПЦ волновали подобные мелочи?). Позняк с новыми силами принялся искоренять «агентов КГБ», то есть прихожан, которые на службе предпочитали петь «Христос Воскрес!», а не «Жыве Беларусь!». Бурная деятельность Позняка вызвала недоумение у Католической церкви, которая немедленно призвала своё заблудшее чадо одуматься и покаяться. Чадо, разумеется, плевать хотело на эти увещевания.
В результате «чисток» Позняка и Данилюка в бруклинской БАПЦ не осталось ни одного «священника». «Церковь» оказалась в совершенно идиотском положении, однако вскоре было объявлено о вступлении в БАПЦ нового «святара». Действительно, в здании БАПЦ появился какой-то человек, который надевал одежду православных священников и имитировал православное богослужение. При выяснении, откуда это чудо взялось, было обнаружено, что новый протеже Данилюка вообще не священник, а вовсе даже выгнанный за пьянство из Киевского патриархата псаломщик. Сей факт никого не смутил, и бывший псаломщик, никогда не рукополагавшийся даже в дьяконы, и поныне продолжает «вести службы» (хотя возможно, что Данилюк ему подсуетил очередную «справку от Изяслава» о «рукоположении»).
Ещё одним колоритным персонажем в руководстве бруклинской БАПЦ является Вячеслав Лонгин, который последовательно был изгнан украинскими униатами, Киевским Патриархатом, УПЦ Константинопольского Патриархата. наконец был «рукоположен» Николаем Масюкевичем, но и здесь Константинопольский Патриархат объявил о незаконности такого «рукоположения» и Логин нашёл приют в компании таких же жуликов, как и сам – Данилюка, Позняка и Сильвановича, которым не было никакого дела до каноничности или неканоничности и до мнения Константинополя.
Белорусские мошенники не отставали от своих американских собратьев. Первые группировки, называющие себя автокефальной белорусской церковью появились уже в середине 1990-х годов. Так, в 1994 году некто Юрий Рыжий возглавил организацию под названием «Всемирный Американский Патриархат Белорусской национальной церкви», основанную в 1974 году его братом, (видимо, одной Белоруссии ему показалось мало, не солидно), к этому времени уже умершим. К чести Рыжего стоит отметить, что в церковные дела он особо не вмешивался, а занимался исключительно бизнесом: любой желающий мог за определённую сумму в его «патриархате» стать «священником», «епископом», а если денег хватит – то и «патриархом». За совсем отдельную сумму «патриарх» Рыжий мог провести «рукоположение» заочно и выслать клиенту соответствующую справку. К данному бизнесу Рыжий подключил и нескольких изгнанных из Киевского патриархата «священников». (Кстати, брат Рыжего, также занимался в зарегистрированном в США ВАПе банальным мошенничеством – активно продавал приглашения мексиканцам и даже организовал «Институт Евфросинии Полоцкой», куда приезжали «учиться» «студенты» из стран третьего мира. Понятно, что назад «студенты» из США не возвращались, а Рыжий скопил приличное состояние).
Вскоре в «патриархате» Рыжего были «рукоположены» Пётр Гуща (в «епископа») и Леонид Акалович (в «священника»), также решившие заняться «автокефальным бизнесом». Они основали в Белоруссии свою собственную БАПЦ, и некоторое время дурили сельских старушек, слабо разбиравшихся в вопросах канонического права, собирая у них «пожертвования». Именно Гуща с Акаловичем, и присоединившиеся к ним впоследствии ещё несколько мошенников, и есть те «священники», которых часто можно увидеть на митингах и демонстрациях оппозиции.
Биография Петра Гущи может послужить хорошим материалом для написания не одного криминального романа. В 1975 году «епископ» получил шесть лет тюрьмы за хищение государственного и личного имущества, разбойное нападение, незаконное ношение холодного оружия, вовлечение несовершеннолетних в преступную деятельность (ст. ст. 87 ч.2, 141 ч.2, 143 ч.2, 213 ч.3 и 205 УК БССР). В начале 1980-х годов в пригородах Минска было зафиксировано несколько нападений и изнасилований женщин. В ходе следствия оперативники вышли на Гущу, который был арестован, но признан невменяемым, и с 1985 по 1988 годы проходил принудительное лечение в психиатрической больнице. В 1998 году «епископ» был вновь арестован за проникновение на территорию детского сада для (как написано в обвинительном заключении) «длительной демонстрации обнаженного полового органа малолетним девочкам Ботик Вере и Жиляниной Оле (8 и 10 лет соответственно), а также занятия онанизмом в их присутствии, на территории детсада №375 по ул. Восточной, 54а, в г. Минске около 17 часов 6 марта 1998 года». В ходе следствия было установлено, что ещё в юности Гуща проходил судебно-психиатрическую экспертизу в Гомельской облпсихбольнице и получил диагноз психопата с признаками параноидального развития личности. После вынесения приговора (3 года лишения свободы в колонии строгого режима за злостное хулиганство с особым цинизмом) «епископ», находившийся под подпиской о невыезде, скрылся на Украине, где продолжает называть себя главой БАПЦ и живописать ужасы лукашенковского режима.
Ввиду совсем уж сильной одиозности Гущи и его сторонников с ними предпочитают не связываться даже американские группировки БАПЦ (хотя не последнюю роль в этом играют чисто меркантильные причины, так как кормушка – фонды-посольства – одна, а претендентов много). Несмотря на это сами гущевцы заявляют о наличии у БАПЦ Гущи сотен приходов во всех областях Белоруссии, а также в России, на Украине и в странах дальнего зарубежья (реально нет ни одного).
В конце 1990-х годов в Гродненской епархии Русской православной церкви за хищение денег был запрещён в служении священник Иван Спасюк. Ему было предложено покаяться, однако Спасюк сразу понял, что канал выкачивания денег из Гродненской епархии для него закрыт навсегда: даже если прещение с него будет снято, контроль над его финансовой деятельностью будет весьма строг. Нужно было искать новые источники финансирования, и лучшим выходом из положения Спасюк посчитал создание собственной «церкви», и демонстративное нарушение законов, дабы заработать себе имидж «преследуемого за религиозные убеждения». Необходимо отметить, что его план полностью удался – Спасюк, не мудрствуя лукаво, взял уже раскрученный как в белорусской оппозиции, так и в Госдепе США бренд «БАПЦ» и объявил себя ещё одним её главой (получив «архиерейское» звание всё в том же Всемирном Американском Патриархате Юрия Рыжего). После этого он объявил, что «крывавы рэжым» вместе с Белорусским Экзархатом начали его преследовать (в чём данное преследование заключается, он не пояснил) и на своём личном огороде стал строить здание «церкви». Получив разрешение, на строительство жилого дома, Спасюк намеренно внёс в проект значительные и ни с кем не согласованные изменения. По закону такие действия влекут отмену разрешения на строительство и снос сооружения, что и было сделано под крики и визги оппозиции о «кощунственном осквернении беларускае нацыянальнае царквы».
Цель Спасюка была достигнута, и он, заработав себе лавры «змагара, пераследуемага крывавы рэжымам», сразу же бросил своих прихожан и уехал в США, оставив с носом недоуменных оппозиционеров, ожидавших, что Спасюк активно включится в их деятельность. Там он присоединился к группировке Сологуба, о котором было сказано выше, клятвенно заверив, что у его группы насчитывается 70 приходов и 35 священников. На свою беду Сологуб ему поверил и принял в свою БАПЦ. Обещанных приходов Сологуб так и не увидел, более того, Спасюк решил «сам царствовать и всем владеть» и, договорившись с Пуричем, низложил Сологуба, объявив себя главой БАПЦ. Сологуб, разумеется, такой наглости не ожидал и отлучил их от церкви, одновременно заявив, что их «низложение» незаконно. Ныне «епископ» Сологуб работает на бензоколонке, а «епископ» Спасюк получает пособие.
Успех автокефалистских афёр приковывает к БАПЦ завистливые взгляды мошенников, изгнанных из других юрисдикций. Так, расстриженный католический дьякон Дмитрий Беленький, извергнутый из сана за женитьбу на разведённой женщине, зарегистрировал очередную, свою собственную, БАПЦ в Кливленде, США. Под крышей этой «БАПЦ» функционирует сеть азартных игр бинго, а статус религиозной организации позволяет ему получать налоговые льготы.
Можно ещё долго описывать похождения БАПЦовцев и их афёры, однако формат статьи этого не позволяет. Но даже по беглому взгляду на историю этой секты становится ясно, ни о каком православии в БАПЦ не может идти и речи. К тому же один средней величины приход РПЦ в Белоруссии имеет раз в десять больше прихожан, чем все приходы всех многочисленных БАПЦ вместе взятых. Православный человек должен знать, что, идя в БАПЦ, он идет к людям, которые не являются священниками, не имеют права крестить, исповедовать, венчать, отпевать и совершать другие таинства (а если и делают это, то полнотой Единой, Святой, Соборной и Апостольской Церкви такие действия признаются недействительными), а их отправляющие и принимающие попадают прямиком к Сатане.
Фактически под крышей разнообразных БАПЦов действуют псевдохристианские секты мошенников, извращенцев, а порой и откровенных сатанистов, эксплуатирующих идею белорусского национализма и «автокефальной церкви» в своих личных целях. Впрочем, для белорусского национализма такая ситуация не является чем-то новым или необычным и история БАПЦ, как отражение истории белорусского национализма вообще, это иллюстрирует и подтверждает. | 2007-10-10 03:29:25 |
| | ананім | "Скажам АБЫЯКАВАСЬЦІ - НЕ!"
Ну-ну, скажИте. Полегчает? | 2007-10-06 04:10:15 |
| | Ja i tol'ki ja! | | Cudo?ny sait! | Miensk, 2007-10-01 10:12:55 |
| | Vojša Miłavid | Спадарове!
16 верасьня 2007-га, у беларускі Дзень салідарнасьці з палітвязьнямі й бязь вестак зьніклымі, у інтэрнэце была прэзентаваная самвыдатаўская кніга вершаў, складзеная маладымі карыстальнікамі LiveJournal.
Ідэя кніжкі з’явілася напрыканцы Вясны-2006, пісаўшыся была зь перапынкамі, і ўрэшце змясьціла патрыятычныя вершы маладых беларусаў, аздобленыя малюнкамі. Вершы прысьвечаныя змаганьню за незалежнасьць роднае Беларусі, ейнай гісторыі, сучасным праблемам, ёсь таксама прысьвечаньні палітвязьням.
Вось што гавораць у прадмове самі аўтары-ўкладальнікі: "Кніжачка прысьвечаная НЕАБЫЯКАВЫМ! Чаму менавіта НеАБЫЯКАВЫМ? (спытаеце вы!) І што ж такое АБЫЯКАВАСЬЦЬ. Абыякавасьць характарызуецца няведаньнем. Гэта слабасьць душы. Чалавек ня можае ўзяці сваё (са ўсёю ўсьведамленай адказнасьцю) суб’ектыўнае рашэнне - як яму дзейнічаць у дадзенай сітуацыі. Пагатоў, ён нават не жадае прадпрымаць якія-небудзь дзеяньні. Вынікае, чалавек застаецца спакойным зьнешне, але "пустым, сьляпым" унутрох. Але-ж кніжачка прысьвечаная не пустым людзям! Прыемнага чытаньня...".
Партнёрамі праекту сталіся рух супраціву БУНТ!, партал "Новая Эўропа", сьветлагорскі Малады Фронт і кампанія "Абаронім Беларускую Музыку".
Віншуем аўтараў з дэбютам іхнэй творчасьці!
Спадзяемся на хуткі выхад кнігі ўжо не ў віртуальны друк.
Азнаёміцца зь кнігаю "НЕабыякавым" можна тут:
http://www.buntby.com/static/lit/neabijakavim.rar
Ня будзьма абыякавыя да лёсу Беларусі нашай!
Скажам АБЫЯКАВАСЬЦІ - НЕ!
Паводле:
http://www.buntby.com/by/actions/2007/sep/18/neabyjakavym/
http://community.livejournal.com/zarazcinikoli/
http://www.svaboda.org/articlesfeatures/society/2007/9/3a7ff072-738f-4fa5-9586-a4f835a6745b.html
http://charter97.org/bel/news/2007/09/19/kniga | Miensk, 2007-09-20 11:30:19 |
| | ul | | Юрась, knihi.net. Гэта ня ты жыў у Варшаве на Звежынецкай? Калі "так", мусіш мяне помніць. Я ў цябе спыняўся разам з В. Ч-ым. | Украіна, 2007-08-27 04:41:52 |
| | Юрась Зянковіч | | Сябры, а дзе ў Інтэрнэце можна набыць кнігі Уладзіміра Караткевіча? | Denver, CO, 2007-08-22 01:52:44 |
| | ZBMA | Марш паняволеных народаў на 5-й эвэню.
У нядзелю, 15 ліпеня, у Нью-Ёрку пройдзе Марш Паняволеных Народаў у рамках Тыдню Паняволеных Народаў, у якім традыцыйна бяруць удзел прадстаўнікі беларускай грамады Амэрыкі.
Нядзеля, 15 ліпеня:
-9.00 раніцы-збор удзельнікаў на 5-й эвэню і 59-й вуліцы (пры Гатэлі Плаза);
-10.00-імша за Паняволеныя Народы ў Катэдры Сьв. Патрыка;
-11.00-марш па 5-й Эвэню да 72-й вуліцы;
-12.00-афіцыйнае адкрыцьцё Тыдню Паняволеных Народаў (Сэнтрал Парк).
У чацьвер, 19 ліпеня, а 11.00 раніцы пройдзе дэманстрацыя перад будынкам Аб'яднаных Нацыяў, а ў нядзелю 22 ліпеня-прыняцьце ў лютаранскай царкве 122 Е. 88 вуліцы (пры Лексінтан эвэню) і цырымонія закрыцьця.
Беларуска-амэрыканскае задзіночаньне (БАЗА)
| 2007-07-12 14:41:22 |
| | ZBMA | Kypal'le 2007
http://www.zbma.net/Kypal'le2007.html | 2007-07-12 14:39:36 |
| | soulfly | | skazhytse kalilaska dze u netse mozhna fotki z kupallya 2007 paglyadzets. dzyakuiu. | 2007-07-01 10:36:42 |
| | Kostas | | Запрашаем на беларускі моладзевы форум http://nordbelarus.mybb.ru/ | 2007-06-11 00:32:30 |
| | БОМБА З ПАЛЕСЬСЯ | WANTEDNOISE.ORG_АРЫГІНАЛЬНЫ ПАЛЕСКІ АНДЭГРАЎНД
КУЛЬТУРНАЯ ЗЬЯВА! | Берасьце, 2007-06-05 01:54:21 |
| | Alena | | Na tim zha saice Zgurtavannia Belaruskai Moladzi u Americi mozhna pagliadzec fota. | 2007-04-14 12:29:32 |
| | Mikalai | На сайце Згуртаваньня Беларускай Моладзі ў Амэрыцы можна паглядзець відэо з канцэрта Лявона Вольскага ў Нью-Йорку. Урааааааааааааа!
www.zbma.net | 2007-04-11 09:26:10 |
| | сьведамы беларус | Хто кіруе ў Амэрыцы БАПЦ (культам Данілюка)?
“Першагерарх”
Барыса Данілюка й Аляксандра Сільвановіча
Кіраўніцтва г.з. БАПЦ ужо ня першае дзесяцігоддзе падазравалася праваслаўнымі беларусамі ў Амэрыцы ў махлярстве ды махінацыях. Незразумелы кананічны статус парафій БАПЦ разумеў былы галава БАПЦ мітрапаліт Ізяслаў (Бруцкі) ды шукаў магчымасьці ўвайсьці ў склад Канстантынопальскае Патрыярхіі. Хвароба Паркінсона перашкодзіла скончыць гэтую справу. Уладу ў БАПЦ, пячатку ды дакумэнты мітрапаліта Ізяслава захапіў сакратар кансысторыі БАПЦ Барыс Данілюк. Сам уладыка патрапіў у дом састарэлых, дзе знаходзіцца дагэтуль.
У Канстантынопальскае Патрыярхіі ў ЗША рэпутацыю Барыса Данілюка ведалі, а таму зь ягонай кансысторыяй спраў мець не схацелі. Парафіям БАПЦ прапанавалі ўваходзіць у Канстантынопальскі Патрыярхат без кансысторыі й Барыса Данілюка, што й зрабіла ў Брытаніі Валійская місія БАПЦ на чале з архімандрытам Дэньёлам.
Губляць захопленую ўладу Барыс Данілюк не згадзіўся й пачаў перашкаджаць справе кананічнага ўпарадкаваньня парафій БАПЦ. У адказ мітрапаліт Ізяслаў адлучыў Барыса Данілюка ад БАПЦ і анафэматстваваў як ворага Праваслаўнай Царквы.
Барыс Данілюк махінацыі ня спыніў ды знайшоў сабе паплечніка ў асобе анафэматстваванага Аляксандра Сільвановіча, дзеяча г.з. “мікалаявай БАПЦ”. Авантурысты аб’ядналіся, а сваім галавой абвясьцілі... Івана Бруцкага (мітрапаліта Ізяслава), бо той ўжо не пазнаваў знаёмых, ня быў здольны чытаць і пісаць, а таму й ня мог пратэставаць.
Ад імя нямоглага старца пачалася падробка дакумэнтаў з такім размахам, што занепакоіліся нават ярархі шэрагу Праваслаўных Цэркваў. На Беларусі, Украіне, у Расеі пачалі зьяўляцца “сьвятары” з паперкамі, нібыта іх рукапаклаў мітрапаліт Ізяслаў. Пры гэтым некаторыя са “сьвятароў” нават не былі ў Амэрыцы й жывога Івана Бруцкага ня бачылі.
З дабраславеньня епіскапа Бруклінскага й Баранавіцкага Васіля праваслаўныя беларусы у Амэрыцы наведалі Івана Бруцкага ў доме для састарэлых ды сфатаграфавалі яго, каб і на Беларусі, і на Ўкраіне беларусы маглі пабачыць стан чалавека, які нібыта адну за другой робіць хіратоніі, ствараючы “сьвятароў БАПЦ”, які звальняе клірыкаў ды сочыць за фінансавымі справаздачамі, які нібыта кіруе Барысам Данілюком ды Аляксандрам Сільвановічам, а Барыс Данілюк ды Аляксандар Сільвановіч знаходзяцца ў ягоным “поўным паслухмянстве” як пакорныя авечкі.
Махлярства Барыса Данілюка й Аляксандра Сільвановіча відавочнае. Тое, што яны вытвараюць у кульце БАПЦ, здольныя рабіць зацятыя бязбожнікі. Ненавісьнікі Праваслаўя, сатаністы па сваіх справах, сьвядома яны хлусяць на праваслаўных хрысьціян, якія выступаюць супраць дэструктыўнага культа БАПЦ, аб’яўляючы іх “агэнтамі КГБ” і г.д., ня маючы на гэта ніякіх доказаў. Але доказы ім і ня трэба. Адпалыя ад Царквы, анафэматстваваныя махляры здольныя толькі помсьціць Праваслаўю, помсьціць Хрысту, Які аб падобных асобах сказаў: “Ваш отец диавол, и вы хотите исполнять похоти отца вашего; он был человекоубийца от начала и не устоял в истине, ибо нет в нем истины” (Ин.8,44).
| крэсы всходни, 2007-03-16 23:10:27 |
| | Белый Росс | После независимости Белоруссии в 1991 автокефалисты начали действовать в свободной республике, но без особого успеха. Протоиерей Иоанн Спасюк, которого РПЦ извергла из сана объявил себя и.о. местоблюстителя и управляющим делами БАПЦ в Белоруссии (однако БАПЦ его не признает), пытается зарегистрировать автокефальный приход в селе Пограничном (Гродненский район) (который сам и возглавляет). Вскоре Спасюка в свой "Всемирный Американский Патриархат" принимает патриарх Юрий (Рыжий) (Спасюк переименовывает свою церковь в Белорусскую Народную Церковь). В той же "патриархии" возможно получил хиротонию и Петро Гуща, называющий себя епископом БАОЦ (сейчас скрывается от властей, сам утверждает, что у него около 4 тысяч последователей). Александр Сологуб стал заметен в русскоязычной прессе своими разоблачительными материалами против епископов РПЦ. После этого он попросил митрополита Николая (Торонто) принять его в БАПЦ. Он был принят и хиротонисан в епископа, но без согласия Рады (русск. - Совета) БАПЦ, в которую входят верующие и все духовенство и которая по Уставу БАПЦ решает совместно с епископом вопрос пригодности кандидатов для хиротонии. В результате духовенство и верующие не захотели Сологуба признавать епископом, учитывая и его скандальную репутацию. Спустя несколько месяцев владыке Николаю стало понятным, что Сологуб не может быть епископом: на приходах начались конфликты и нестроения. Тогда владыка Николай отлучает Сологуба от БАПЦ, а Сологуб делает очередные разоблачительные материалы уже не о РПЦ, а о БАПЦ. Вместе с находящимся на покое сербским епископом Дамаскиным Сологуб хиротонисал серба Йована Пурича в епископы и после смерти митрополита Николая объявил себя главой БАПЦ, а серба Йована - управделами. Примерно в это же время к Александру присоединился Иоанн (Ян) Спасюк утверждающий, что у его группы насчитывается 70 приходов и 35 священников (2002/2003 года). Переехавший в США Иван Спасюк и серб Йован в 2004 провели собор своих сторонников, и низложили Сологуба, однако в БАПЦ приняты все равно не были.
Продолжилась и дезинтеграция БАПЦ в Америке. В конце 2004 викарный епископ Василий исключил ряд сомнительных лиц из приходского совета церкви святого Кирилла Туровского в Бруклине. Причиной конфликта стала националистическая детяельность ряда прихожан (в итоге епископ Василий обвинил их в фашизме, а они в свою очерердь Василия в ненависти к белорусской нации и предательстве национальных интересов). Церковь была захвачена несогласными с исключением (объявив, что гомосексуализм и занятия колдовством не осуждаются Уставом БАПЦ), которых поддержал секретарь Консистории БАПЦ Борис Данилюк. В приход Жировичской иконы Божией Матери в Гайленд Парк был приглашен отслужить лужбу священник УПЦ КП. 6 февраля 2005 г. митрополит Изяслав наложил на Данилюка анафему. 23 мая 2005 администратор БАПЦ и Местоблюститель Василий подтвердил прещения митрополита Изяслава и отпустил его с миром из БАПЦ (митрополит Изяслав был принят в Константинопольский патриархат мирянином). Священник Игорь Якунин (настоятель церкви в Бруклине) с верующими православными покинул БАПЦ. Один приход в Австралии перешел в Константинопольский патриархат, и три церкви (Аделаида, Нью-Джерси и Манчестере) стоят пустые и разрушаются. Старая православная БАПЦ фактически перестала существовать, епископ Василий ничем не управляет, поэтому в 2005 году создает новую юрисдикцию - Греко-православные приходы на Беларуси. Под именем БАПЦ существует два прихода (Бруклин и Гайленд Парк), которые занимаются преимущественно финансовыми махинациями, получением денег из различных фондов и предоставлением вывозов в США за деньги. Имеют ярко националистическую направленность и к православию имеют довольно слабое отношение - используя отдельные внешние элементы. Группа Данилюка полемизирует с Белорусскими автокефалистами - епископом Петром Гущей, и священником Леонидом Аколовичем и священником Викентием Ковальковым (которые называют себя Белорусской Автокефальной Церкви на родине), считая именно себя единственной БАПЦ, которая может претендавать на финансирование.
Еще одна БАПЦ появилась из ниоткуда - расстриженный католический диакон Дмитрий Беленький зарегестрировал в Кливленде на свое имя приход и епархию – Американскую Белорусскую епархию БАПЦ. Пствы не имеет и реально служением не занимается (только по требованиям закона - раз в три месяца). Свою религиозную организацию использует в коммерческих целях (зарегистрированные религиозные организации не облагаются налогом). | 2007-03-15 11:34:25 |
| | Kolja | | Mozha zachinice getyjy gasceyny? nijakaj karisisjci ad jaje njama. adna reklama | 2007-03-13 11:36:08 |
| | svedamy belarus | Імгла замест сьвятла
Да гісторыі дэструктыўнага культа "БАПЦ"
Адносна БАПЦ мяне цікавяць наступныя два пытаньні.
Ці знойдзецца на Беларусі хоць адзін праваслаўны сьвятар (кананічны сьвятар, а не шулер), які будзе гэтак абыякавы да сваёй рэпутацыі й неасьцярожны ў учынках, што згадзіцца мець хоць якія адносіны да групкі афэрыстаў, якія называюць сябе БАПЦ?
Ці можа наогул праваслаўны хрысьціянін падаць руку асобе, якая сьцьвяржае, што належыць да БАПЦ?
Ярэй Аляксандар, Менск
Лёс "першагерархаў" ды "епіскапаў" БАПЦ
1."Першагерарх" Сергі (Ахатэнка) памёр пад анафемай Канстантынопальскага Патрыярха.
2."Архіяпіскап" Васіль Тамашчык як памер (ці скончыў жыцьцё самазагубствам, ці натуральна) невядома, бо быў знойдзены "парафіянамі" праз тыдзень-паўтара пасьля сьмерці. Пры гэтым галава ягоная была аддзеленая ад цела.
3."Мітрапаліт" Андрэй Крыт, па словах былых вернікаў БАПЦ, быў даведзены да сьмерці сваімі "парафіянамі".
4."Мітрапаліт" Мікалай (Міхайла Мацукевіч) памер пад анафемай Сабору епіскапаў БАПЦ. Кананічныя (сапраўдныя) праваслаўныя епіскапы адмовіліся яго хаваць.
5.Апошні "першагерарх" мітрапаліт Ізяслаў (Бруцкі) цяжка хворы на Паркінсона ды просіць "адчапіцца ад яго зь усякімі першагерархамі". Выкарыстоўваецца афэрыстамі для падробкі дакумэнтаў аб хіратоніях (!), якія нібыта робіць, ды іншага махлярства.
Імгла замест сьвятла
(па матэрыялах выданьня БАПЦ “Царкоўны пасланец”)
Б. Шчарыч (Барыс Данілюк)
Імгла замест сьвятла
Царкоўны пасланец, Вялікдзень 1999, старонка 13.
На паказ розьніцы паміж запраўдным царкоўным кіраўніцтвам, а лякайскім выслугоўваньнем М.Мацукевіча перад мажнымі гэтага сьвету, прыгадаем, што ў тую пару, калі ён прасіўся ў хэўру зь мітрапалітом Філарэтам, на Ўкраіне 90-ці гадовы архіпастыр-патрыёт мітрапаліт Мсьціслаў пасьпяхова ўзнаўляў Украінскую Аўтакефальную Правослаўную Царкву... Асягнуць гэта самае на Беларусі імкнуўся й запраўдны кіраўнік БАПЦ Я.М. мітрапаліт Ізяслаў, але, нажаль, намоўлены М.Мацукевічам й эміграцыйнымі палітыкамі адраджэнскі актыў на Бацькаўшчыне збайкатаваў ягоныя намаганьні...
Архімандрыт Аляксей Драздоўскі
Царкоўны пасланец, Каляды 1998, старонка 8.
...БАПЦ узбагацела на дазналага пастыра й патрыёта - у ейнае ўлоньне прыйшоў тады пратаярэй Юры, а цяпер архімандрыт Аляксей Драздоўскі.
Камэнтарый. Дазналы пастыр і патрыёт, пабачыўшы, куды трапіў, ды паглядзеўшы, што ім спрабуюць кіраваць афэрысты, культ БАПЦ пакінуў.
Падарожжы па праваслаўным сьвеце
Царкоўны пасланец, Каляды, 2001, старонка 3.
Кіраўнік Валійскае праваслаўнае місыі БАПЦ а. ігумен Дэньёл... амаль штогод наведвае ўсе іншыя праваслаўныя краі ды цэрквы.
Камэнтарый. Ангелец ігумен Дэньёл, выпадкова патрапіўшы у БАПЦ, актыўна шукаў магчымасьці з БАПЦ зьбегчы, што і зрабіў пасьля аб'яднаньня Барыса Данілюка з Аляксандрам Сільвановічам (абодвы адлучаны ад Праваслаўнай Царквы й знаходзяцца пад анафемай).
Новы сьвятар БАПЦ
Царкоўны пасланец, Каляды, 2001, старонка 10.
Сп. Ігар Якунін 14-га лістапада 1999 г. быў усьвячаны на дыякана, а 30 верасьня 2001 г. узьняты ў сьвятарскую годнасьць і застанецца служыць у саборы, дзе ён ужо адзначыўся асаблівай ініцыятывай і ахвярнай працай у справе рамонту царкоўнага будынку.
Камэнтарый. Сьвятар БАПЦ Ігар Якунін адэптам таталітарнай сэкты быць не згадзіўся, праваслаўных хрысьціянаў ашукваць ды заманьваць у БАПЦ не схацеў й культ пакінуў.
(працяг будзе)
Імгла замест сьвятла
Да гісторыі дэструктыўнага культа "БАПЦ"
Адносна БАПЦ мяне цікавяць наступныя два пытаньні.
Ці знойдзецца на Беларусі хоць адзін праваслаўны сьвятар (кананічны сьвятар, а не шулер), які будзе гэтак абыякавы да сваёй рэпутацыі й неасьцярожны ў учынках, што згадзіцца мець хоць якія адносіны да групкі афэрыстаў, якія называюць сябе БАПЦ?
Ці можа наогул праваслаўны хрысьціянін падаць руку асобе, якая сьцьвяржае, што належыць да БАПЦ?
Ярэй Аляксандар, Менск
Лёс "першагерархаў" ды "епіскапаў" БАПЦ
1."Першагерарх" Сергі (Ахатэнка) памёр пад анафемай Канстантынопальскага Патрыярха.
2."Архіяпіскап" Васіль Тамашчык як памер (ці скончыў жыцьцё самазагубствам, ці натуральна) невядома, бо быў знойдзены "парафіянамі" праз тыдзень-паўтара пасьля сьмерці. Пры гэтым галава ягоная была аддзеленая ад цела.
3."Мітрапаліт" Андрэй Крыт, па словах былых вернікаў БАПЦ, быў даведзены да сьмерці сваімі "парафіянамі".
4."Мітрапаліт" Мікалай (Міхайла Мацукевіч) памер пад анафемай Сабору епіскапаў БАПЦ. Кананічныя (сапраўдныя) праваслаўныя епіскапы адмовіліся яго хаваць.
5.Апошні "першагерарх" мітрапаліт Ізяслаў (Бруцкі) цяжка хворы на Паркінсона ды просіць "адчапіцца ад яго зь усякімі першагерархамі". Выкарыстоўваецца афэрыстамі для падробкі дакумэнтаў аб хіратоніях (!), якія нібыта робіць, ды іншага махлярства.
Імгла замест сьвятла
(па матэрыялах выданьня БАПЦ “Царкоўны пасланец”)
Б. Шчарыч (Барыс Данілюк)
Імгла замест сьвятла
Царкоўны пасланец, Вялікдзень 1999, старонка 13.
На паказ розьніцы паміж запраўдным царкоўным кіраўніцтвам, а лякайскім выслугоўваньнем М.Мацукевіча перад мажнымі гэтага сьвету, прыгадаем, што ў тую пару, калі ён прасіўся ў хэўру зь мітрапалітом Філарэтам, на Ўкраіне 90-ці гадовы архіпастыр-патрыёт мітрапаліт Мсьціслаў пасьпяхова ўзнаўляў Украінскую Аўтакефальную Правослаўную Царкву... Асягнуць гэта самае на Беларусі імкнуўся й запраўдны кіраўнік БАПЦ Я.М. мітрапаліт Ізяслаў, але, нажаль, намоўлены М.Мацукевічам й эміграцыйнымі палітыкамі адраджэнскі актыў на Бацькаўшчыне збайкатаваў ягоныя намаганьні...
Архімандрыт Аляксей Драздоўскі
Царкоўны пасланец, Каляды 1998, старонка 8.
...БАПЦ узбагацела на дазналага пастыра й патрыёта - у ейнае ўлоньне прыйшоў тады пратаярэй Юры, а цяпер архімандрыт Аляксей Драздоўскі.
Камэнтарый. Дазналы пастыр і патрыёт, пабачыўшы, куды трапіў, ды паглядзеўшы, што ім спрабуюць кіраваць афэрысты, культ БАПЦ пакінуў.
Падарожжы па праваслаўным сьвеце
Царкоўны пасланец, Каляды, 2001, старонка 3.
Кіраўнік Валійскае праваслаўнае місыі БАПЦ а. ігумен Дэньёл... амаль штогод наведвае ўсе іншыя праваслаўныя краі ды цэрквы.
Камэнтарый. Ангелец ігумен Дэньёл, выпадкова патрапіўшы у БАПЦ, актыўна шукаў магчымасьці з БАПЦ зьбегчы, што і зрабіў пасьля аб'яднаньня Барыса Данілюка з Аляксандрам Сільвановічам (абодвы адлучаны ад Праваслаўнай Царквы й знаходзяцца пад анафемай).
Новы сьвятар БАПЦ
Царкоўны пасланец, Каляды, 2001, старонка 10.
Сп. Ігар Якунін 14-га лістапада 1999 г. быў усьвячаны на дыякана, а 30 верасьня 2001 г. узьняты ў сьвятарскую годнасьць і застанецца служыць у саборы, дзе ён ужо адзначыўся асаблівай ініцыятывай і ахвярнай працай у справе рамонту царкоўнага будынку.
Камэнтарый. Сьвятар БАПЦ Ігар Якунін адэптам таталітарнай сэкты быць не згадзіўся, праваслаўных хрысьціянаў ашукваць ды заманьваць у БАПЦ не схацеў й культ пакінуў.
(працяг будзе) | kresy vsxodni, 2007-03-05 14:17:11 |
| | як ананім ананіму | | Гэта называецца свабода слова. | 2007-02-26 15:22:16 |
| | ананім | Пад кожным артыкулам напісана "Нагадваем, што погляды і меркаваньні, выказаныя ў артыкулах, належаць выключна іх аўтарам, і не абавязкова супадаюць з пазыцыяй рэдакцыі."
Так спрашываецца - навошта тады гэтыя артыкулы публікаваць у газэце | 2007-02-26 11:42:33 |
| | Выдаецца БАЗА inc. © Biełarus, 1950-2009. Праґрамаваньне і дызайн — © mikhed.ru, 2005
Хостынг — 1and1, падтрымка сайта — Iрына Дзесюкевiч luna-roja.com
Перадрук дазваляецца толькі пры ўмове зазначэньня крыніцы |
| | |
